Σε κίτρινο χρώμα

Μπορεί να ξεκινήσουν τα πάντα από ακόμη και από εκεί. Από κάποιο «Αυτοτελές Γραφείο Ελληνικού της Γενικής Γραμματείας Φορολογικής Πολιτικής και Δημόσιας Υπηρεσίας» που εκδίδει την «προβλεπόμενη από το άρθρο 67 του νόμου 4663/2020 διαπιστωτική πράξη για την έναρξη των εργασιών κατεδάφισης κτιρίων που βρίσκονται εντός του Μητροπολιτικού Πόλου Ελληνικού – Αγίου Κοσμά». Μπορεί να χρειαστεί όλη αυτή η γραφειοκρατική γλώσσα για να περιγράψει κάτι που η καθομιλουμένη ή η ανάγκη της δημοσιογραφικής οικονομίας συμπυκνώνει σε πέντε λέξεις: «Μπαίνουν οι μπουλντόζες στο Ελληνικό».

Δεν είναι ακριβώς όνειρο δεκαετιών – δεν είναι καν το όνειρο όλων. Αν όμως είχε χρώμα η ανάπτυξη, τουλάχιστον έτσι όπως την επαγγέλθηκε η ΝΔ, θα είχε ακριβώς αυτό. Το κίτρινο της μπουλντόζας. Και αν συμβόλιζε κάτι την επιστροφή σε αυτήν την ανάπτυξη, αυτό θα ήταν οι μπουλντόζες που θα έμπαιναν στο παλιό αεροδρόμιο για να σαρώσουν τα πάντα. Οσο πιο γρήγορα έμπαιναν οι μπουλντόζες, τόσο πιο γρήγορα θα ερχόταν η ανάπτυξη. Και όσο περισσότερο θα έσκαβαν, τόσο περισσότερο θα αποδεικνυόταν πως η ανάπτυξη α λα Ελληνικό ήταν απλώς θέμα πολιτικής βούλησης – της βούλησης που είχε ο Αδωνις Γεωργιάδης να στείλει τις μπουλντόζες στον έρημο χώρο ακόμη και από την επομένη της ορκωμοσίας του.

Μπορεί τελικά ο υπουργός Ανάπτυξης να εξετέθηκε από τις συνεχείς τηλεοπτικές του διαβεβαιώσεις πως η είσοδος της μπουλντόζας στο Ελληνικό ήταν θέμα χρόνου – οι μπουλντόζες δεν μπήκαν ούτε σε μια εβδομάδα, ούτε τον επόμενο μήνα, ούτε στο τέλος του χρόνου. Κανένας όμως δεν έχασε από την μπουλντόζα. Πριν γίνει «εθνάρχης», ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλαμψε ως υπουργός Δημοσίων Εργων. Και πριν κατεβεί από το αεροσκάφος του Ζισκάρ ντ’ Εστέν, είχε ποζάρει δίπλα στα μηχανήματα εκσκαφής της εποχής. Αν η μπετονιέρα ήταν το σύμβολο της ιδιωτικής ανάπτυξης, η μπουλντόζα ήταν το σύμβολο των δημοσίων επενδύσεων. Ηταν ό,τι ήθελε να δει στους δρόμους ο Τζον Μέιναρντ Κέινς: Εναν εργάτη με μια μπουλντόζα να ανοίγει μια τρύπα και έναν με μια άλλη μπουλντόζα να την κλείνει.

Από αυτήν την άποψη, η «σύμφωνη με τον Νόμο διαπιστωτική πράξη του  Αυτοτελούς Γραφείου Ελληνικού της Γενικής Γραμματείας Φορολογικής Πολιτικής και Δημόσιας Υπηρεσίας» ήρθε σε μια στιγμή όπου η οικονομία δεν είχε τίποτε περισσότερο ανάγκη από μια κεϋνσιανή μπουλντόζα. Από ένα φύσημα επένδυσης με τον ήχο της φαγάνας που θα μαζεύει τα μπάζα της κατεδάφισης των παλιών κτιρίων στο Ελληνικό.

Ο συμβολισμός δεν είναι αμελητέος. Οι επενδυτές επενδύουν στο παλιό αεροδρόμιο. Αλλά η κυβέρνηση μπορεί να επενδύσει σε όλα τα υπόλοιπα. Εχει λόγους να ποντάρει στην εικόνα μιας οικονομίας που μπορεί να χρειάζεται το πακέτο της Κομισιόν, αλλά μπορεί να πάρει εμπρός και από μόνη της υπό την προϋπόθεση πως θα πατήσει κάποιος το κουμπί της μίζας – η κυβέρνηση, ο υπουργός, το αυτοτελές γραφείο, ο χειριστής της μηχανής, όλοι μαζί ή ο ένας μετά τον άλλον.

Είναι κι αυτός ένας τρόπος για να ξεχαστεί πως από την πρώτη τηλεοπτική διαβεβαίωση πως ήταν ζήτημα ημερών να μπουν οι μπουλντόζες στο Ελληνικό πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος. Ακόμη και στην πολιτική, όμως, ένας χρόνος όμως δεν είναι τίποτε – ειδικά όταν μοιάζει να έχει περάσει από την εξαγγελία μιας επένδυσης μια αιωνιότητα.