Τον συναντούσα συχνά στο μετρό το πρωί. Σχεδόν πάντα, ακόμα και με μεγάλο στριμωξίδι, είχε βρει κάθισμα. Καθόταν και κοιμόταν μέχρι το Μοναστηράκι που θα κατέβαινε. Μια φορά ανησύχησα, το τρένο έφτανε στον σταθμό κι αυτός συνέχισε να κοιμάται. «Σάμη», του φώναξα, «φτάνεις». «Το ξέρω» μου απάντησε – μισάνοιξε τα μάτια του γελώντας. «Πάντ’ ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου».
Τελευταία Νέα
- Το «αντίστροφο ποτιστικό»: Το επιστημονικό αίνιγμα του 20ού αιώνα βρήκε επιτέλους την απάντησή του
- Παγκόσμιο σοκ από τη μεγαλύτερη ποσότητα κοκαΐνης που κατασχέθηκε ποτέ στην Ισπανία: Το κύκλωμα-φάντασμα
- Στη φυλακή ο χρυσοχόος που σκότωσε δύο ληστές στην Ιταλία – «Ο Ματαρέλα έδωσε χάρη σε διακινητή που δολοφόνησε 30 ανθρώπους»
