Το ρεζίλι των σκυλιών

Ηταν ιδέα του Ορσον Ουέλς. Θερμός υποστηρικτής του Φραγκλίνου Ρούζβελτ, έδινε και αυτός μάχη για την επανεκλογή του, και ενίοτε του έστελνε σκέψεις και φράσεις που ενσωματώνονταν σ’ εκείνες που ο Ουέλς αποκαλούσε «λιγότερο σημαντικές ομιλίες». Μία τέτοια επρόκειτο κανονικά να είναι και η Ομιλία του Φάλα. Οπου Φάλα, ο αγαπημένος σκύλος του αμερικανού προέδρου, ένα σκωτσέζικο τεριέ, το πλήρες όνομα του οποίου ήταν Μάρεϊ, ο Παράνομος του Φάλαχιλ. Ανάμεσα στα πολλά που του καταμαρτυρούσαν, οι Ρεπουμπλικανοί κατηγορούσαν τον Ρούζβελτ ότι είχε από λάθος αφήσει πίσω τον Φάλα στις Αλεούτιες Νήσους, στην Αλάσκα, στη διάρκεια περιοδείας του στην περιοχή και είχε στείλει ένα αντιτορπιλικό του αμερικανικού Ναυτικού να τον περιμαζέψει, με εξωφρενικό κόστος για τους αμερικανούς φορολογουμένους.

Είναι 23 Σεπτεμβρίου του 1944, καιροί σκοτεινοί. Ο Ρούζβελτ ξεκινάει την προεκλογική του εκστρατεία στην Ουάσιγκτον, μιλώντας σε ένα δείπνο με εκπροσώπους της (κραταιάς τότε) Διεθνούς Ενωσης Οδηγών Φορτηγών (Teamsters). Η μισάωρη ομιλία μεταδίδεται από όλα τα ραδιοφωνικά δίκτυα της χώρας. Προς το τέλος της, έρχεται η ώρα να πάρει τον τίτλο με τον οποίο πέρασε στην Ιστορία. «Αυτοί οι Ρεπουμπλικανοί ηγέτες» λέει ο Ρούζβελτ «δεν αρκούνται στο να επιτίθενται σ’ εμένα, ή στη σύζυγό μου, ή στους γιους μου. Οχι, μη ικανοποιημένοι με αυτό, συμπεριλαμβάνουν τώρα στις επιθέσεις τους το σκυλάκι μου, τον Φάλα. Εμένα, φυσικά, δεν με πειράζουν οι επιθέσεις, ούτε την οικογένειά μου την πειράζουν οι επιθέσεις, αλλά τον Φάλα τον πειράζουν. Ξέρετε, ο Φάλα είναι Σκωτσέζος, και ως Σκωτσέζος, με το που έμαθε ότι οι Ρεπουμπλικανοί μυθιστοριογράφοι στο Κογκρέσο είχαν επινοήσει μια ιστορία ότι τον ξέχασα σε κάποια Αλεούτια Νήσο κι έστειλα πίσω ένα αντιτορπιλικό να τον βρει – επιβαρύνοντας τους φορολογουμένους με δύο ή τρία, ή οκτώ ή είκοσι εκατομμύρια δολάρια – η σκωτσέζικη ψυχή του λύσσαξε. Δεν είναι πια ο ίδιος σκύλος».

Η ομιλία έκανε μεγάλη αίσθηση. «Το κοινό τρελάθηκε, γελούσε και ζητωκραύγαζε και ζητούσε κι άλλο» γράφει η ιστορικός Ντόρις Κερνς Γκούντγουιν. «Και τα γέλια ξεπέρασαν την αίθουσα του δείπνου· αντιλάλησαν στα καθιστικά και τις κουζίνες όπου άκουγαν οι άνθρωποι την ομιλία στο ραδιόφωνο σε ολόκληρη τη χώρα. Το κομμάτι για τον Φάλα ήταν τόσο αστείο, παρατήρησε ένας δημοσιογράφος, “που ακόμα και τα πιο αγέλαστα ρεπουμπλικανικά πρόσωπα έσκασαν ένα χαμόγελο”». «Πώς τα πήγα;» ρώτησε αργότερα ο αμερικανός πρόεδρος τον Ορσον Ουέλς. «Ηταν καλό το τάιμινγκ μου;». Δύο μήνες αργότερα, επανεξελέγη με 53% των ψήφων. Ο αντίπαλός του, Τόμας Ντιούι, είχε επιλέξει να απαντήσει στην Ομιλία του Φάλα με μία πικρόχολη μικροκομματική ομιλία, την οποία αργότερα θα χαρακτήριζε τη χειρότερη της ζωής του. Κατόπιν αυτού, λέει ένα παλιό ανέκδοτο, η μάχη ήταν ανάμεσα στον σκύλο του Ρούζβελτ και την κατσίκα του Ντιούι.

Ιστορίες σαν αυτή που θύμισε τις προάλλες στους «New York Times» η Τζένιφερ Φίνι Μπόιλαν έχουν μπόλικες οι ΗΠΑ. Σκύλους είχαν άλλωστε σχεδόν άπαντες οι αμερικανοί πρόεδροι, από την εποχή του Τζορτζ Ουάσιγκτον ακόμα. Δεν καλοπέρασαν όλοι. Ο Φάιντο, ο ημίαιμος σκύλος του Αβραάμ Λίνκολν, δολοφονήθηκε από έναν μεθυσμένο μόλις μερικούς μήνες μετά τη δολοφονία του ανθρώπου του. Τα μπιγκλ του Λίντον Τζόνσον, Αυτός και Αυτή, δεινοπάθησαν: μία μέρα ο Τζόνσον σήκωσε Αυτόν από τα αφτιά προκειμένου να ποζάρει για έναν φωτογράφο του Associated Press προκαλώντας πανεθνικό σάλο. Κάποιοι προεδρικοί σκύλοι, βλ. Νίξον και Χούβερ, χρησιμοποιήθηκαν για να εξωραΐσουν την πολιτική εικόνα των αφεντικών τους. Αλλοι, πάλι, τους βοήθησαν να χαλαρώσουν τις πιο κρίσιμες ώρες: στην κορύφωση της Κρίσης των πυραύλων της Κούβας, τον Οκτώβριο του 1962, ενώ έπρεπε να σχεδιάσει την απάντηση των ΗΠΑ, ο JFK ζήτησε να του πάνε το πλέον αγαπημένο του από τα δέκα σκυλιά που συμπλήρωναν τότε την οικογένειά του, ένα ουαλικό τεριέ ονόματι Τσάρλι που δεν έμαθε ποτέ να μην ουρεί μέσα στο σπίτι, και αφού πέρασε ώρα χαϊδεύοντάς το, είπε ήρεμα: «Υποθέτω ότι είναι ώρα να πάρουμε κάποιες αποφάσεις».

Για να συνοψίσουμε. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο πρώτος αμερικανός πρόεδρος μετά τον Ουίλιαμ Μακίνλεϊ (1897 – 1901) χωρίς σκύλο στον Λευκό Οίκο. Ακόμα και ο Μακίνλεϊ είχε κατοικίδια, έναν παπαγάλο και κόκορες. Ο Τραμπ δεν έχει τίποτα. Μία γηραιά του φίλη, η φιλάνθρωπος Λόις Πόουπ, του είχε προσφέρει την Ημέρα των Ευχαριστιών του 2016 ένα Γκολντεντούντλ για τον μικρό του γιο, τον Μπάιρον. Το παιδί τον ήθελε. Ο Τραμπ όχι. Δεν συμπαθεί καθόλου τα σκυλιά, πολλές φορές μάλιστα έχει αποκαλέσει «σκύλο» ή και «σκύλα» πολιτικούς αντιπάλους του. Κάποιοι θα το θεωρήσουν τυχαίο, ή επουσιώδες, το μικρότερο από τα προβλήματά μας εν μέσω πανδημίας. Οσοι, πάλι, βίωσαν κάποια στιγμή στη ζωή τους ή βιώνουν την αγάπη ενός σκύλου, θα καταλάβουν.

ΥΓ: Ο Τζο Μπάιντεν έχει εδώ και δύο χρόνια έναν γερμανικό ποιμενικό ονόματι Μέιτζορ, τον πήρε από καταφύγιο. Χαριτολογούν μάλιστα πως υιοθέτησε, από πλευράς ύφους, τη σκυλίσια εκδοχή του.