Μην το παίρνεις προσωπικά

Δεν χωράει αμφιβολία ότι τα μέτρα που ανακοινώθηκαν από την κυβέρνηση την Κυριακή το βράδυ όχι μονάχα είναι πρωτόγνωρα από την Κατοχή κι εντεύθεν, αλλά προσφέρουν και μια ανεπανάληπτη ευκαιρία για τη διακίνηση κάθε συνωμοσιολάγνας ανοησίας. Με άλλα λόγια: καμία θεωρία συνωμοσίας δεν ηχεί τόσο εξωφρενική όσο τα ίδια τα μέτρα. Με συγκριτικά πολύ πιο ήπια μέτρα στο παρελθόν είχαν διαδοθεί πολύ πιο απίθανες θεωρίες συνωμοσίας. Ως εκ τούτου, πρέπει να προετοιμαστούμε τόσο ψυχολογικά όσο και ορθολογικά για να αντικρούσουμε τα επιχειρήματα κάθε καραγκιόζη που, υπό νορμάλ συνθήκες, θα τον αγνοούσαμε επιδεικτικά ως φαιδρό υποκείμενο, αλλά τώρα, υπό τις άκρως ασυνήθιστες περιστάσεις που βιώνουμε, μπορεί εύκολα να σπείρει και στον πιο εχέφρονα από εμάς την αμφιβολία: «Βρε μπας κι έχει δίκιο;».

Δείγματα – και δήγματα – θεωριών συνωμοσίας είχαμε και πριν από την πανδημία, χωρίς φανερή αφορμή, πόσω μάλλον σήμερα, που όσα έχουν κατά καιρούς επινοήσει διάφοροι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας (ιδίως εκείνοι που είχαν αδυναμία στις δυστοπίες) μοιάζουν συχνά να ωχριούν μπροστά σε όσα μας συμβαίνουν. Πολύ πριν από το καθολικό lockdown λόγω του κορωνοϊού, διαφόρων βαθμίδων παράφρονες (ή και απλώς κυνικοί χειριστές παραφρόνων, που οι ίδιοι τα έχουν τετρακόσια, άρα είναι κατά τεκμήριο και οι πιο επικίνδυνοι) προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι εξυφαίνονται εναντίον μας – εναντίον του έθνους μας, εναντίον της θρησκείας μας ή κι εναντίον καθενός εξ ημών χωριστά – αδιανόητες σκευωρίες από σκοτεινά κέντρα και παράκεντρα εξουσίας. Το ομολογημένο ή ανομολόγητο «ρεζουμέ» σε όλες αυτές τις θεωρίες ήταν πως είμαστε… σημαντικοί – τόσο σημαντικοί ώστε οι σκοτεινές δυνάμεις του πλανήτη να ξοδέψουν πακτωλούς χρημάτων και ενέργειας προκειμένου να μας εξολοθρεύσουν. Χρειαζόταν εν ολίγοις ένας συνδυασμός σολιψισμού και ναρκισσισμού, η θέαση των δρωμένων ανά την υφήλιο ως μιας ιλαροτραγωδίας που στρέφεται (και τρέφεται) αποκλειστικά γύρω από εμάς – γύρω από το δικό μας έθνος, γύρω από τη δική μας θρησκεία – και καμία άλλη σκορδοκαΐλα, όλα τα άλλα έθνη και όλες οι άλλες θρησκείες, δεν έχουν παρά πώς θα ξημερώσει η μέρα που θα αντικρίσουν τη δική μας ολοσχερή καταστροφή. Εάν είχαμε ήδη χάψει ένα παραμύθι τόσο νοσηρά παράλογο, δεν θα μας ξένιζαν και ορισμένες ενοχλητικές μικρολεπτομέρειες, όπως πώς διάολο και γνωρίζει ο τελευταίος καφενόβιος ανά την επικράτεια τις πλεκτάνες των σκοτεινών δυνάμεων χαρτί και καλαμάρι.

Αντιλαμβάνομαι προκαταβολικά πόσο άσκοπο είναι να προσπαθείς να πείσεις κάποιον που δεν θέλει να πειστεί, δεν θέλει καν να βάλει το μυαλό του να δουλέψει, αλλά προτιμάει να του προσφέρουν μια (όποια) πίστη για να την καταπιεί αμάσητη. Με πλήρη επίγνωση λοιπόν της ματαιότητας του εγχειρήματος, απευθύνομαι στα τελευταία υπολείμματα ορθολογισμού που μπορεί να διατηρεί ένας σολιψιστής/ναρκισσιστής ή κι έστω στην αίσθηση του γελοίου που μπορεί στα τρίσβαθά του ακόμη να σιγοκαίει: Φίλε, ψυχραιμία. Μην το παίρνεις προσωπικά. Δεν αποφάσισαν οι ιθύνοντες της παγκόσμιας οικονομίας να την εκθεμελιώσουν, ούτε οι ηγέτες όλου του κόσμου να διασπείρουν έναν φονικό ιό με υψηλή μεταδοτικότητα προκειμένου να περιορίσουν τις δικές σου μετακινήσεις. Δεν έβαλαν στο στόχαστρο τα εργασιακά σου δικαιώματα γκρεμίζοντας ταυτόχρονα αεροπορικές εταιρείες -κολοσσούς και στέλνοντας τους χρηματιστές όλου του κόσμου στο τρελάδικο. Θέλουν να πετύχουν το μίνιμουμ απέναντι σε έναν εχθρό αόρατο, εν πολλοίς ασυμπτωματικό και σίγουρα αδυσώπητο: να μην καταρρεύσει το σύστημα υγείας. Να μην υποχρεωθούν να επιλέξουν ποιος από εμάς θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει. Ισως να σε απογοητεύει ως «φινάλε» σε τέτοια «υπερπαραγωγή» – αλλά ξέρεις κάτι; Καλύτερα ζωντανός και απογοητευμένος.