Το δίκιο σου το κερδίζεις

Σε όλα «μέσα», στα μισά του Φλεβάρη. Οπως του αρμόζει. Και μιας και πέρυσι τέτοια εποχή τα έχασε «όλα»; Μια ενδιαφέρουσα προσομοίωση. Για την απαραίτητη σύγκριση που αποδεικνύει την πρόοδο του Ολυμπιακού σε αυτό το chapter 2 υπό τον Πέδρο Μαρτίνς. Και ας είχε να διαχειριστεί έναν σωρό εμπόδια (τραυματισμούς). Και ας χρειάστηκε να ανακατέψει από το καλοκαίρι δυο – τρεις φορές για τα καλά την τράπουλα. Οι Ερυθρόλευκοι οδηγούνται από τη συνέπεια ως εδώ. Και αυτή είναι αληθινή παρακαταθήκη φτάνοντας πια στα κρίσιμα.

Μπήκαν στους τέσσερις του Κυπέλλου, ό,τι δηλαδή δεν κατάφεραν φέτος. Πάνε στην Τούμπα με +2 από τον ΠΑΟΚ, ενώ πέρυσι ταξίδεψαν εκεί με -6. Καταλαβαίνουν ότι αντιμετωπίζουν κοτζάμ Αρσεναλ στο Γιουρόπα Λιγκ, αλλά πώς να τη… φοβηθούν όταν φέτος δύο φορές «στρίμωξαν» για τα καλά μια ομάδα σαν την Τότεναμ.

Είναι καλύτερος ο φετινός Ολυμπιακός από τον περσινό; Ναι. Δεν είναι όσο θεαματικός υπήρξε πέρυσι σε μεγάλα κομμάτια της σεζόν. Είναι πιο έτοιμος όμως για να διαχειριστεί μια τεράστια σεζόν ως το τέλος της. Και αυτό δεν θα αλλάξει, όποιο και αν είναι το φινάλε της διαδρομής. Ο βαθμός ετοιμότητάς του.

Στην πραγματικότητα: οι Πειραιώτες έπρεπε να έχουν ήδη ένα πολύ μεγάλο βαθμολογικό πλεονέκτημα στο πρωτάθλημα με βάση τις επιδόσεις τους στο χορτάρι. Και βέβαια με βάση τις επιδόσεις των υπολοίπων. Το γιατί δεν είναι στο +8 και βρίσκονται μόλις στο +2 το γνωρίζει όλη η Ελλάδα. Το καταλαβαίνει όλο και περισσότερο, σε κάθε αγωνιστική που περνά. Το πόσο διαφορετική θα ήταν η συνέχεια με εφόδιο μια διαφορά +8; Και αυτό μπορεί να το υποθέσει ο καθένας.

Στο ποδόσφαιρο όμως δεν έχουν σημασία οι υποθέσεις, αλλά τα γεγονότα. Και τώρα είναι η ώρα των αποδείξεων. Η ευκαιρία να επιβεβαιώσουν οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές του Πέδρο Μαρτίνς το… ταβάνι τους. Να πάρουν ό,τι τους αξίζει. Εδώ δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να βρεις το δίκιο σου. Εδώ το δίκιο πρέπει απλά να το κερδίσεις. Με αποδείξεις στο χορτάρι…

ΥΓ: Δεν είναι οι 18 ασίστ του. Δεν είναι εκείνες οι στιγμές που μοιάζουν βγαλμένες από την ποδοσφαιρική φαντασία. Είναι πως ο Ματιέ Βαλμπουενά πηγαίνει στα 36 και σου δίνει την αίσθηση πως ευχαριστιέται ακόμη το παιχνίδι περισσότερο από τον καθέναν. Ακόμη και με αντίπαλο τον ουραγό Πανιώνιο. Οπως έκανε κάποτε ο Ιμπαγάσα. Και όσο ο Γάλλος έχει αυτό το κέφι; Ο Ολυμπιακός θα είναι μια τυχερή ομάδα. Που τον έχει.