Η πρόκα σκίζει το δέρμα

Από τις γιγαντοαφίσες και την υπερήφανη προβολή των (υποψηφίων για Νομπέλ) ηλικιωμένων γυναικών της Λέσβου, που τάιζαν τα μωρά από τη Συρία το 2015, φτάσαμε στον προχθεσινό ξυλοδαρμό των πολιτών της Λέσβου και της Χίου από τα ΜΑΤ, την απαξίωση των κατοίκων του ΒΑ Αιγαίου. Και από τον ξυλοδαρμό των νησιωτών και τα τεράστια κέντρα κράτησης, περνάμε στη λυρική περιγραφή των κατοίκων του Εβρου που φτιάχνουν κέικ στους ένστολους και περιπολούν με τρακτέρ. Από την αντιπολιτευτική καταγγελία της «ανεπάρκειας» του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ για τους 18.000 πρόσφυγες – μετανάστες στο Αιγαίο το 2016 – 2018, φτάνουμε στους σημερινούς σαράντα και πλέον χιλιάδες που οδηγούν στην οργή των δεξιών οπαδών. Από την εκλογική στήριξη των δικών της αυτοδιοικητικών παιδιών, η ΝΔ αναγκάζεται στην καταγγελία τους.

«Το 2015 τους πήγα κουβέρτες, τώρα πια δεν τους αντέχω» είπε για τους πρόσφυγες, μετανάστες, πολίτης, γόνος νεοδημοκρατών. Ο ίδιος, το 1977 ήταν ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ, το 2015 του ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα της κυβέρνησης. Ο κόσμος διανύει τεράστιες ιδεολογικές και συναισθηματικές αποστάσεις, μέσα σε λίγο χρόνο. Νομιμοποιείται και απονομιμοποιείται ακαριαία από μια αυτοσυντηρητική πολιτική σκηνή. Δέρνεται και αποθεώνεται.

Πού καταλήγει ο κόσμος όταν κολακεύεται και δέρνεται; Στον αυτοσχεδιασμό, στις ορμές, στο Facebook, σε μια απίστευτη εσωτερική απογοήτευση, στην έλλειψη κάθε εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα, σε μια θεσμική απείθεια, σε μια πεποίθηση ότι του «την έχουν στημένη». Ποιοι; Το κράτος, τα κόμματα, οι άλλοι. «Να φύγουν και να πάνε στους άλλους». Σε ένα γενικό «άλλους». Σε ένα απόλυτο «να φύγουν (σ.σ.: οι πρόσφυγες) να μη βλέπω». Και αυτό είναι τρόπος «να είμαι ξανά εκεί που ήμουν» ήγουν «αυτοί (σ.σ.: οι πρόσφυγες) είναι το ισοδύναμο της πτώσης μου». Να η πληγή.

Ο κόσμος ζει μια εξεγερτική κατάθλιψη. Ψάχνει λύση, εχθρό, κόμμα, αρχηγό, κάπου να πιστέψει. Νοικοκύρηδες πίστεψαν στον Σώρρα, στους τηλεοπτικούς πωλητές. «Η πολιτεία μάς κοροϊδεύει». Θεωρούν ότι η θεσμοποιημένη πλευρά της πραγματικότητας είναι εναντίον τους. «Μας δουλεύουν». Η απόλυτη πεποίθηση για την παγίδα που στήνει το πολιτικό σύστημα εναντίον τους.

«Να βγουν εκτός νόμου ο ΣΥΡΙΖΑ, οι προδότες, ο ποίξος και ο δείξος». Και αντιστρόφως. Σε μια τέτοια σκοτεινή πραγματικότητα διοικητικές ηλιθιότητες, αβεβαιότητες, αστάθειες, όπως αυτές που επιδεικνύει η κυβέρνηση (χωρίς να παραγνωρίζω σοβαρά λάθη που έγιναν προηγουμένως), μεταφράζονται από τον κόσμο ως έκφραση της ασημαντότητας, ποταπότητας του συστήματος. «Θεσμός είναι αυτό που βολεύει τους δικούς τους και τρώει εμάς». Αυτό έχει επικρατήσει.

Ο κόσμος ζει μεταχρονολογημένα τον πολιτισμό της κρίσης. Εχει διαμορφώσει συμπεριφορές κρίσης που διατρυπούν κάθε αστική ρύθμιση. Ετσι από την αυτοσυγκράτηση μπορεί να πέσει στο λιντσάρισμα. Χωρίς ενδιάμεσα στάδια. Ξαφνικά βγάζει το κουμπούρι και δολοφονεί την 70χρονη σύζυγό του, ξαφνικά κομματιάζει μία σορό, ξαφνικά γίνεται οχετός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Από τη συγκρατημένη επεκτείνεται στην αχαλίνωτη βία. Το αδιαβάθμητο δεν είναι απότομο, αλλά πολιτική απότμηση.