Αριστερά και προοδευτισμός

Είναι σχήμα λόγου βέβαια. Η πρόοδος δεν πάει με την κομματική – πολιτική τοποθέτηση. Τότε γιατί, πάντα, παραμερίζονται οι της άλλης πλευράς χάριν κάποιων που λέγονται προοδευτικοί; Και ποιος είναι προοδευτικός σήμερα, χθες, πάντα; Εχει καμιά ετικέτα; Εχει κάποια οσμή; Στην Ελλάδα ξεχνάμε ότι είσαι ό,τι δηλώσεις, όπως έλεγε και ο μέγας Γιάννης Τσαρούχης. Και ο τίτλος αυτός θα σε συνοδεύει και κάνει καλό. Σου προσθέτει πόντους. Και πάντως συγκαταλέγεσαι στους προοδευτικούς. Αυτούς που κάθε κομματικός σχηματισμός θέλει μαζί του. Εκεί δεν περισσεύει κανένας λεγόμενος προοδευτικός.

Ετσι παρατηρούμε ότι η ΝΔ στηρίζεται στους λεγόμενους κεντροδεξιούς, όταν όμως γίνει κυβέρνηση απλώς τα κυβερνητικά στελέχη της αντλούνται από τον χώρο τον λεγόμενο προοδευτικό. Δεν ξέρω αν αυτό συνέβαινε πάντα, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Για τις μη υψηλές κυβερνητικές θέσεις χρησιμοποιούνται τα μικρομεσαία στελέχη της, που ίδρωσαν γι’ αυτήν. Αλλά μέχρι εκεί. Αλλωστε και οι φιλοδοξίες τους είναι περιορισμένες. Από ποιον όμως γίνονται οι επιλογές των προοδευτικών; Από τον ηγέτη τους και την κλειστή ομάδα που ίσως διοικεί αντ’ αυτού.

Θεωρώ ότι είμαι ελεύθερος άνθρωπος, αδέσμευτος, γι’ αυτό πάντα μιλώ και γράφω με γνώμονα τη συνείδησή μου και μόνο. Αν γνώμονας για να χαρακτηριστεί κάποιος είναι οι προωθημένες του απόψεις σε αμφιλεγόμενα θέματα, που είναι σήμερα του συρμού, τότε κατανοώ τον λόγο του προοδευτικού ως εν πολλοίς ακαταλαβίστικο. Αν αυτόν τον λόγο τον εκλαμβάνουν ως προοδευτικό, και με βάση αυτό προωθούνται σε ανώτερα κυβερνητικά κλιμάκια, είναι κάτι και το αντιλαμβάνομαι. Την ανάγκη δηλαδή να επεκταθούν και σε άλλους ψηφοφόρους πέραν των παραδοσιακών που τους θεωρούν δεδομένους. «Πού θα πάνε; Σε εμάς θα έρθουν». Προφανώς υποτιμούν τους ψηφοφόρους τους. Που εξακολουθούν να τα βλέπουν ρόδινα όταν υπάρχουν ρήγματα.

Για να μην υπάρξουν ρωγμές στο καράβι, χρειάζεται ο καπετάνιος να εμπιστευτεί το πλήρωμά του στο σύνολό του. Και το θέμα δεν είναι τόσο ο αρχηγός, ο κυβερνήτης, όσο πάντοτε υπάρχουν οι βεζίρηδες που τον περιβάλλουν. Αυτοί που κινούν τα νήματα της εξουσίας και κατασκευάζουν εχθρούς και εμφανίζουν σωτήρες για να τους σώσουν. Που καμαρώνουν ότι η επιλογή έγινε με συγκεκριμένα προσόντα και επιβάλλουν ανάλογες πολιτικές, δήθεν προοδευτικές κατευθύνσεις, όπως της παγκοσμιοποίησης ή του νεοφιλελευθερισμού.

Ετσι από τη μια πλευρά υποτίθεται ότι κερδίζουν με αυτές τις προωθήσεις, χάνουν όμως σε εκτίμηση και σε επηρεασμό ψήφων. Και στο τέλος ψάχνονται να δουν τι έφταιξε.

Με αυτό που φέρνει την πτώση πάντα. Η αλαζονεία της εξουσίας. Η ψευδαίσθηση ότι όλα ελέγχονται.

Ο Δημήτρης Παξινός είναι πρώην πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας