Σενάρια

Τα σενάρια ενός κυβερνητικού ανοίγματος στο Κέντρο επιστρέφουν στην επικαιρότητα πιο συχνά κι από αυτά μιας πρόωρης προσφυγής στις κάλπες τα τελευταία χρόνια. Ανεξαρτήτως του κόμματος που έχει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Κάπως έτσι τέσσερις κιναλίτες βρέθηκαν πάλι στη μάλλον συνηθισμένη θέση να διαψεύδουν ότι θα κάτσουν στις καρέκλες του Υπουργικού Συμβουλίου αν γίνει ανασχηματισμός. Εντάξει, για να είμαστε δίκαιοι, την αληθοφάνεια των συγκεκριμένων σεναρίων ενισχύει κι η μέχρι τώρα πρωθυπουργική στρατηγική. Στο κυβερνητικό σχήμα, όπως και στο επιτελικό κράτος, βρέθηκαν αρκετά στελέχη του κεντροαριστερού χώρου. Ωστόσο, όσοι γνωρίζουν τι συμβαίνει στα άδυτα της ηγετικής ομάδας του ΚΙΝΑΛ επιμένουν πως η Κεντροαριστερά δεν ανησυχεί έντονα στην παρούσα φάση. Οχι επειδή θεωρεί απίθανη μια μητσοτακική βουτιά στην εναπομείνασα στελεχική της δεξαμενή. Αλλά γιατί πιστεύει ότι προς το παρόν ο Πρωθυπουργός δεν έχει αποφασίσει τι τον συμφέρει πολιτικά: η απορρόφηση του ΚΙΝΑΛ ή να υπάρχει στην αντιπολίτευση ένα κόμμα με τη φυσιογνωμία της Χαριλάου Τρικούπη.

Ειρωνεία

Ενα κόμμα – αντίβαρο στον ΣΥΡΙΖΑ από τη μία, που θα είχε ενδεχομένως τη δυνατότητα να αντλήσει ψηφοφόρους από την Κουμουνδούρου όσο η τελευταία δεν βρίσκει αποδοτικό αντιπολιτευτικό στυλ – ψηφοφόρους με οξυμμένα αντιδεξιά αντανακλαστικά, τους οποίους η ΝΔ δεν θα κατορθώσει να προσελκύσει ακόμη και με κάποιον σαν εκείνον στην αρχηγία. Αλλά και μια πολιτική δύναμη που να στέκεται δίπλα του σε πρωτοβουλίες σαν της πλακέτας στη Marfin από την άλλη. Μια μετριοπαθή δύναμη που θα υποστηρίζει, επομένως, το συναινετικό προφίλ που αποπειράται να φιλοτεχνήσει – και δεν αναδεικνύει η κοινοβουλευτική ή άλλη ταύτιση με σχηματισμούς τύπου Ελληνικής Λύσης. Προεκλογικά, πάντως, όταν το δίλημμα ήταν πιο επιτακτικό – μιας κι υπήρχε μια αναμέτρηση μπροστά – άνθρωποι από το περιβάλλον του Μητσοτάκη έλεγαν σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις πως δεν ήθελε να εξαφανίσει το ΚΙΝΑΛ, το αντίθετο. Η τραγική – για το ΚΙΝΑΛ – ειρωνεία είναι ότι και σήμερα η αυτόνομη κομματική του πορεία θα μπορούσε, χάρη σε όλα τα παραπάνω, να εξασφαλίσει στον Πρωθυπουργό την πολυπόθητη παγίωσή του στο Κέντρο.