Στον ΣΥΡΙΖΑ και στα μπουζούκια

Τα παραδοσιακά μίντια μας πολεμάνε. Τα σόσιαλ μίντια τώρα τα μαθαίνουμε. Πώς να «επικοινωνήσουμε» την ομιλία του αρχηγού μας το Σάββατο στο Τάε Κβον Ντο; Με την παλιά, δοκιμασμένη μέθοδο. Ας γεμίσουμε το Λεκανοπέδιο με αφίσες. Ας μη μείνει φανάρι και κολόνα χωρίς το προσκλητήριο με το πρόσωπό του. Ετσι έχουμε μάθει εμείς να δίνουμε τις πολιτικές μας μάχες. Με κόλλες, ταβανόβουρτσες και συρραπτικά.

Ποτέ στο παρελθόν δεν απεικονίστηκαν σε ένα πόστερ τόσες αντιφάσεις πίσω από το εικονιζόμενο πρόσωπο. Το κόμμα που φιλοδοξεί να ενσωματώσει τις νέες τεχνολογίες στο οργανωτικό του DNA, ο περιλάλητος iSYRIZA του 21ου αιώνα, καταφεύγει στην αρχαϊκή μέθοδο της αφισοκόλλησης. Αλλά και το κόμμα που φλερτάρει με την ιδέα της πράσινης προσθήκης στο όνομά του, όχι μόνο για να συστηθεί ως νέο ΠΑΣΟΚ αλλά και να πείσει ως αρκούντως οικολογικό, επιστρατεύει την περιβαλλοντοκτόνα μέθοδο της αφισορρύπανσης.

Εντάξει, ας μην γκρινιάζει κανείς. Ας εκτιμήσει το γεγονός πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έφτασε στα άκρα. Δεν βγήκαν με τις εποχούμενες ντουντούκες οι δικοί του για να διαφημίσουν την κομματική συγκέντρωση. Αφισορρύπανση ναι, αλλά όχι και ηχορρύπανση. Κι έπειτα, δεν τύπωσαν το προσκλητήριο σε φέιγ βολάν για να το πετάξουν στον αέρα και εκείνο να προσγειωθεί στις πατούσες των περαστικών μέχρι να γίνει ένα με την άσφαλτο. Ούτε πλαστικές σημαίες έφτιαξαν. Στο κόμμα σέβονται το περιβάλλον.

Δεν μπορεί να ορκιστεί όμως κανείς και για τον δημόσιο χώρο. Η λογική είναι κι εδώ αρχαϊκή – όσο αρχαϊκή είναι η αντίληψη της διαφημιστικής επικοινωνίας. Σε ποιον ανήκουν οι δρόμοι και οι πλατείες; Σε όλους μας. Δημοκρατία δεν έχουμε; Ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ και τον πρόεδρό του. Στο μαγαζί της παραλιακής και τον τραγουδιστή του. Στον Τσίπρα και τον Βέρτη. Σε μένα και σένα.

Και η άλλη αντίληψη που λέει πως ο δημόσιος χώρος υπόκειται κι αυτός σε κανόνες, ακριβώς για να μην κάνουν τα κόμματα και τα μπουζούκια ό,τι θέλουν; Για τον ΣΥΡΙΖΑ, πιθανότατα, αυτή δεν είναι παρά συντηρητική γκρίνια. Αρκεί να θυμηθεί κανείς πως αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που μετατρέπει την Αθήνα σε λίκνο της αφισορρύπανσης. Και πριν από τέσσερις μήνες είχαν γεμίσει οι συριζαίοι την πόλη με τις αφίσες του αρχηγού για μια συγκέντρωση στη Νίκαια. Και τότε είχε διαμαρτυρηθεί ο περιφερειάρχης Αττικής. Και τότε ειπώθηκε το αυτονόητο – πως διαφημιστικές αφίσες και πανό απειλούν την ασφάλεια των διερχόμενων οδηγών, ρυπαίνουν το περιβάλλον, υποβαθμίζουν την εικόνα των πόλεων και επιβαρύνουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων της. Και τότε το αυτονόητο αγνοήθηκε.

Μπορεί να ερμηνευθεί αυτή η επιμονή του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να καταλάβει κανείς πώς ο νεοτεχνολογικός και πράσινος ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ του ψηφιακού κόσμου και της οικολογίας, επιστρατεύει αυτές τις αρχαϊκές και ρυπογόνους μεθόδους. Αν όμως ο ένας λόγος είναι η πεποίθηση πως κατεβάζοντας τους νεολαίους του στους δρόμους το κόμμα διατηρεί την επαφή με την πλατεία και τον κινηματικό του χαρακτήρα, ο άλλος είναι απλώς ο φόβος. Τα παραδοσιακά μίντια μας πολεμάνε. Τα σόσιαλ μίντια τώρα τα μαθαίνουμε. Και φοβόμαστε τις άδειες κερκίδες στο Τάε Κβον Ντο. Ακριβώς όπως ο μαγαζάτορας της παραλιακής φοβάται το βράδυ του Σαββάτου τις άδειες καρέκλες στο μαγαζί του.