Λείπουν{CR}

Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η συρροή μεταναστών ή/και προσφύγων στα νησιά δεν είναι ανθρωπιστικό ζήτημα.

Είναι ένα βαθύτατα κοινωνικό πρόβλημα που δοκιμάζει τις αντοχές των τοπικών κοινωνιών και την εθνική συνοχή της χώρας. Η κυβέρνηση θα κριθεί από το αν και πώς θα χειριστεί αποτελεσματικά ένα κοινωνικό και εθνικό πρόβλημα.

Πάμε παρακάτω. Το ζητούμενο λοιπόν είναι η αποτελεσματική αντιμετώπιση ενός προβλήματος ή (έστω) μια αποτελεσματική διαχείρισή του. Αλλά η αποτελεσματικότητα είτε επιτυγχάνεται είτε δεν επιτυγχάνεται. Δεν τελεί υπό προϋποθέσεις, ούτε υλοποιείται εντός ορίων.

Η κυβέρνηση είναι καταφανώς μπερδεμένη. Τη στιγμή όμως που η ελληνική κοινωνία είναι λιγότερο μπερδεμένη από όσο νομίζουμε. Αν καταλαβαίνω καλά, η κοινωνική πλειοψηφία θέλει σαφώς και με όποιο κόστος να απαλλαγεί από το Μεταναστευτικό, απλώς δεν είναι απλό και η κυβέρνηση δείχνει πως δεν μπορεί να το κάνει.

Ξέρετε από τι σώζεται έως τώρα μια αμήχανη και δύσθυμη κυβέρνηση;

Από το γεγονός ότι το Μεταναστευτικό επικεντρώνεται μόνο σε τέσσερα νησιά στο Βόρειο Αιγαίο. Η Τρίπολη, η Καρδίτσα ή η Καβάλα το συναντούν το βράδυ στις ειδήσεις. Αν κάποια στιγμή διασκορπιστεί σε όλη την επικράτεια, τότε η Τρίπολη, η Καρδίτσα κι η Καλαμάτα θα γίνουν Μυτιλήνη – μείον το ούζο Πλωμαρίου…

Ξέρετε γιατί σώζεται ακόμη η κυβέρνηση; Επειδή οι ροές κινούνται σε αριθμητικά επίπεδα που τους επιτρέπουν να εγκλωβιστούν στα νησιά. Θεωρητικά και με λίγη καλή διάθεση είναι διαχειρίσιμες.

Αν όμως οι ροές αυξηθούν (κάτι που δεν εξαρτάται από εμάς αν θα γίνει…) κανείς δεν θα μπορεί να τις διαχειριστεί.

Η άλλη λύση φυσικά είναι να αποφασίσουμε κιμπάρικα ότι «η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες» (Α. Λιάκος, 19/2).

Μια άποψη που πέρα από την εγγενή ανοησία της έχει και μερικά πρακτικά προβλήματα.

– Γιατί έχουμε ανάγκη ένα εκατομμύριο πρόσφυγες κι όχι λίγους περισσότερους; Βάλε τώρα που γυρίζει.

– Πού ψωνίζουμε το ένα εκατομμύριο πρόσφυγες που χρειαζόμαστε; Υπάρχει καμία αγορά να πας να διαλέξεις;

– Σε τι τιμή θα τους πάρουμε; Με το κομμάτι ή με την αρμαθιά;

– Είμαστε βέβαιοι ότι οι πρόσφυγες που θα ψωνίσουμε θέλουν να ψωνιστούν;

Αυτό το τελευταίο είναι μάλλον σημαντικό. Οχι μόνο επειδή οι άνθρωποι δεν είναι εμπόρευμα να αγοράσουμε ό,τι μας λείπει. Αλλά κι επειδή σε καμία δυτική κοινωνία δεν έχει ενσωματωθεί ποτέ καμία μουσουλμανική κοινότητα.

Συνεπώς κάτι συμβαίνει με αυτούς ή κάτι συμβαίνει με εμάς. Απλώς εμείς είμαστε στον τόπο μας.