Για μια Ελένη

Δυο μέρες μετά την απόσυρση του σποτ της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας με πρωταγωνιστή τον Χρήστο Λούλη, δεν έχει καταλαγιάσει ακόμη το κύμα καταγγελίας του σεξισμού – αυτός εκτιμάται ανάλογα με τις προθέσεις του κάθε θεατή, είναι κάτι σαν το θαύμα που όσοι πιστεύουν το βλέπουν, όσοι δεν πιστεύουν όχι.

Τι εξόργισε τις νεοφεμινίστριες και τους άρρενες υποστηρικτές τους που αναζητούν απεγνωσμένα τον σεξισμό ακόμη και στα άρθρα των λέξεων; Το ότι ο εξαιρετικός ηθοποιός αναφερόταν στην – κατά το σενάριο – σύντροφό του που προσπαθούσε να τον παρασύρει να «πάνε πλατεία». Ενα ελαφρόμυαλο (σύμφωνα πάντα με την κατά το δοκούν ανάγνωση) θηλυκό που προσπαθεί να παρασύρει σε μια ανοησία τον λογικό και στιβαρό άνδρα.

Η ανθρωπότητα είναι πολύ τυχερή που κάποιοι συγγραφείς πρόλαβαν τουλάχιστον, πριν ανθήσει αυτό το παραμορφωτικό, παράλογο, καταγγελτικό, αφοριστικό και υστερικό sexism hunting, να γράψουν έργα στα οποία πρωταγωνιστεί αυτός ο τύπος γυναίκας. Σε ένα φανταστικό αναποδογύρισμα του χρόνου δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η αστυνομία των σόσιαλ μίντια θα κρεμούσε στα τσιγκέλια τον Ομηρο, ο οποίος τόλμησε να αναδείξει την επιτομή της γυναίκας – τρόπαιο, την ωραία Ελένη, που για χάρη της έγινε ένας πόλεμος και αφανίστηκε ο λαός της Τροίας. Δεν ξέρω μήπως θα έπρεπε να αποσυρθεί η «Ιλιάδα» (και η «Οδύσσεια» που μιλάει για Σειρήνες και τη μάγισσα Κίρκη).

Η Νίνα, η Ελίζα, η Ρεγγίνα και οι άλλες

Κάτι ανάλογο θα συνέβαινε και με τους κορυφαίους δραματουργούς που ανέδειξαν αυτόν τον γυναικείο ανθρωπότυπο. Βροχή θα έπεφταν οι καταγγελίες στον Μολιέρο που στον «Μισάνθρωπο» ανάγει σε ηρωίδα την «ανάφτρα» Σελιμέν. Θα επιβαλλόταν άραγε στον Τσέχοφ να αφαιρέσει από τον «Γλάρο» τον ρόλο της ελαφρόμυαλης Νίνας; Πιθανότατα. Τι τύχη θα είχε η ματαιόδοξη Ελίζα Ντούλιτλ στον «Πυγμαλίωνα» του Μπέρναρντ Σο; Η τσαπερδόνα αλλά, τελικά, σκληρή Ρεγγίνα στους «Βρικόλακες» του Ιψεν; Θα επέτρεπαν οι ιδεοληπτικοί διώκτες του σεξισμού να υπάρχει, έστω και ως ρόλος, η Μίλντρεντ που, στην «Ανθρώπινη δουλεία» του Σόμερσετ Μομ, ξεζουμίζει ψυχολογικά τον νεαρό φοιτητή; Καλά, δεν συζητώ για τη γυναίκα – αράχνη του Βέντεκιντ, τη Λούλου, που περνά κι αφήνει πίσω της συντρίμμια τους άνδρες. Ούτε για τη Σταχτοπούτα που δεν έμεινε να υποστηρίξει την τάξη και τις στάχτες της, αλλά συνωμότησε με τη μάγισσα για να ξεγελάσει και να ξελογιάσει τον πρίγκιπα. Δεν συνεχίζω διότι μπορεί να βάλω ιδέες.

Je suis Loulis

Κατανοώ τη σπουδή της ΓΓΠΠ να κατεβάσει άρον άρον το επίμαχο βίντεο. Το «όχι στον διχασμό» αποτυπώνεται και ως πράξη, σε αντιδιαστολή με το «ή εμείς ή αυτοί». Ωστόσο, θα πρέπει κάποια στιγμή να αναπτύξουμε αντισώματα σε αυτήν τη δικτατορία, τον αυταρχισμό και τη βία μιας φωνακλάδικης μειοψηφίας του Διαδικτύου. Την οποία υπέστη και ο ίδιος ο Χρήστος Λούλης, και μάλιστα με βασικό άξονα λογοπαίγνια με το όνομά του, τύπου σχολικού bullying. Διαβάζω σημείωμα στη σελίδα «Μένουμε Ενεργοί – υγεία, συλλογικότητα, αλληλεγγύη»: «Τα κορίτσια πάνε πλατεία και σπάνε την πατριαρχία… Κρατήστε αποστάσεις από τους Λούληδες…». Δικό σας.

ΥΓ: Τελικά, τα κορίτσια που «πάνε πλατεία» τι είναι; Αγωνίστριες που σπάνε την πατριαρχία ή ελαφρόμυαλες;