Φόβος

Σήμερα ξεκινάει στη Βουλή η συζήτηση για τη διεύρυνση του κατηγορητηρίου κατά Παπαγγελόπουλου και βλέπω να έχει πέσει πολύς φόβος στην πιάτσα.

Αναμενόμενο. Και η διεύρυνση. Και ο φόβος.

Καταρχήν κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο Παπαγγελόπουλος έκανε μόνος του όσα του καταμαρτυρούν. Αλλο Ρασπούτιν, άλλο Σούπερμαν.

Προφανώς έδρασε επικεφαλής ενός κυκλώματος, και γι’ αυτό (όπως είναι λογικό) το κατηγορητήριο διευρύνεται στη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, δηλαδή συμμορίας.

Αν προκύψει από την περαιτέρω έρευνα ότι λειτουργούσε πραγματικά μια παρακρατική οργάνωση, είναι προφανές πως έχουμε να κάνουμε με εγκληματική συμμορία. Ούτε με παιδική χορωδία, ούτε με περιηγητικό σωματείο.

Αυτά όμως θα προκύψουν (ή δεν θα προκύψουν…) εφόσον φυσικά ψηφιστεί αύριο το διευρυμένο κατηγορητήριο. Στην περίπτωση αυτή τον δρόμο της δικαιοσύνης θα πάρουν μαζί με τον Παπαγγελόπουλο και οι συνένοχοί του.

Μια χαρά διαδικασία το ακούω και δεν καταλαβαίνω ούτε τις φωνές, ούτε τις οιμωγές.

Πάμε παρακάτω. Ποιοι είναι οι συνένοχοι του Παπαγγελόπουλου;

Θα μας το πουν προφανώς η προανακριτική επιτροπή και η δικαστική έρευνα που διενεργούν παράλληλα οι αντεισαγγελείς του Αρείου Πάγου.

Μπορώ απλώς να υποθέσω από τη φύση της υπόθεσης ότι δεν θα είναι ανθοκόμοι, ούτε fashion stylists. Και ότι το πιθανότερο είναι να εντοπιστούν στον χώρο της Δικαιοσύνης, του Τύπου, ίσως και της πολιτικής.

Εκεί τουλάχιστον μας οδηγεί η περιγραφή των γεγονότων από τους έως τώρα μάρτυρες στην προανακριτική. Μαρτυρίες που φυσικά θα διερευνηθούν και αυτές – κανείς δεν είναι εκ προοιμίου ύποπτος ή ένοχος.

Από εκεί και πέρα, ο φόβος των εμπλεκομένων είναι κατανοητός. Φοβούνται τι μπορεί να τους περιμένει και φυσικά φοβούνται πως αν τεκμηριωθεί η εμπλοκή τους στην «εγκληματική οργάνωση» δεν τους περιμένει τίποτα ευχάριστο.

Ορθώς φοβούνται. Υποθέτω ότι έχουν αντιληφθεί πως η υπόθεση θα πάει σε βάθος και μέχρι τέλους χωρίς ενδιάμεσες εκπτώσεις. Πως δεν πρόκειται να εξοκείλει ούτε με δικονομικά τερτίπια, ούτε με προσχηματικές «αποκαλύψεις» και στρακαστρούκες.

Είναι η πρώτη φορά από το 1974 που ένα παρακρατικό κύκλωμα προσπάθησε να ελέγξει τη Δικαιοσύνη, να ποδηγετήσει την πολιτική και να βάλει φυλακή τους αντιπάλους του.

Η υπόθεση λοιπόν δεν σηκώνει ελαφρυντικά, διακανονισμούς, συμψηφισμούς και επιείκειες.

Δεν είναι απλώς ζήτημα απόδοσης δικαιοσύνης αλλά και θεμελιώδους δημοκρατικής παιδαγωγικής.

Μόνο αν οι ένοχοι πληρώσουν ακριβά τη δράση τους θα μπορεί το δημοκρατικό καθεστώς να έχει ήσυχη τη συνείδησή του ότι δεν θα βρεθεί εύκολα κάποιος άλλος που θα επιχειρήσει να το υπονομεύσει.