Τρεις μουσικές προτάσεις {LF}για το Σαββατοκύριακο

Πετρολούκας Χαλκιάς – Βασίλης Κώστας, «The soul of Epirus» – «Η ψυχή της Ηπείρου» (Τεχνότροπον)

Είναι εξαιρετικό δύσκολο να αποτυπώσεις με λέξεις την τελευταία δουλειά του Πετρολούκα Χαλκιά. «Η ψυχή της Ηπείρου» μπορεί να είναι ο τίτλος του άλμπουμ, αλλά ουσιαστικά ο δεξιοτέχνης του κλαρίνου είναι η ψυχή της Ηπείρου. Στις συνθέσεις που παρουσιάζονται συνομιλεί με τον βιρτουόζο του λαούτου Βασίλη Κώστα σε ένα ταξίδι όχι μόνο στον τόπο καταγωγής του, αλλά στο νόημα της ζωής. Η χαρά και η λύπη, ο πόνος της ξενιτιάς, η φύση, οι άνθρωποι (μας) που έφυγαν αποτελούν τη ραχοκοκαλιά αυτής της εργασίας. Ο ηπειρώτης δάσκαλος του κλαρίνου έχει αποδείξει δεκαετίες τώρα ότι το κλαρίνο στα χέρια του μεταμορφώνεται σε εργαλείο επικοινωνίας και καταγραφής της ζωής. Σαν κινηματογραφική κάμερα. Η παραδοσιακή μουσική της Ηπείρου έχει χαρακτηριστεί ως «The World’s Most Beguiling Folk Music» από τους «New York Times» και ο ηπειρώτης μουσικός δεν κάνει τίποτα περισσότερο από να το επιβεβαιώνει σε κάθε του καλλιτεχνικό βήμα.

Green Day, «Father of all…» (Warner Music)

Γιατί να ακούσει κάποιος σήμερα ένα συγκρότημα που κουβαλάει στη πλάτη του 34 χρόνια ζωής; Οταν μάλιστα η μουσική και τα τραγούδια τους είναι πανκ; Ή δεν είναι ακριβώς πανκ; Περίεργα πράγματα παρουσιάζει το αμερικανικό συγκρότημα για μια ακόμη φορά. Στο 13 άλμπουμ της καριέρας τους καταφέρνουν να μοιράσουν τα πράγματα και να σώσουν στο τέλος την παρτίδα. Αλλοτε πανκ – ροκ και άλλοτε ποπ – πανκ ισορροπούν μεταξύ του κοινωνικού σχολιασμού, του αυτοσαρκασμού και του χαβαλέ. Για παράδειγμα, στο «Oh Yeah!» ασκούν κριτική στην εμμονή των Αμερικανών με τα social media. Από την άλλη, στο «I was a teenager, teenager» θυμούνται όντως τους εαυτούς τους όταν ήταν πιτσιρικάδες και πολύ περισσότερο το σχολείο, εφόσον μέσα σε όλα λένε ότι αυτό είναι «για τα κορόιδα». Οι Green Day, που μόνο κορόιδα δεν είναι όλα αυτά τα χρόνια, παρουσιάζουν μια σειρά αναζωογονητικών συνθέσεων, ένα ώριμο «εφηβικό» άλμπουμ για ώριμους ακροατές.

Black Pumas, «Black Pumas» (ATO Records)

Το ντουέτο από το Οστιν του Τέξας θα μπορούσε να είναι η απάντηση στο πώς θα ακούγονταν σήμερα οι Σαμ Κουκ και Νιλ Γιανγκ. Ο Αντριαν Κεσάδα (κιθάρα, παραγωγή) και ο Ερικ Μπάρτον (φωνή, κιθάρα) αναβιώνουν τον ήχο της δεκαετίας του ’70 με έναν ελκυστικά νέο και φρέσκο τρόπο. Οι Μαύροι Πάνθηρες με 10 τραγούδια συνολικής διάρκειας 39 λεπτών παρουσιάζουν ένα μετα-σόουλ άλμπουμ που ενδεχομένως θα μπορούσε να συγκριθεί με το ντεμπούτο των Portishead πριν από 25 χρόνια. Το ζητούμενο είναι πώς θα συνεχίσουν και τι δρόμο θα ακολουθήσουν στη δεύτερή τους δουλειά, αλλά ας μην προτρέχουμε. Στο ντούο, ο πολυοργανίστας Αντριαν Κεσάδα, βετεράνος της μουσικής σκηνής του Οστιν, φέρνει και τις λάτιν επιρροές του, ή για την ακρίβεια την Texas soul, συναντά τον έτερο Καππαδόκη, Μπάρτον, και τη φωνή του με σαφείς τις επιρροές από την εκκλησιαστική μουσική και το μουσικό θέατρο. Ο τελευταίος στην ερμηνεία του ενστερνίζεται τους ήρωες των τραγουδιών του και τους αποδίδει έτσι όπως τους αξίζει. Αναμονή για το μελλοντικό δεύτερό τους άλμπουμ.