Λίπασμα για λεφτόδεντρα

Ενας χρόνος συμπληρώθηκε από τις ευρωκλογές που άνοιξαν στον ΣΥΡΙΖΑ την πόρτα εξόδου από την κυβέρνηση (ή και την εξουσία – δεν θυμάμαι αν τελικά είχαν παντρευτεί ή έμειναν στα αρραβωνιάσματα). Στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης όμως φαίνεται ότι δεν το έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει. (Ισως και να ψάχνουν κάποιον φάκελο με μυστική δημοσκόπηση του Χριστόφορου Βερναρδάκη που διαψεύδει τα αποτελέσματα.) Εξού και μια γενικευμένη ξινίλα που μεταφέρει ο αέρας από την Κουμουνδούρου, μια γκρίνια παρ’ ολίγον νύφης που την παράτησε ο γαμπρός στα σκαλιά της εκκλησίας. Λιγότερη αυτοκριτική για το ότι, τελικά, οι πολίτες γύρισαν την πλάτη τους στο «Μένουμε όρθιοι 2», περισσότερη μουρμούρα γιατί, την ώρα της εκδήλωσης στο Ζάππειο, ο Πρωθυπουργός έδινε τηλεοπτική συνέντευξη. «Αλλού πονάει η γριά κι αλλού την τρίβει ο γέρος» που λένε και στο χωριό μου.

Κατά τα άλλα, σε total recall από το 2014, ο Αλέξης Τσίπρας μοιράζει και πάλι λεφτά με τη γενναιοδωρία παίκτη της Monopoly. Το αφήγημά του βεβαίως αναπαράγουν οι καλοί του φίλοι. Διάβαζα, για παράδειγμα, τις προτάσεις του Λάκη Λαζόπουλου για τον Πολιτισμό. Λεφτά, πολλά λεφτά, μόνο λεφτά. Λεφτά σε παραγωγούς, λεφτά σε χρόνια ανέργους (βέβαια, χρόνια άνεργος στο θέατρο κάτι σημαίνει), λεφτά σε όλους. Α, και να γυρίζουν υποχρεωτικά τα κανάλια σίριαλ για να βρίσκουν δουλειά οι ηθοποιοί. (Βρε τι μου θυμίζει αυτή η «υποχρεωτική» Τέχνη;)

Γιατί όμως δεν κάνει το πρώτο βήμα ο ίδιος ο Λάκης Λαζόπουλος; Ταλέντο έχει να φάν’ κι οι κότες. Ας γράψει κι ένα και δύο σίριαλ, ας ξανακάνει τους «Μήτσους» με ακόμη περισσότερους ρόλους. Είναι κρίμα, όταν μπορείς να κάνεις έργα, να αναλώνεσαι σε λόγια.

Οι «κυρίες» της αυλής

Η πραγματικότητα λέει πως οι «αυλές» των καλλιτεχνών, οι άνθρωποι δηλαδή που περιφέρονται γύρω τους και «ντύνουν, στολίζουν, νοικοκυρεύουν», μπορεί μεν να κολακεύουν το «εγώ» και τη ματαιοδοξία τους αλλά, μακροπρόθεσμα, μόνο κακό κάνουν. Περιχαρακώνουν τον καλλιτέχνη σε ένα δικό του σύμπαν όπου τίποτα σχεδόν δεν φτάνει από την πραγματικότητα του έξω κόσμου. Και έτσι, είναι πολύ εύκολο να εκτεθεί.

Ο,τι συνέβη πριν από λίγες ημέρες με τον Σταμάτη Κραουνάκη. Ο οποίος επρόκειτο να ερμηνεύσει τον ρόλο του Σιληνού στην τραγωδία του Σοφοκλή «Ιχνευταί» που σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού και παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών επρόκειτο να παρουσιασθεί στην Επίδαυρο.

Οι συνθήκες όμως που επιβάλλει το πρωτόκολλο υγείας, σε συνδυασμό με το υψηλό κόστος της παράστασης, κρίθηκαν απαγορευτικές και οι «Ιχνευταί» αναβλήθηκαν για του χρόνου. Πάραυτα σήμανε προσκλητήριο για την εαρινή σύναξη της «αυλής». Δημοσιογράφοι, επίσημοι και ανεπίσημοι δημοσιολογούντες, άρθρα χωρίς υπογραφή ανέφεραν αμέσως – ή εμμέσως πλην σαφώς – ότι η υπουργός Πολιτισμού πέταξε έξω από την Επίδαυρο τον Κραουνάκη, για λόγους εκδίκησης. Απάντησε ο Μαρμαρινός, απάντησε η Ευαγγελάτου, κάποια πύρινα δημοσιεύματα κατέβηκαν άρον άρον χωρίς κουβέντα αυτοκριτικής περί δημοσιογραφικής επιπολαιότητας, κάποια έμειναν αναρτημένα να ανεμίζουν ως φλάμπουρα αμετροέπειας. Επιμύθιον: κατασκευασμένες ιστορίες με αγρίους έχουν ανάγκη στάρλετ δεύτερης διαλογής. Οχι ο Κραουνάκης.

Στήριξη

«Μου κάνει πλάκα κι ο Θεός» που έλεγε μια παλιά επιτυχία. Η επανεκκίνηση των χώρων εστίασης έγινε σε ένα ετεροχρονισμένο φθινοπωρινό τοπίο με κρύο και βροχές. Και προσέλευση πολύ χαμηλότερη της αναμενομένης. Υπενθυμίζω την ανάγκη να στηρίξουμε αυτόν τον επαγγελματικό κλάδο. Που, σε κάποιες περιπτώσεις, διαπρέπει σε διεθνές επίπεδο. Μην ξεχνάμε ότι ένα αθηναϊκό μπαρ, το Clumsies, είναι σταθερά τα τρία τελευταία χρόνια ανάμεσα στα δέκα καλύτερα του κόσμου και παίζει ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη θέση των καλύτερων της Ευρώπης.