Φτερό!{CR}

Τώρα που μπήκε Μεγάλη Εβδομάδα και φαίνεται τα πράγματα λίγο να στρώνουν, στο μυαλό όλων μας υπάρχει μια αίσθηση που δεν τολμούμε ακόμη να ομολογήσουμε: τη γλιτώσαμε στο φτερό!

Από εκεί και πέρα βεβαίως οι απόψεις διίστανται.

Τη γλιτώσαμε επειδή ο Θεός της Ελλάδας είναι μεγάλος, θα υποστηρίξουν ίσως οι φιλόθρησκοι.

Τη γλιτώσαμε επειδή ο ελληνικός λαός έκανε σωστά τη δουλειά του στις εκλογές, θα αντιτείνουν οι δημοκρατικοί.

Δεν έχει σημασία, λέω εγώ. Ο,τι κι αν συνέβη, αρκεί που έγινε η δουλειά. Οι Ισπανοί που τα έκαναν ανάποδα πάνε για 200.000 κρούσματα και 20.000 νεκρούς.

Ενας έλληνας πανεπιστημιακός του εξωτερικού έκανε τη σύγκριση Ελλάδας και Ισπανίας (Takis Pappas, https://pappaspopulism.com/coronavirus-spain-and-greece/) και δημοσίευσε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία.

Οι δύο χώρες είναι καλά πεδία σύγκρισης για ευνόητους λόγους. Κυρίως επειδή η επιδημία εκδηλώθηκε σχεδόν ταυτόχρονα κι όταν εκδηλώθηκε έτρεχε ήδη το τραυματικό προηγούμενο της Ιταλίας.

Τι έκανε η Ελλάδα και με τι αποτελέσματα το ξέρουμε.

Πάμε Ισπανία. Οπου εκεί το πρόβλημα αποδεικνύεται αδιανόητο.

Αρχές Μαρτίου και παρά τους πρώτους νεκρούς, η Ισπανία όχι μόνο δεν παίρνει κανένα περιοριστικό μέτρο, αλλά εξακολουθεί να επιτρέπει τις μαζικές συγκεντρώσεις.

Βέβαια, η κυβέρνηση είναι κουρελού απλής αναλογικής. Ο Κοτσιδέιρος των Podemos που είναι αντιπρόεδρός της αρνείται κάθε περιοριστικό μέτρο για τον λαό, αλλά ούτε κι οι Ισπανοί Σοσιαλιστές που κάνουν εσχάτως τους αριστερούς φαίνεται να αντιλαμβάνονται το επείγον του θέματος.

Ετσι στις 8 Μαρτίου, στη Μαδρίτη, διαδηλώνουν 120.000 για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας κι άλλοι 9.000 για τις ταυρομαχίες.

Μία εβδομάδα αργότερα, στις 13 Μαρτίου, ο πρωθυπουργός Σάντσεθ (που του πέρασε η αριστεροσύνη…) ανακοινώνει την πρόθεσή του να λάβει επιτέλους μέτρα και να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η Ισπανία μετράει ήδη 189 νεκρούς κι έχει περάσει ένας ολόκληρος μήνας από τον πρώτο (13/2).

Στις 14 Μαρτίου συνεδριάζει το υπουργικό συμβούλιο.

Ο Κοτσιδέιρος που βρίσκεται σπίτι σε καραντίνα γιατί είναι άρρωστη η σύντροφός του την «κοπανάει» και μπουκάρει στο υπουργικό συμβούλιο. Διαμαρτύρεται επειδή τα υπουργεία (και τα λεφτά) που προβλέπονται για την κρίση είναι μόνο σε χέρια Σοσιαλιστών υπουργών.

[Δεν κάνω πλάκα, τα έχει γράψει όλα η «El Pais»…]

Φωνές. Κακό. Πανδαιμόνιο. Οκτώ ώρες κράτησε το υπουργικό συμβούλιο.

Και τελικά τα περιοριστικά μέτρα εφαρμόστηκαν μετά τις 15-16 Μαρτίου – πάει κι εκείνο το Σαββατοκύριακο!

Εχω ένα ερώτημα, λοιπόν. Ποιος φταίει για την καταστροφή στην Ισπανία;

Διότι τουλάχιστον στην Ελλάδα έχουμε όλοι λίγο ή πολύ συνειδητοποιήσει πως τη γλιτώσαμε!