Μιθριδατισμός

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Μάρνυς Παπαματθαίου («ΤΑ ΝΕΑ» 1/6/2020), «η Γ΄ τάξη των Λυκείων έχει ήδη «αδειάσει» σε πολλά σχολεία της χώρας (εκτός από τις περιοχές όπου δεν εδρεύουν φροντιστήρια)». Ανέφερε, για παράδειγμα, ότι στο 2ο Λύκειο Ζακύνθου με 500 μαθητές, την Παρασκευή υπήρχε μόνον 1 μαθητής στην Γ΄ τάξη, 7 μαθητές στη Β΄ τάξη και 35 στην Α΄ τάξη. Στο 3ο Λύκειο Ρόδου προσήλθαν στο σχολείο περίπου 35 μαθητές σε σύνολο 400. Στην Αττική η προσέλευση στα Λύκεια ανέρχεται το πολύ στο 20%, σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνουν οι Ενώσεις των καθηγητών.

Οσον αφορά το Λύκειο τουλάχιστον, η απόφαση για το άνοιγμα των σχολείων καταλήγει να είναι κενό γράμμα. Στη διάρκεια της πανδημίας το φροντιστήριο παρέμεινε ανοικτό μέσω της τηλεκπαίδευσης και κυρίως «ζωντανό». Στην ελληνική κοινωνία η παραπαιδεία παραμένει «θεσμός» ακλόνητος: στη συνείδηση των μαθητών του Λυκείου, των καθηγητών τους, ακόμη και των γονιών τους, που πληρώνουν την εξωσχολική εκπαίδευση από το υστέρημά τους, ενώ το δημόσιο σχολείο έπρεπε να παρέχει την αναγκαία προετοιμασία για τις εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ.

Πρόκειται για μια εκδοχή του μιθριδατισμού, που όμοιά της δεν συναντάμε πουθενά αλλού. Αν προσέξετε, ούτε οι εκάστοτε υπουργοί Παιδείας μνημονεύουν τη φροντιστηριακή εκπαίδευση. Ισως γιατί, αν τη μνημόνευαν, θα έπρεπε να ασχοληθούν με ένα ζήτημα που αγγίζει την καρδιά της εκπαίδευσης^. και, σύμφωνα με πανάρχαιες καταβολές, αυτό που δεν ονομάζεις, δεν υπάρχει.

Κάποτε όμως η ελληνική κοινωνία πρέπει να αποφασίσει, αν θα συνεχίσει να αποδέχεται ως φυσιολογική τη διαταραχή της λειτουργίας των πραγμάτων και την παρέκκλιση από την κανονικότητα, με το φροντιστήριο να επικυριαρχεί στο δημόσιο σχολείο^. και αν θα συνεχίσει να καταφεύγει σε «μαγικές» συμπεριφορές, ώστε να αποφύγει να αντιμετωπίσει το διαχρονικό πρόβλημα της παραπαιδείας, η οποία έχει υποκαταστήσει το δημόσιο σχολείο.