Απουσία

Στη Γαλλία υπάρχει μια παροιμία που λέει ότι «οι απόντες έχουν άδικο». Και το Σάββατο ο Τσίπρας ήταν απών. Δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί.

Τι θα έχανε αν πήγαινε με την υπόλοιπη πολιτειακή ηγεσία να τιμήσει τους νεκρούς της Marfin σε μια (όπως αποδείχθηκε) μάλλον σεμνή τελετή;

Τι κέρδισε που έτρεχε πρωί πρωί αγουροξυπνημένος και κάνοντας καταφανώς αγγαρεία να καταθέσει σαν αποσυνάγωγος ένα στεφάνι;

Θεώρησε ότι ο Μητσοτάκης έστησε μια επικοινωνιακή φιέστα για να κερδίσει τις εντυπώσεις; Ενδεχομένως. Αλλά με τον αρχηγό της αντιπολίτευσης παρόντα, δεν θα τις κέρδιζε από τα αποδυτήρια.

Νόμισε ότι στην εκδήλωση υπήρχε ένα υποκριτικό υπονοούμενο ή μια υφέρπουσα συκοφαντία που συνέδεε την Αριστερά με τους δολοφόνους; Μπορεί. Αλλά η παρουσία του θα ήταν μια απάντηση στο υπονοούμενο.

Κατάλαβε ότι για άλλη μια φορά ο Μητσοτάκης οικειοποιήθηκε πολιτικά το κοινό αίσθημα και του την έφερε; Ισως. Αλλά σε αυτό δεν φταίει ο Μητσοτάκης.

Πολύ πρόσφατα αναρωτιόμουν αν υπάρχει έστω ένας σοβαρός άνθρωπος στον ΣΥΡΙΖΑ που να εμποδίζει τέτοιου είδους άγαρμπα στραβοπατήματα (23/4).

Φαίνεται πως όχι. Αντιλαμβάνομαι φυσικά ότι είναι δύσκολο να κάνεις αντιπολίτευση σε μια κυβέρνηση την οποία επικροτεί η κοινωνία σε ποσοστό 75%-80%.

Αυτό όμως είναι κάτι δεδομένο και δεν θα αλλάξει αύριο. Η αντιπολίτευση λοιπόν έχει τρεις επιλογές.

n Είτε να προσπαθήσει να συμπλεύσει με τους πολλούς μήπως αποκομίσει κάποιο μερίδιο στην επιτυχία και στην αποδοχή.

n Είτε να κάνει τον ψόφιο κοριό έως ότου αλλάξει η συγκυρία.

n Είτε να φωνάζει ξεκούδουνα, μήπως την ακούσει κανένας περαστικός.

Είναι αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δοκιμάσει και τα τρία χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Υποθέτω ότι από συνήθεια κατέληξε απλώς να φωνάζει.

Αυτή είναι η καλή εκδοχή. Να κάνεις αντιπολίτευση σαν γκρινιάρα γκόμενα.

Διότι υπάρχει και η κακή. Που λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ονειρεύεται να επαναλάβει την αντιπολίτευση που έκανε εκείνος το διάστημα 2010-2015 (εξού και η δυσφορία του με τη Marfin) ή την αντιπολίτευση που έκανε ο Μητσοτάκης το διάστημα 2016-2019.

Η φιλοδοξία είναι κατανοητή αλλά μάλλον ανέφικτη. Ο Μαρξ έλεγε ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα.

Αν νομίζουν λοιπόν ότι θα κάνουν δουλειά με την ΟΛΜΕ, κάποιους σαχλαμάρες στο Διαδίκτυο, τα δικαιώματα των προσφύγων, τους ανόητους στις πλατείες και τον Φοίβο Δεληβοριά, είναι προφανές πως επιλέγουν τη φάρσα.

Απλώς υποψιάζομαι ότι έτσι δεν θα ρίξουν εύκολα τον Μητσοτάκη. Τουλάχιστον όμως θα έχουν χρόνο να σκεφθούν κάτι καλύτερο.