Κάτω από τον πήχη{CR}

Η πρώτη φορά ήταν στις 9 Μαρτίου, όταν η Διαρκής Ιερά Σύνοδος ανακοίνωσε ότι η προσέλευση στη Θεία Ευχαριστία και η κοινωνία ασφαλώς και δεν μπορούν να γίνουν αιτία μετάδοσης των ασθενειών. Η δεύτερη ήταν προχθές το βράδυ, όταν αναγνώρισε εμμέσως ότι υπάρχει πρόβλημα, αρνήθηκε όμως να σταματήσει εντελώς τις λειτουργίες. Και τις δύο φορές, η ηγεσία της Εκκλησίας πέρασε θεαματικά κάτω από τον πήχη σε ένα ζήτημα που αφορά όχι μόνο την πίστη, αλλά κυρίως τη δημόσια υγεία.

Από τη διπλή αυτή αποτυχία πρέπει να αποκομίσουν διδάγματα τόσο οι πολίτες όσο και η κυβέρνηση. Οι πρώτοι, και ιδίως η μεγάλη πλειοψηφία τους που είναι πιστοί, είναι καιρός να κάνουν έναν διαχωρισμό. Η πίστη παραμένει ακλόνητη, σε όσες πανδημίες κι αν πέσει. Είναι σύντροφος πολύτιμος, πολλές φορές σωτήριος, και δεν έχει ανάγκη από χώρους λατρείας για να ευδοκιμεί. Οι επαγγελματίες της πίστης, όμως, δεν σκέπτονται πάντα μόνο το ποίμνιό τους όταν λαμβάνουν αποφάσεις. Εχουν στο μυαλό τους κι άλλους παράγοντες, οικονομικούς ή πολιτικούς, που συχνά υπαγορεύουν τις επιλογές τους. Και κατευθύνουν την αποστολή τους.

Να το πούμε ωμά – με κίνδυνο αφορισμού. Οι περισσότεροι ιεράρχες γνώριζαν από την αρχή ότι ένας ιός σαν κι αυτόν που εισέβαλε στη ζωή μας μεταδίδεται με τη θεία κοινωνία, όπως μεταδίδεται και σε συνθήκες πολυκοσμίας. Δεν ήθελαν όμως να το πουν γιατί φοβούνται ότι θα τεθούν υπό αμφισβήτηση τα όσια των οσίων και αυτό θα έχει συνέπειες στην εκκλησιαστική ζωή. Επέλεξαν έτσι να κρυφτούν μέχρι την τελευταία στιγμή πίσω από την επιστημονική και πολιτική ηγεσία, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή των πιστών, ώστε να αναλάβουν άλλοι την ευθύνη, να ανακοινώσουν άλλοι τα απαραίτητα μέτρα. Ο ιός κάλπαζε κι εκείνοι έχωσαν το κεφάλι τους στην άμμο.

Η στάση αυτή δεν μπορεί να μην προβληματίσει την κυβέρνηση. Ο Πρωθυπουργός έκανε αργά προχθές το βράδυ το καθήκον του – έστω κι αν μπορούσε να έχει παρέμβει νωρίτερα, έστω κι αν μπορούσε να κλείσει εντελώς για ένα διάστημα τους χώρους λατρείας, κάτι που εκ των πραγμάτων θα γίνει αν επιβληθεί καθολική απαγόρευση της κυκλοφορίας. Αν όμως ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος δεν συνεργάστηκε μαζί του για τη διαχείριση αυτής της κρίσης, αν μέχρι την τελευταία στιγμή τον κρατούσε όμηρο των αποφάσεών του, πόσης εμπιστοσύνης μπορεί να χαίρει για άλλα ζητήματα στο μέλλον;

Δεν είναι ασφαλώς η κατάλληλη στιγμή για να ανοίξει ξανά η συζήτηση για τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Το δίδαγμα όμως από την κρίση αυτή είναι σαφές: πρέπει επιτέλους σε αυτόν τον τόπο να κάνει ο καθένας τη δουλειά του. Θεσμικά, συνταγματικά, όχι σε εθελοντική βάση. Να το θυμόμαστε όταν σταθούμε ξανά στα πόδια μας. Και να μην επιτρέψουμε να μας ξανακοροϊδέψουν.