Ενας εξαιρετικάκρίσιμος Ιούνιος

Θα μπορούσε να είναι μήνας προετοιμασίας διακοπών. Τα πράγματα «τσούλαγαν» ήδη καλύτερα. Το μόνο που «απειλούσε» τον Κόσμο ήταν ένα «σκούντημα» στην καλή πορεία της διεθνούς οικονομίας μετά το 2014. Εν Ελλάδι, η νέα διακυβέρνηση θα χρόνιζε με το τρεχαλητό που υιοθέτησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Στη μείζονα αντιπολίτευση θα συνέχιζαν να δολιχοδρομούν μεταξύ «τσοχατζοπουλικο-ΠΑΣΟΚ» και λοιπών τάσεων της «αριστεράς» της ανακατωσούρας. Οι τουρίστες θα πλημμύριζαν την Αθήνα και τις καλύτερες ξαπλώστρες του Αιγαίου. «Ξενοδόχοι και περιβολάρηδες» θα ιδροκοπούσαν αισιοδοξώντας για μια νέα χρονιά ρεκόρ. Θα είχαμε βεβαίως τις ανησυχίες μας: κύματα μεταναστών από τα σύνορα μέχρι την «Πλατεία Βικτωρίας», αστάθεια με τον Ερντογάν και την ακατανόητη προεδρική καμπάνια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα πράγματα ήρθαν ανάποδα. Ο Ιούνιος θα είναι δύσκολος. Παράξενος. Γεμάτος αμφιβολίες. Αλλά και προκλήσεις.

Πρώτη (και κύρια) να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε καλά στο μέτωπο της πανδημίας ενώ αυτή ταξιδεύει ήδη προς το Νότιο Ημισφαίριο. Μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα πρέπει να μάθουμε τι σκοπεύει να κάνει η κυβέρνηση για να κρατήσουμε τις άριστες επιδόσεις και ο χειμώνας να μας βρει προετοιμασμένους. Η αναδιοργάνωση του ΕΣΥ πρέπει να ξεκινήσει αμέσως.

Δεύτερη πρόκληση: να γεμίσουν τα ξενοδοχεία μας. Προϋπόθεση (εκτός από την προηγούμενη) για να είναι ασφαλέστεροι οι άνθρωποι με τα δεκάδες θύματα στις χώρες τους. Το κρίσιμο και σημαντικό είναι να πάρουν τα ρίσκα τους οι άνθρωποι του τουρισμού· να πουν «ανοίξαμε και σας περιμένουμε» μέσα στο μήνα και να ξεχάσουν το τεταμένο χέρι προς το κράτος. Το «δώσε μου για να ανοίξω» δεν έχει θέση. Χωρίς προσφορά δεν υπάρχει ζήτηση.

Τρίτο στοίχημα: να επιστρέψουν όλοι στις δουλειές τους. Σύντομη έρευνα έδειξε ότι οι σοβαρές επιχειρήσεις κάνουν το καθήκον τους: στο προσκλητήριο εργασίας δεν λείπει κανείς: είτε πηγαινοέρχονται στα γραφεία, είτε συνεχίζουν την εργασία από το σπίτι. Πρόβλημα υπάρχει με τα οικογενειακά εμπορικά, τα οποία, εφόσον δεν εξαρτώνται από τουρισμό και κρουαζιέρα, θα τα καταφέρουν δύσκολα. Πρόβλημα κι εδώ με τον τουρισμό, που κινδυνεύει να γυρίσει πίσω είκοσι χρόνια.

Τέταρτη δυσκολία: να ξαναβρούν, κυβέρνηση-κράτος και η ίδια η κοινωνία, όρεξη κι αισιοδοξία για δουλειά. Μυρμηγκιού, μακρόπνοη και φιλόδοξη. Κανένα δήθεν «μνημόνιο» ή (πώς το είπε ο Ντομπρόβσκις στα «ΝΕΑ» 1/6/2020;) «συστάσεις» δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Η χώρα χρειάζεται συγκεκριμένες, όχι πολλές, μεταρρυθμίσεις και αυτός που θα τις κάνει πρέπει να τις πιστεύει. Ειλικρινώς. Και να είναι σε θέση να τις επιτύχει. Οσο πιο γρήγορα – δηλαδή μέσα στον Ιούνιο – καταστεί αυτό σαφές, με όσο πιο ειλικρινή αυτοπεποίθηση η κυβερνώσα πλειοψηφία (γιατί δυστυχώς δεν πρέπει να περιμένουμε και πολλά από τον περί άλλα τυρβάζοντα ΣΥΡΙΖΑ) αγκαλιάσει αυτούς τους στόχους, τόσο περισσότερο θα διασφαλίσουμε την επιτυχία.

Η πέμπτη και ίσως η πιο σημαντική πρόκληση είναι ο καλοσυγκερασμένος συνδυασμός όλων των ανωτέρω. Σε αυτό αποσκοπεί η καλή διακυβέρνηση. Είτε πρόκειται για το κράτος (ως σύνολο και όχι μόνον τα υπουργεία), που πρέπει επιτέλους να αποδείξει αν αξίζει τα λεφτά του όταν δεν επαφίεται στην αυτοθυσία των ανθρώπων της πρώτης γραμμής. Είτε για τον ιδιωτικό τομέα, που πρέπει να πάρει τα πράγματα στα χέρια του και να συνεργαστεί με διεθνή κεφάλαια ώστε, ήδη από αυτόν τον Ιούνιο, να επιβεβαιωθεί ότι «Η Ελλάδα επιστρέφει».

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής ΝΔ