Η Αριστερά και οι πλούσιοι

Ποιος θα απέρριπτε την ευκαιρία να γίνει πλούσιος; Αν τους παρουσιαζόταν η ευκαιρία να βγάλουν ένα δισεκατομμύριο λανσάροντας την επόμενη επιτυχημένη startup, στοιχηματίζω ότι οι περισσότεροι θα την άρπαζαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Για πολλούς, ο πλούτος είναι αντικείμενο πόθου, όχι χλευασμού ή δυσφορίας. Αυτό είναι ένα από τα συμπεράσματα μιας νέας έρευνας για τη στάση της κοινής γνώμης απέναντι στους πλούσιους, από ακαδημαϊκούς του Λάφμπορο, του Μπέρμιγχαμ και του LSE. Εξέτασε το κατά πόσο υπάρχει μία δημόσια συναίνεση όσον αφορά το επίπεδο πέραν του οποίου ο πλούτος γίνεται υπερβολικός ή ανεπιθύμητος για την κοινωνία.

Ολοι οι υποψήφιοι για τη διαδοχή του Τζέρεμι Κόρμπιν στην ηγεσία των Εργατικών θα έπρεπε να τη διαβάσουν. Γιατί, όπως αποδεικνύεται, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βλέπουν τους πλούσιους όπως η Αριστερά θα ήθελε να τους βλέπουν. Στις ομάδες εστίασης, οι περισσότεροι αναγνώρισαν ότι ο υπερβολικός πλούτος φέρνει προβλήματα, όπως είναι η δυσανάλογη πολιτική επιρροή. Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, δεν εξέφρασαν θυμό για τους πλούσιους∙ στην πραγματικότητα, συνέβη μάλλον το αντίθετο. Παρότι ήταν λιγότερο ενθουσιώδεις με εκείνους που δεν έχουν κερδίσει τα πλούτη τους, εξέφρασαν θαυμασμό για τους ανθρώπους που εργάστηκαν σκληρά, στα μάτια τους, για να τα αποκτήσουν.

Μία άλλη έρευνα την οποία πρόκειται να δημοσιοποιήσει η Tax Justice UK διαπίστωσε πως, όταν προτείνεις ένα πιο προοδευτικό φορολογικό σύστημα, το να «χτυπάς» συνεχώς τους πλούσιους έχει σαφώς λιγότερη απήχηση στους ψηφοφόρους από ό,τι τα συγκεκριμένα επιχειρήματα όσον αφορά την αναγκαιότητα να κλείσουν τα παραθυράκια και να αυξηθούν κάποιοι φόροι. Μπορεί να είναι λιγότερο σέξι από το να μιλάς για πλούσια αρπακτικά, είναι όμως περισσότερο αποτελεσματικό.