Πολλαπλάσιος τρόμος στον αναπτυσσόμενο κόσμο

Παρότι η Αφρική έχει λιγότερα κρούσματα του κορωνοϊού και βραδύτερο ρυθμό μετάδοσης από το Ηνωμένο Βασίλειο, πολλές χώρες στην ήπειρο έχουν περάσει δραματικά σε πιο ακραία μέτρα προκειμένου να αποτρέψουν την εξάπλωσή του. Στη γενέτειρά μου, το Σουδάν, έπειτα από την καταγραφή μόλις ενός κρούσματος και ενός θανάτου όλα τα σχολεία και τα πανεπιστήμια έκλεισαν. Πολλά άλλα έθνη, όπως η Αίγυπτος, έχουν λάβει την ύστατη προφύλαξη κλείνοντας τα αεροδρόμιά τους. Δεν υπάρχει άρνηση εδώ, ούτε αντικρουόμενα μηνύματα, ούτε αβάσιμες υποσχέσεις για το πόσο γρήγορα θα διώξουμε τον ιό.

Τα σκληρά και έγκαιρα μέτρα οφείλονται λιγότερο σε πολιτική ωριμότητα και περισσότερο στην πικρή εμπειρία και μια επίγνωση πως τα ήδη υπερφορτωμένα δημόσια συστήματα υγείας δεν μπορούν να αντέξουν σε μια επίθεση. Η επιδημία του Εμπολα, το 2014, είναι ακόμα νωπή στη μνήμη στις χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής: ήταν μια εμπειρία που έδειξε ότι η πρόληψη και η ανάσχεση είναι η μόνη ελπίδα αποτροπής χιλιάδων θανάτων.

Αν ανησυχούμε για την αδυναμία ελέγχου του ιού στη Δυτική Ευρώπη και στις ΗΠΑ, πολλαπλάσια αυτού του τρόμου περιμένουν στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Με λιγοστά μέσα ιατρικής παρέμβασης και πολλούς άλλους παράγοντες κινδύνου, όπως είναι ο υποσιτισμός, η υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα και η έλλειψη πρόσβασης σε πόσιμο νερό, τα ποσοστά θνησιμότητας θα μπορούσαν να κάνουν αυτά που καταγράφονται σήμερα στη Δύση να μοιάζουν αμελητέα. Και οικονομικά, ο ιός απειλεί να φέρει μία νέα εποχή των παγετώνων.

Τα σύνορα δεν μπορεί να μείνουν κλειστά για πάντα. Οι αφρικανικές χώρες κινούνται γρήγορα εναντίον του κορωνοϊού, γνωρίζοντας καλά πως είναι μόνες τους. Εκτός όμως κάποιου θαύματος ή κάποιου πανδημικού σχεδίου Μάρσαλ από τις πιο εύπορες χώρες, αν ο ιός εκραγεί στις φτωχότερες χώρες, ο κατακλυσμός θα καταπιεί τους πάντες.