Ο ελέφαντας στο ταξί

Τόσα χρόνια πίσω από το τιμόνι, ο ίδιος θα το ξέρει καλύτερα απ’ όλους: ακόμη και οι πιο ωραίες κούρσες κάποια στιγμή τελειώνουν. Τελειώνουν ακόμη και για εκείνον που πριν από μόλις τρία χρόνια περιέγραφε τον εαυτό του ως τον «απόλυτο ηγέτη των αυτοκινητιστών ταξί της χώρας», αλλά δεν αισθανόταν τίποτε λιγότερο από βασιλιάς. Ο Θύμιος Λυμπερόπουλος αποχωρεί από τη συνδικαλιστική δράση. Τυπικά, λέει το ρεπορτάζ, αποχωρεί για να παραδώσει το συνδικαλιστικό του στέμμα στην επόμενη γενιά. Στην πραγματικότητα όμως αποχωρεί για να αποκατασταθεί η διαταραγμένη σχέση των ταξί με το κυβερνών κόμμα. Ο Θύμιος θυσιάζεται για το ποίμνιό του.

Είναι ένα ερώτημα εάν με τη δική του αποχώρηση εκλείπει το είδος του συνδικαλισμού το οποίο διακόνησε ο Λυμπερόπουλος ή εάν, αντίθετα, το αναπόφευκτο τέλος της διαδρομής συνιστά και τέλος εποχής. Με άλλα λόγια, ο Θύμιος θυσιάζεται. Αλλά αναπαράγεται; Θα υπάρξει άλλος «απόλυτος ηγέτης» με ιδεασμό παντοδυναμίας; Ενας άλλος βασιλιάς με την πίστη πως αρκεί ένας εναγκαλισμός με τον Τσίπρα για να τσακιστεί ο Μητσοτάκης στις κάλπες;

Ο Θύμιος δεν είναι ο μοναδικός στο είδος του. Από ανάλογους ιδεασμούς διακατέχονταν και άλλοι σταρ του συνδικαλισμού. Την ίδια διαδρομή με τον Λυμπερόπουλο, ας πούμε, διέγραψε και ο Λουράντος των φαρμακοποιών. Από τη Νέα Δημοκρατία στο αντιμνημόνιο και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η συντεχνία πάνω από το κόμμα. Τα κεκτημένα του κλειστού επαγγέλματος κόντρα στην πραγματικότητα και τις νέες προκλήσεις.

Τι λέει αυτή η πραγματικότητα στην περίπτωση των ταξί; Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στις γεμάτες πιάτσες τους για να το αντιληφθεί. Από κινούμενα βαρόμετρα της κοινής γνώμης μετατρέπονται σε κίτρινα μαυσωλεία. Και στον ορίζοντα δεν φαίνεται κανένας «Σπρίτζης», όπως αναγραμμάτιζε τον Χρήστο Σπίρτζη ο Λυμπερόπουλος, για να υψώσει ένα ψηφοθηρικό τείχος προστασίας γύρω από τον κλάδο. Ακόμη και αν υπήρχε, όμως, είναι αμφίβολο πως το τείχος θα μπορούσε να κρατήσει εκτός της κίτρινης επικράτειας τους εισβολείς του ανταγωνισμού και της τεχνολογίας – τους Θύμιους του όχι και πολύ μακρινού μέλλοντός μας που θα είναι αλγόριθμοι.

Είναι το μέλλον που δεν μπορούσε να προβλέψει ο Λυμπερόπουλος – και ενδεχομένως να μην μπορεί να τον αδικήσει κανείς. Το ποίμνιό του όμως θα μπορούσε να έχει παράπονα για την ανικανότητά του σε πιο βραχύβιες και πιο εύκολες προβλέψεις. Να μην προβλέψει ότι στο τιμόνι θα κάθεται σε λίγα χρόνια ένα ρομπότ. Αλλά και να μην προβλέψει πως στις εκλογές θα νικήσει η Νέα Δημοκρατία; Να παρασυρθεί από τον ιδεασμό του, αυτός ένας απόλυτος ηγέτης, τόσο ώστε να δηλώνει πως αν χρειαζόταν θα κατέβαινε ακόμη και υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ για το καλό του κλάδου;

Είναι αυτή η ανικανότητα πρόβλεψης που οδήγησε τον Λυμπερόπουλο στον συνδικαλισμό του αφανισμό. Ο βασιλιάς δεν θυσιάστηκε ακριβώς. Τον θυσίασαν: «Επειδή», ομολόγησε, «η παρουσία μου θεωρείται ότι μειώνει τη διαπραγματευτική ικανότητα της ομοσπονδίας με την κυβέρνηση, μετά το τέλος της θητείας μου δεν θα είμαι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές». Ο Θύμιος για τον κλάδο είναι πλέον το πρόβλημα. Είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο – ή μάλλον ο ελέφαντας στο ταξί. Τόσα χρόνια όμως πίσω από το τιμόνι, δεν μπορεί, θα το ξέρει κι αυτό: ακόμη και για τους βασιλιάδες, η ζωή μπορεί να αποδειχθεί σκληρή.