Τα σπασμένα{CR}

Στην αρχή σκιάχτηκα με τον χαιρετισμό του γραμματέα. Είχα καιρό να διαβάσω το παλιό, καλό «Συντρόφισσες και σύντροφοι», αλλά προφανώς φταίω εγώ και όχι το ΚΙΝΑΛ που δεν έχασε ποτέ τον αγωνιστικό του χαρακτήρα. Στη συνέχεια όμως χαλάρωσα, το μήνυμα ήταν τρυφερό, είχε λέξεις όπως αγάπη, συντροφικότητα και αλληλεγγύη, καθώς και μια πληροφορία που δεν ήξερα: ότι το κόμμα διαθέτει «Συνήγορο Μέλους του Κινήματος Αλλαγής», η οποία είναι πρόθυμη για επικοινωνία με όσους δεν την παλεύουν. Ο τίτλος είναι κάπως περίπλοκος (έχει και τρεις γενικές), αλλά η ιδέα είναι πρωτότυπη, μακάρι να έχει ανταπόκριση.

Είναι δύσκολη εποχή για τα αντιπολιτευόμενα κόμματα κάθε είδους και χρώματος στην εποχή της πανδημίας, καθώς αισθάνονται υποχρεωμένα να στηρίζουν τις κυβερνητικές αποφάσεις στο όνομα της ενότητας απέναντι στον κοινό εχθρό. Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, όπου με εξαίρεση κάποια φανατικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζεται ευρέως ότι η πολιτική και επιστημονική διαχείριση της κρίσης είναι πολύ καλή. Συμβαίνει ακόμη στην Ιταλία και την Ισπανία, που είναι φανερό ότι έχασαν τον έλεγχο, όπως και στη Βρετανία και τη Σουηδία, που προσπάθησαν να ακολουθήσουν μια διαφορετική στρατηγική.

Η δεύτερη μάλιστα επιμένει σε αυτήν. Και είναι βέβαιο ότι η Φώφη Γεννηματά και οι άλλοι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες της Ευρώπης θα άκουσαν με μεγάλο ενδιαφέρον στη χθεσινή τους τηλεδιάσκεψη τον Στέφαν Λεβέν να τους αναλύει γιατί στη χώρα του οι γονείς ενθαρρύνονται να πηγαίνουν τα παιδιά τους στο σχολείο εφόσον είναι υγιή. Πώς γίνεται οι εργαζόμενοι να επιστρέφουν στις δουλειές τους ύστερα από ένα διάλειμμα τηλεργασίας, ώστε «οι συνέπειες του φαρμάκου να μην είναι χειρότερες από τις συνέπειες της ασθένειας». Με ποια λογική τα εστιατόρια, τα καφέ, ακόμη και τα χιονοδρομικά κέντρα παραμένουν ανοιχτά.

Αναρωτιέμαι τι είπε στον ομοϊδεάτη του ο δυστυχής Πέδρο Σάντσεθ, που μετράει εκατόμβες νεκρών κάθε μέρα στη χώρα του επειδή άργησε να λάβει μέτρα. Αναρωτιέμαι επίσης γιατί η κατακραυγή εναντίον του κεντροαριστερού Λεβέν δεν είναι ανάλογη μ’ εκείνη εναντίον του φιλελεύθερου Τζόνσον: και οι δύο έπαιξαν ρώσικη ρουλέτα με τον πληθυσμό τους. Αλλά αυτά είναι ερωτήματα που θα απαντηθούν αργότερα, όταν γίνουν οι απολογισμοί και αποδοθούν ευθύνες. Στις χώρες αυτές, ναι, το «μετά θα λογαριαστούμε» μπορεί να έχει κάποια ουσία.

Στην Ελλάδα, πάλι, έχει τη χυδαία φαιδρότητα που χαρακτήριζε πάντα τέτοιες επιθέσεις. Και υπενθυμίζει τον διχασμό που γνωρίσαμε την προηγούμενη τετραετία, για τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απολογήθηκε ποτέ. Το κόμμα της Φώφης Γεννηματά έχει έτσι την ευκαιρία να αναδειχθεί μέσα από όλη αυτή την κρίση ως η μοναδική σοβαρή και υπεύθυνη αντιπολιτευόμενη δύναμη της χώρας. Αρκεί να αποφύγει τους λαϊκισμούς και να αφοσιωθεί στην υπεράσπιση εκείνων που, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη, θα πληρώσουν πάλι τα σπασμένα.