Συνέπειες

Η μια είναι εισαγγελέας στη δίκη Τοπαλούδη. Η ανθρώπινη αγόρευσή της εξέφρασε το κοινό αίσθημα και συγκίνησε όλη την Ελλάδα.

Εκτός από τον πρόεδρο του ΔΣΑ που ζήτησε να… ανακληθεί στην τάξη!

Η άλλη είναι πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και καταθέτει στην προανακριτική επιτροπή για τον Παπαγγελόπουλο.

Δεν ξέρω τι καταθέτει. Δεν ξέρω πόσο ενδιαφέρον έχουν όσα καταθέτει.

Είμαι βέβαιος όμως για ένα πράγμα. Χωρίς τη συνδρομή ή την ανοχή κάποιων ανώτατων δικαστικών δεν θα είχε υπάρξει «κύκλωμα Παπαγγελόπουλου», ούτε Προανακριτική.

Δεν θα έψαχναν σήμερα η Βουλή και η Δικαιοσύνη να εξαρθρώσουν ένα παρακράτος, ούτε θα χρειαζόταν να καταθέτει η πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.

Κακά τα ψέματα, στη ζωή ο καθένας ελέγχεται για εκείνο που καλείται να κάνει. Κι ο καθένας κρίνεται σε σχέση με εκείνο που δηλώνει ότι είναι.

Δεν γίνεται να δηλώνεις αριστερός (με ό,τι αυτό συνεπάγεται ιδεολογικά ως κοινωνική στάση απέναντι στον πλούτο…) αλλά να αραδιάζεις 22 τραπεζικούς λογαριασμούς και 32 ακίνητα – τα οκτώ αγορασμένα μέσα στο 2018…

Δεν είναι προφανώς παράνομο. Είναι όμως καταφανώς ασύμβατο.

Δεν γίνεται να δηλώνεις εκπαιδευτικός και να διαδηλώνεις με ανορθόγραφα πλακάτ ή να σουλατσάρεις ανέμελα πάνω στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη.

Δεν είναι προφανώς παράνομο. Είναι όμως καταφανώς ασύμβατο.

Καλώς  Ή κακώς, η στοιχειώδης ατομική και κοινωνική ευθύνη συνοδεύεται από υποχρεώσεις και συνέπειες.

Επιβάλλει να μην κάνεις τον «αγωνιστή της Αριστεράς» όταν έχεις τόσο βαθιές τσέπες ή να μην επιδεικνύεις τις βαθιές τσέπες ή έστω να έχεις κάποιο μέτρο στις βαθιές τσέπες, ένα μέτρο συμβατό με εκείνο που μόνος σου δηλώνεις ότι είσαι.

Η αντίθετη περίπτωση δεν είναι άρνηση υποκρισίας. Είναι απουσία ενδοιασμών.

Επιβάλλει στον εκπαιδευτικό που λέει ότι κόπτεται για την εκπαίδευση να μην είναι απαίδευτος.

Η αντίθετη περίπτωση δεν είναι ένδειξη αγραμματοσύνης. Είναι τεκμήριο ασυνειδησίας.

Επιβάλλει στον εισαγγελέα να αποδίδει με θάρρος δικαιοσύνη όταν ανεβαίνει στην έδρα ή να προστατεύει με σθένος τη δικαιοσύνη όταν τη διοικεί.

Ακόμη κι αν ενοχλείται η υπεράσπιση δυο άθλιων δολοφόνων. Ακόμη κι αν τύχει να δυσφορήσει ένας ραδιούργος αναπληρωτής υπουργός.

Διότι η δικαιοσύνη σε μια κοινωνία είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εγκαταλείπουμε στα χέρια κάθε συντεχνιακής ευαισθησίας ή συναδελφικής αλληλεγγύης.

Σε τελευταία ανάλυση και ο αριστερός πολιτευτής και ο εισαγγελέας και ο συνήγορος υπεράσπισης και ο συνδικαλιστής ζουν σε μια κοινωνία.

Δεν νομίζω ότι έχουν δικαίωμα να την κοροϊδεύουν.