Αυτή την άνοιξη επέστρεψα στην εφηβεία. Τότε που η άχαρη ηλικία σου απαιτούσε χώρο, έχτιζε «εγώ» και εναντιωνόταν στην κηδεμονία της μητέρας. Πάλι λοιπόν τα ίδια, στο σπίτι με τη μητέρα που βρίσκει δύναμη όταν νιώθει ότι προστατεύει: «Οχι δεν θα πας σουπερμάρκετ. Εγώ έχω ζήσει τη ζωή μου. Στη δική σου ηλικία κολλάνε οι άνθρωποι». Ποια επιστήμη θα καταπολεμήσει τη λογική της; Υπάρχουν κι άλλα τέτοια «ατίθασα κορίτσια». Δεν το νιώθω, το ακούω. Είναι διαφορετικά επεισόδια, σαν podcasts της πολυκατοικίας που μεταδίδονται πίσω από τους τοίχους. Ομως, απ’ όσο θυμάμαι, η εφηβεία είναι μια φάση. Μόνο που δεν καταλαβαίνω ποια από τις δυο μας είναι η έφηβη.
Σχόλια
