Παντιέρα μπιάνκα{CR}

Ζήλεψε ο πρώην αναπληρωτής υπουργός τον πρώην επικεφαλής του γραφείου Τύπου και είπε να λύσει κι αυτός τη σιωπή του. Ειρωνεύεται εκείνος τον Τσιόδρα; Θα την  πέσω εγώ όχι μόνο στους πληρωμένους δημοσιογράφους, κάτι στο οποίο ειδικεύομαι, αλλά και στους συντρόφους μου που δεν τους άρεσαν οι δικοί μας δημοσιογράφοι, οι αγνοί και στρατευμένοι. Εχω έτσι εξασφαλισμένα μερικά ακόμη λεπτά δημοσιότητας σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς για τους πρώην.

Δεν ζούμε σε μια κανονική εποχή, αυτό είναι πασιφανές. Σύμφωνα με τον γνωστό αμερικανό δημοσιογράφο Φαρίντ Ζακάρια, αυτή είναι η μεγαλύτερη παγκόσμια κρίση που έχουμε δει ποτέ. Ορισμένα χαρακτηριστικά όμως της κανονικότητας παρατηρούνται και σήμερα. Ενα από αυτά είναι οι θεωρίες συνωμοσίας και τα fake news. Ενα άλλο είναι η τοξικότητα.

Σε ό,τι αφορά το πρώτο, το φάρμακο είναι πάντα το ίδιο. Προσέχουμε τι διαβάζουμε, πού το διαβάζουμε, ποιος το διακινεί, ποιος το υπογράφει. Ανελεύθερα καθεστώτα όπως της Ρωσίας ή της Κίνας επωφελούνται από τη στιγμιαία αδυναμία της δυτικής δημοκρατίας για να προωθήσουν την προπαγάνδα τους. Και διάφοροι ανόητοι, άσχετοι, εύπιστοι ή απλώς πυροβολημένοι αναπαράγουν τέρατα προσβλέποντας σε πρόσκαιρα οφέλη. Πάντα έτσι ήταν, απλώς τώρα είναι πολύ πιο επικίνδυνο.

Με τους φορείς του φανατισμού και του μίσους, όμως, τίθεται ένα δίλημμα: σε ποιο βαθμό πρέπει κανείς να ασχολείται μαζί τους; Δεν είναι ήδη πολύ φορτισμένη η καθημερινότητά μας για να μολύνεται ακόμη περισσότερο από την αναπαραγωγή του τοξικού λόγου, έστω κι αν ο στόχος είναι το ιδεολογικό ξεγύμνωμά του; Το είπε ωραία ο Αλέξης Παπαχελάς, αναφερόμενος στην περιπέτειά του με τον κορωνοϊό: «Αποφάσισα ότι έχω έναν ιό πραγματικό να παλέψω και δεν θα ασχοληθώ με τον ιό της τοξικότητας που έχει δηλητηριάσει τα μυαλά και τις καρδιές μας».

Η δική μας σημαία, έγραφε τις προάλλες ένας δημοσιογράφος της Repubblica, δεν είναι πια τρίχρωμη, η σημαία της Ιταλίας δηλαδή, αλλά άσπρη: η μπλούζα των γιατρών και των νοσηλευτών. Σε μια χώρα συνηθισμένη να τσακώνεται, να φωνάζει και να καταγγέλλει, οι άνθρωποι αυτοί είναι οι μόνοι που δεν έκαναν ποτέ πίσω, αλλά καλύπτουν με αυτοθυσία όλα τα κενά της χώρας. Το ίδιο γίνεται βέβαια παντού. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς το βίντεο που ανέβασε το BBC μέσα από μια Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Λονδίνου. Αρκεί να διαβάσει τις μαρτυρίες των γιατρών στα νοσοκομεία της Νέας Υόρκης. Αρκεί να μιλήσει με τις νοσοκόμες που περνούν τις ημέρες και τις νύχτες τους στη Σωτηρία ή τον Ευαγγελισμό.

Ας ασχολούνται λοιπόν άλλοι με τους Καρτερούς και τους Πολάκηδες. Εμείς θα υψώνουμε λευκή σημαία στα μπαλκόνια, και δεν θα υποδηλώνει συνθηκολόγηση αλλά ευγνωμοσύνη. Θα συγκινούμαστε με τις μικρές ανθρώπινες ιστορίες που συμβαίνουν γύρω μας. Και θα γαληνεύουμε κάθε απόγευμα με τον Τσιόδρα.