Βίβερε περικολοζαμέντε

Δύο φάσεις, τρία γκολ. Ο χειρότερος ΠΑΟΚ των τελευταίων χρόνων σε ντέρμπι με τον Ολυμπιακό θα κάνει καιρό για να συνειδητοποιήσει το πώς κατάφερε να γυρίσει ένα παιχνίδι που φαινόταν κλειδωμένο από τους Ερυθρόλευκους από το πρώτο οκτάλεπτο, όταν προηγήθηκαν με 2-0.

Ο Δικέφαλος αντιλήφθηκε πως ξαφνικά το οξυγόνο του μειώθηκε απότομα. Εβλεπε να έρχεται το τέλος του, η πλήρης κατάρρευσή του. Οι πρώτες αντιδράσεις του μετά το σοκ των γκολ των Χασάν και Γκιγέρμε έμοιαζαν με αυτές του ετοιμοθάνατου που αντιστέκεται με όλες τις δυνάμεις του απέναντι στο μοιραίο.

Ο ΠΑΟΚ έριξε την τελευταία του ζαριά και έφερε εξάρες. Κράτησε ζωντανή την πρόκριση στον τελικό του Κυπέλλου και την κρίση στην εξώπορτα της Τούμπας. Για πόσο όμως ακόμα;

Η συμπεριφορά των παικτών του στο τελευταίο τέταρτο του αγώνα ανέδειξε την αδυναμία του μπροστά στον ανώτερο Ολυμπιακό.

Καθυστερήσεις και ξανά καθυστερήσεις. Επεφταν στο χόρτο σαν να τους πυροβολούσε ελεύθερος σκοπευτής κρυμμένος στη Θύρα 4.

Μπορεί να πάρει την πρόκριση, ίσως και να κατακτήσει το Κύπελλο. Αυτό δεν αλλάζει όμως την εικόνα. Απλά σκεπάζει το πρόβλημα.

Ο ΠΑΟΚ του Αμπέλ δεν έχει καμία σχέση με τον ΠΑΟΚ του Ραζβάν. Το ξέρουν όλοι αυτό και πρώτοι οι παίκτες. Στα πλέι οφ, αν και όποτε διεξαχθούν, ο Δικέφαλος θα θυμίζει σπουργίτι μέσα σε ξεροβόρι.

Αυτό που πρόταξε ως πλεονέκτημα της ομάδας του ο Αμπέλ μετά το ντέρμπι ήταν το ακαταγώνιστο. «Μπορεί να μην κερδίζουμε πάντα, αλλά θα κάνουμε τα πάντα να κερδίζουμε».

Σ’ αυτό το «πάντα» θα εννοεί σίγουρα και τους μόνιμα πεσμένους στον αγωνιστικό χώρο παίκτες του.

Η δήλωση του Αμπέλ έκρυβε μέσα της την αλήθεια: η ομάδα δεν τραβάει και περιορίζεται σε ένα βίβερε περικολοζαμέντε.

Στη χθεσινή Τούμπα έκανε ντεμπούτο και ένα 17χρονο παιδί. Ο Κώστας Τζολάκης, με σωματικά προσόντα που θυμίζουν Ντοναρούμα και περίσσιο θράσος, άγγιξε στο πέναλτι του Πέλκα την ευκαιρία να γίνει ο ήρωας της ομάδας του. Το μέλλον τού ανήκει.