Οι οιωνοί {LF}της άνοιξης

Την άνοιξη του 1991, τα νεογέννητα μωρά προσπαθούσαν να βολευτούν σε ένα κρεβατάκι νοσοκομείου. Δεν είναι καθόλου βολικά τα κρεβάτια των νοσοκομείων, όλοι το ξέρουν αυτό – ακόμα κι εκείνοι που μετρούν μόλις λίγες ώρες ζωής. Κι αυτό ήταν το λιγότερο. Πριν βρουν την ιδανική στάση για ύπνο, έπρεπε να μάθουν να αναπνέουν, να τρέφονται και να κατουράνε σωστά. Πολλή δουλειά για τα μικρά ανθρωπάκια που άλλαζαν μέρα με τη μέρα. Δεν ήταν, όμως, τα μόνα. Εξω από το παράθυρο του νοσοκομείου, έξω από την ασφάλεια του σπιτιού, και ο κόσμος άλλαζε προς το καλύτερο. Προτού τα μωρά της άνοιξης μάθουν ακόμα να μιλούν, να περπατούν και να γελάνε δυνατά, οι Nirvana τα έβαλαν στο εξώφυλλο του Nevermind. Πριν αρχίσουν να τρώνε στερεές τροφές, το Διαδίκτυο άνοιξε τις πύλες του στο παγκόσμιο κοινό. Πριν από τα πρώτα τους Χριστούγεννα, ο Ψυχρός Πόλεμος είχε και επισήμως τελειώσει. Οι οιωνοί ήταν εκεί. Ηταν βέβαιο, τα πράγματα θα πήγαιναν καλά.

Την άνοιξη του 2004, οι καθηγητές ζήτησαν από τους μαθητές της πρώτης γυμνασίου να γράψουν μια έκθεση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Ηταν, τους έλεγαν, πολύ τυχεροί που θα βρίσκονται εκεί σε αυτή τη στιγμή της Ιστορίας. Τα παιδιά με το δίκιο τους ψιλοβαρέθηκαν. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ήταν για να γράφεις γι’ αυτούς, αλλά για να τους ζεις. Και τους έζησαν στις διαδρομές με το μετρό για να φτάσουν μέχρι το ΟΑΚΑ, στο πάρτι της τελετής έναρξης και στις κόκα-κόλες που πλήρωσαν με ευρώ. Τους έζησαν πριν καν γίνουν, στο τελευταίο γκολ του Χαριστέα και για χρόνια μετά, κάθε φορά που έβγαιναν από έναν κινηματογράφο ή έμπαιναν σε αεροπλάνο. Ηταν βέβαιο, τα πράγματα πήγαιναν καλά, πολύ καλύτερα από όσο είχαν φανταστεί. Το μέλλον ήταν δικό τους. «Δεν μπορείτε να συνειδητοποιήσετε πόσο τυχεροί είστε. Αντε, τελειώνει ο χρόνος, σε 5 λεπτά παίρνω τις κόλλες».

Την άνοιξη του 2014, οι 23χρονοι φοιτητές παρακαλούσαν να τελειώσουν οι καταλήψεις για να πάρουν πτυχίο. Κάποιοι θα συνέχιζαν τις σπουδές τους στο εξωτερικό – είχαν πάρει ήδη το σχετικό «ναι» -, όμως για να περάσουν το μάθημα που τους έλειπε έπρεπε πρώτα να γίνει η εξεταστική. Σίγουρα, σκέφτονταν καμιά φορά κοιτώντας το βιογραφικό που περίμενε απάντηση, τίποτα δεν είχε πάει καλά. Η τύχη τους είχε πατήσει παύση. Ευτυχώς δεν είχαν χρειαστεί χρόνο για να συμμορφωθούν στις νέες συνθήκες, γιατί δεν είχαν προλάβει τις προηγούμενες. Ποιος άνοιγε πια σαμπάνιες στα μπουζούκια; Δέκα φορές το μπαράκι στο κέντρο της Αθήνας, το σινεμά τις μέρες με το μισό εισιτήριο. Δεν είχαν για βενζίνη; Μετρό και λεωφορείο. Ηξεραν ότι δεν πρέπει να παραπονιούνται και πολύ, αλλά ήξεραν και τι είχαν χάσει – δεν ήταν τα γαρίφαλα. Αργησαν να το συνειδητοποιήσουν, αλλά τους έκατσε βαρύ που προετοιμάστηκαν για κάτι που δεν ήρθε ποτέ. Και φάνηκε στις αντιδράσεις. Ανοιξες ήρθαν και άνοιξες έφυγαν, η μία πιο στεγνή από την άλλη. Εκείνη του 2019, όμως, έφερε μια αισιοδοξία που πλανιόταν στον αέρα σαν λουλουδάτη γύρη. Επιτέλους, οι τυχεροί οιωνοί θα έβγαιναν αληθινοί. Ο δρόμος άνοιγε, τα σπίτια ξεσκονίζονταν. Μπορεί να καθυστέρησαν λίγο, όμως τα πράγματα θα έφτιαχναν. Ετσι δεν είναι;

Ουπς! Φέτος, έναν χρόνο πριν από τα τριάντα, τα παιδιά του ’91 πέρασαν τα γενέθλιά τους στην κορωνο-καραντίνα. Εστησαν εορταστικά group calls και ενθουσιάστηκαν με δώρα-έκπληξη που ήρθαν με το κούριερ, αφού πρώτα τα έπλυναν «πολύ σχολαστικά» με αντισηπτικό. Το καλό με την πανδημία είναι πως συνειδητοποιείς ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς δυσαρεστημένος με την τύχη σου. Τα πράγματα τελικά δεν έφτιαξαν, αλλά nevermind. Θα τα κάνουμε να φτιάξουν.