Δημήτρης Κανέλλος

Εχουν πράγματι κάτι το ξεχωριστό τα Σαββατοκύριακα του φετινού Φεβρουαρίου για μένα… Δεν θα μπορούσε παρά να κυριαρχεί σε αυτά η παρουσίαση μιας νέας, ιδιαίτερης δουλειάς που έχω ετοιμάσει μαζί με αγαπημένους μουσικούς και συνεργάτες. Ανάμεσά τους δύο νέα τραγούδια σε ανέκδοτη ποίηση Αλκη Αλκαίου που μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος και που το έφερε έτσι η μοίρα ώστε να κυκλοφορήσουν λίγο μετά τον θάνατό του.

Δύο Κυριακές αυτού του μήνα λοιπόν, στις 16 και 23 Φεβρουαρίου, θα με βρουν στη μουσική σκηνή «Σφίγγα» να τραγουδώ «Οσα ονειρευτήκαμε», και άλλα πολλά τραγούδια σε μουσικές του Θάνου Μικρούτσικου, του Μίλτου Πασχαλίδη, του Θύμιου Παπαδόπουλου, του Μανόλη Ανδρουλιδάκη και άλλων, πάντα σε ποίηση Αλκη Αλκαίου, με αφορμή την τελευταία μου δισκογραφική δουλειά. Είναι μια συνέχεια, θα μπορούσε να πει κανείς, των παραστάσεων-αφιερωμάτων στον Αλκη Αλκαίο, που ξεκινήσαμε από πέρυσι με τον Μανόλη Ανδρουλιδάκη. Ετσι τις Κυριακές αυτές θα ταξιδεύω σε έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό από την καθημερινότητα της υπόλοιπης εβδομάδας.

Δουλεύοντας επί περίπου 20 χρόνια σε διπλή δουλειά, το πρωί σε διάφορες χειρωνακτικές – οικοδομικές εργασίες και τα βράδια τραγουδιστής, τα Σαββατοκύριακά μου έχουν μπερδεμένο χαρακτήρα. Η βασική μου ανάγκη είναι η χαλάρωση, κι όμως δεν το καταφέρνω πάντα.

Το Σάββατο ξεκινά πολύ νωρίς για μένα, όπως και κάθε μέρα άλλωστε – η συνήθεια της πρωινής δουλειάς, βλέπετε. Σηκώνομαι κατά τις επτά το πρωί και το πρώτο πράγμα που κάνω, αφού ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου, είναι να πάω για περπάτημα ή τρέξιμο. Μένω στη Νίκαια και το παρκάκι στον Αγιο Φίλιππο είναι ιδανικό για μια τέτοια βόλτα.

Μόλις γυρίσω σπίτι θα φτιάξω πρωινό, θα χαλαρώσω λιγάκι, κι έπειτα ενδέχεται να βγω για καφέ με καλούς φίλους ή φίλες. Η Πειραϊκή, το Θησείο, το Μοναστηράκι, είναι πάντα αγαπημένα μέρη για βόλτα το πρωί του Σαββάτου. Το ουσιώδες, βεβαίως, είναι η καλή παρέα και όχι τόσο το μέρος όπου θα βρεθείς.

Το μεσημεριανό φαγητό μπορεί να συνδυαστεί με μια επίσκεψη στους γονείς μου, μιας που όλη την εβδομάδα δεν προλαβαίνω να τους δω και το απόγευμα, αν δεν δουλεύω, θα προτιμήσω μια ταινία στον κινηματογράφο ή θέατρο, που μου αρέσει επίσης πολύ.

Εχοντας ζήσει ατελείωτα βράδια με μουσική από όταν ξεκίνησα δειλά-δειλά σε μουσικά μεζεδοπωλεία της Παλιάς Κοκκινιάς και του Κορυδαλλού, μέχρι τις πίστες και τις μουσικές σκηνές σήμερα, έχω πάθει «overdose». Ετσι, τα βράδια του Σαββάτου σπάνια θα βγω έξω (όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό έπειτα από 20 χρόνια στη νύχτα). Γενικά, είμαι άνθρωπος της ημέρας, κι έτσι, όταν μου δίνεται η ευκαιρία, το Σαββατόβραδο θα με βρει νωρίς στο κρεβάτι για ύπνο.

Τις Κυριακές πάλι τις έχω συνδυάσει από παλιά με τις ελληνικές ταινίες ή γενικά με τις ταινίες στον κινηματογράφο. Οι εκδρομές που κάναμε όταν ήμουν παιδί με τους γονείς στην Τρίπολη ή και αλλού, το παιχνίδι με τα ξαδέρφια μου και πολλούς ακόμη φίλους, είναι μια κλασική εικόνα της Κυριακής από εκείνα τα χρόνια. Πλέον, αν δεν έχω δουλέψει Σάββατο βράδυ, την Κυριακή θα σηκωθώ και πάλι νωρίς και θα κάνω αυτό που έχω απόλυτη ανάγκη. Θα αφήσω τον χρόνο να περάσει χαλαρά με πράγματα που με ξεκουράζουν.
Στην πραγματικότητα, όμως, ακόμη και το Σαββατοκύριακο δεν είμαι σχεδόν ποτέ ελεύθερος. Ολο κάτι θα προκύψει. Αν δουλεύω Σάββατο βράδυ, ουσιαστικά η μέρα είναι μισή, καθώς φτάνω από νωρίς στον χώρο όπου εμφανίζομαι για να προετοιμαστώ. Είναι κάτι που με εκφράζει να πηγαίνω δύο με τρεις τουλάχιστον ώρες πριν από την έναρξη του προγράμματος στο μαγαζί. Οταν πάλι δεν τραγουδάω, υπάρχουν ένα σωρό άλλες υποχρεώσεις, όπως μια συνέντευξη, ένα μικρό ταξίδι στην επαρχία για δουλειά κ.τ.λ.

Ετσι, το βράδυ της Κυριακής αισθάνομαι πια ότι ο σκληρός δίσκος του μυαλού έχει γεμίσει. Δεν υπάρχει χώρος για τίποτε άλλο. Κοιμάμαι και τα αφήνω όλα για την επόμενη μέρα…