Το μέγεθος μετρά

Η πατρίδα μας στη μακρόχρονη ιστορία της έζησε πολλές δύσκολες προκλήσεις που έβαλαν σε κίνδυνο την ίδια την υπόστασή της. Στα πραγματικά δύσκολα, με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο, αναδείκνυε ηγέτες που διασφάλιζαν την επιβίωση, επέλεγε τα παιδιά της που ήξεραν, που μπορούσαν να βοηθήσουν. Μάλλον γι’ αυτό ο τόπος αυτός, με τον διαχρονικό γενετικό και πολιτισμικό εμπλουτισμό του, επέζησε και συνεισέφερε στον παγκόσμιο πολιτισμό, δυσανάλογα με το γεωγραφικό του μέγεθος.

Στη βιολογία, όταν ένας οργανισμός δέχεται προκλήσεις που αμφισβητούν την ύπαρξή του αναπτύσσει μηχανισμούς επιβίωσης που την εξασφαλίζουν. Αν αποτύχει αφανίζεται. Η δαρβινική άποψη περί επιβίωσης έχει αναφορά σε όλες τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές δραστηριότητες. Η ευχέρεια προσαρμογής καθορίζει το μέλλον κάθε συστήματος. Συνήθως, αναπτύσσεται ο ηγετικός μηχανισμός που ακυρώνει την πρόκληση. Η πρώτη βέβαια αντίδραση είναι αυτή της άρνησης της πρόκλησης, είναι το στρουθοκαμηλικό κρύψιμο στην πεπατημένη. Δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος προς τον αφανισμό.

Οι σημερινές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα σε εθνικό και υγειονομικό επίπεδο αναδεικνύουν στη συνείδηση των πολιτών αυτούς που για χρόνια υποβάθμιζαν ακόμη και ευτέλιζαν, με την ανεύθυνη προτροπή των «προοδευτικών» ιδεοληπτικών αναχρονιστών. Σήμερα οι επιστήμονες της υγείας, οι στρατευμένοι στα σώματα ασφαλείας και στις ένοπλες δυνάμεις, ηγούνται, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της προστασίας της χώρας και των πολιτών της. Με αποδοχές αντιστρόφως ανάλογες με τη μεγαλειώδη προσφορά τους, με κινδύνους για την υγεία τους ακόμη και για τη ζωή τους.

Οι σημερινές προκλήσεις δεν θα μπορούσαν να αφήσουν ανεπηρέαστη και την άποψη των πολιτών για την πολιτική τους ηγεσία. Η συντριπτική τους πλειοψηφία στηρίζει τις επιλογές και τα μέτρα του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του στην κρίση στον Εβρο αλλά και στην άκρως επικίνδυνη πανδημία του κορωνοϊού. Η πολλαπλή κρίση αναδεικνύει νέους πολιτικούς ηγέτες που στην πλειοψηφία τους έχουν τα χαρακτηριστικά της γνώσης, της ουσιαστικής εμπειρίας τους να βοηθήσουν τη χώρα στα δύσκολα. Αναδεικνύει βέβαια και τις αδυναμίες των πολιτικάντηδων που άφωνοι λόγω των ιδεοληψιών και της αγραμματοσύνης τους ασχημονούν λεκτικά (αντιπροσωπευτικά παραδείγματα οι κ.κ. Κούλογλου, Πολάκης, Καψώχας) αποκαλύπτοντας μέσα στην προοπτική του πολιτικού αφανισμού τους την αμετροεπή ταυτότητά τους. Προσφέρουν πια υπηρεσίες στη χώρα ως το θλιβερό παράδειγμα προς αποφυγή. Αλήθεια πότε οι όποιοι σοβαροί πολιτικοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα αντιδράσουν σε αυτήν τη χυδαιότητα; Πότε επιτέλους ο κ. Τσίπρας θα αντιληφθεί ότι ο θεσμικός ρόλος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν ταιριάζει με αυτές τις πρακτικές; Η αξιωματική αντιπολίτευση συνεισφέρει καθοριστικά στην ποιότητα της δημοκρατίας και οφείλει επιτέλους να αφήσει πίσω της τον ανεύθυνο, λαϊκίστικο, αγοραίο εαυτό της.

Η διττή κρίση που ζούμε είναι τόσο μεγάλη που οι πολίτες έχουν κατά πλειοψηφία αντιληφθεί ότι δεν επιδέχεται πειραματισμούς. Γι’ αυτό και αλλάζει πρότυπα. Δεν είναι τυχαία η διακομματική, διαγενεακή αποδοχή που απολαμβάνει ο Πρωθυπουργός και οι εύστοχες επιλογές του στη δημόσια σφαίρα, όπως για παράδειγμα ο κ. Τσιόδρας. Οπως δεν είναι τυχαία και η λυσσώδης αντίδραση της αναχρονιστικής Ελλάδας σε αυτές τις επιλογές, που έχει χαρακτήρα επιθανάτιου ρόγχου. Η κρίση φαίνεται να μας αλλάζει, να μας σοβαρεύει. Τα μεγέθη των όποιων ηγεσιών μας, των όποιων προτύπων μας αρχίζουν να μετρούν πλέον στις επιλογές μας. Καιρός ήταν.

Ο Αχιλλέας Γραβάνης είναι καθηγητής Φαρμακολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης