Απλά μαθήματα υποκρισίας

Τι σημασία έχει αν έγινε πέρυσι ή φέτος; Το σημαντικό είναι ότι ένας μαθητής αλυχτούσε προς την καθηγήτριά του μέσα στα χάχανα όλης της τάξης. Το ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι ένας έφηβος ασκούσε εκφοβισμό σε μια νεαρή εργαζόμενη η οποία επέδειξε αξιοθαύμαστη αυτοσυγκράτηση. Είμαστε λοιπόν υποχρεωμένες να συγκρατούμεθα αποθρασύνοντας έτσι τις ορμόνες του άλλου; Ναι είμαστε, λέω εγώ, όχι ως εκπαιδευτικοί αλλά ως γυναίκες περικυκλωμένες από μια ξέσαλη αγέλη που ποτέ δεν ξέρεις μέχρι πού θα φτάσει.

Γίνεται αυτές τις μέρες η δίκη για την φρικαλέα τύχη της Ελένης Τοπαλούδη και κανονικά όλη η κοινωνία θα έπρεπε να σέρνεται στα τέσσερα με τα γόνατα λυμένα κι όχι να αναμετράει τις αντοχές των εκπαιδευτικών. Και τι εκπαιδευτικών μα την αλήθεια; Εγώ είδα μια κοπελίτσα με το σκουφί της, κακοπληρωμένη το δίχως άλλο, πλην ευγνώμων που βρήκε έστω ένα Νταχάου να πάει να δουλέψει. Κι ας ανεβαίνει η στάχτη της στον ουρανό, κι ας καίγεται κάθε μέρα κι από λίγο η αξιοπρέπειά της και η υγεία της. Ε, και; Φτάνει να γεμίζει το βιβλίο ύλης, μήνας μπαίνει – μήνας βγαίνει, κατά πως λέει το σεβαστόν Υπουργείον.

Από την σύντομη θητεία μου σε σχολεία της μείζονος περιοχής πρωτευούσης, δυο μόνον πράγματα κατάφερα να μάθω. Το ένα είναι ότι δεν υπάρχει εκπαιδευτικός – ταλαντούχος ή ατάλαντος – ορεξάτος ή αραχτός – που να μην ερωτεύεται την τάξη του. Το άλλο είναι ότι δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος έξω από την αυλόπορτα του σχολείου που να σέβεται τη σχολική μονάδα της περιοχής του. Να περνάει απέξω και να κάνει το σταυρό του, που μέσα κάποιοι κακομοίρηδες, με κίνδυνο συχνά της σωματικής τους ακεραιότητας, κρατάνε επί εξάωρον σε καταστολή τα παιδιά του. Ξέρω πολύ καλά τι σας λέω. Προσπάθησε να μου το εξηγήσει η βλοσυρή λυκειάρχισσα την πρώτη μέρα που παρουσιάστηκα. «Θα κάθεσαι πάνω στην έδρα με την πλάτη στον τοίχο και δεν θα κατεβαίνεις στις γραμμές των μαθητών. Και ποτέ, μα ποτέ δεν θα γυρίσεις να γράψεις στον πίνακα». Δεν την άκουσα. Κι όταν έσκασε το πρώτο μπουκάλι μπύρας σύρριζα στ’ αυτί μου, όταν έπεσαν τα πρώτα χουφτώματα στην αυλή την ώρα της εφημερίας, τότε ναι, κατάλαβα.