Οξύμωρα

Είναι εύκολο στον κ. Τσίπρα να υποστηρίζει ότι, τα τεκταινόμενα στην υπόθεση «Παπαγγελόπουλου-Ρασπούτιν-Novartis» συνιστούν «ωμή παραβίαση των διακριτών και συνταγματικά κατοχυρωμένων ορίων ανάμεσα στην εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία»  – όχι επειδή έχει δίκιο αλλά επειδή γενικώς του είναι εύκολο να λέει ό,τι θεωρεί πως τον συμφέρει, αδιαφορώντας παντελώς για την «αξία αλήθειας» που έχουν τα λεγόμενά του.

Εν πρώτοις, ως τώρα τουλάχιστον, δεν έχει διαφανεί εμπλοκή της εκτελεστικής εξουσίας – ενώ η καταγγελία που ερευνάται είναι ότι ακριβώς επί πρωθυπουργίας του ίδιου του κ. Τσίπρα  υπήρξε τέτοια εμπλοκή, ότι δηλαδή ο υπουργός του Δημήτριος Παπαγγελόπουλος κατασκεύασε παρεμβαίνοντας στους αρμούς της δικαιοσύνης το «μεγαλύτερο ίσως σκάνδαλο από συστάσεως ελληνικού κράτους», όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος· αναληθώς, παραδέχθηκε ακόμη και η συριζαϊκή πλειοψηφία της προηγούμενης βουλής.

Υπάρχει βεβαίως παραβίαση των ορίων μεταξύ νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας αλλά όχι αντισυνταγματική: την προβλέπει το «σύνταγμα ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ». Ο ΣΥΡΙΖΑ  αρνήθηκε να αφεθεί στη Δικαιοσύνη ο έλεγχος πιθανών υπουργικών ανομημάτων και επέμεινε να παραμείνει η «αμελλητί» παραπομπή τους στη βουλή. Ο κ.  Κατρούγκαλος, ως εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ  στην τρέχουσα σύνοδο της βουλής, θεωρητικολόγησε ότι αυτό είναι αναγκαίο προκειμένου o  υπουργός  να «προστατευθεί από την πίεση οργανωμένων συμφερόντων που θέλουν να το καθοδηγήσουν ή να τον αποτρέψουν» – η γνωστή καραμέλα  ότι οι όσιοι πολιτικοί υφίστανται πιέσεις από «ισχυρά συμφέροντα»,  ενώ η συνήθης πραγματικότητα είναι ότι οι ισχυροί πολιτικοί πιέζουν άλλους προς ίδιον συμφέρον.

Ο ΣΥΡΙΖΑ διαιώνισε την τοποθέτηση του «συστήματος πολιτικής εξουσίας» πάνω από τη Δικαιοσύνη γιατί τον συμφέρει και αυτόν και ας ισχυρίζεται ο κ. Τσίπρας το οξύμωρο «είμαστε κόμμα εξουσίας, αλλά όχι ενσωματωμένο στο δικό τους σύστημα εξουσίας», για να παραστήσει ότι ο ίδιος και το κόμμα του  διαφέρουν από τους υπόλοιπους επαγγελματίες πολιτικούς.

Δεν ξέρω τι θα απογίνει με τα διαδικαστικά, ομολογώ όμως πως έχω μεγάλη περιέργεια να μάθω ποιος είναι ο προστατευόμενος μάρτυρας «Μάξιμος Σαράφης» γιατί είναι ολοφάνερο ότι το ψευδώνυμο παίζει με δύο ιστορικά πρόσωπα της Αριστεράς, τον Σεραφείμ Μάξιμο και τον Στέφανο Σαράφη. Και αναρωτιέμαι αν η επιλογή ήταν ειρωνική ή ηρωική – αν δηλαδή κάποιος (πρώην;) αριστερός ειρωνεύεται την εξουσία που κατάφερε η ίδια η Novartis να μείνει στο απυρόβλητο, ενώ σε άλλες χώρες πλήρωσε δισεκατομμύρια για τις δωροδοκίες χιλιάδων γιατρών, ή νυν αριστερός που πιστεύει ότι παλεύει κατά του διεφθαρμένου αστικού καθεστώτος, ακόμα και ψευδομαρτυρώντας, με ζέση που θα την ζήλευε ακόμα και ο Παύλος Πολάκης.