Μαραθώνιος με αντίπαλο τον καρκίνο

Εχει τρέξει περισσότερα από 280.000 χλμ. και έχει τερματίσει σε εκατοντάδες αγώνες. Το παλμαρέ της είναι γεμάτο διακρίσεις και το πανελλήνιο ρεκόρ της στον μαραθώνιο των γυναικών καλά κρατεί από το 1997. Οσο για τη ζωή της; Είναι χορτασμένη από εμπειρίες και δράσεις, ούσα πνεύμα πολύ ανήσυχο και αεικίνητο. Ωστόσο τους τελευταίους μήνες η Μαρία Πολύζου στα βήματά της έδωσε μια νέα σημασία. Αντιμέτωπη με τον καρκίνο του μαστού, τον πάλεψε στα ίσα. Δεν έχασε στιγμή την αισιοδοξία της, τον έκανε να φάει τη σκόνη της. Σε αυτόν τον μαραθώνιο για τη ζωή της, η πανελληνιονίκης απέδειξε ότι είναι φτιαγμένη από σκληρό μέταλλο. Λίγο μετά το τέλος των χημειοθεραπειών της, το «Τρέχω» τη συνάντησε στο γραφείο της για να μιλήσει για το «Πρότζεκτ Καρκίνος», όπως το ονομάζει η ίδια, και το τρέξιμο που τη βοήθησε να ανακάμψει. Κοκέτα όπως πάντα και σχεδόν ανεπηρέαστη στην εικόνα της από τη νόσο, μιλάει με χαρακτηριστική άνεση για νοσοκομεία, συμπτώματα και θεραπείες. Συγκινείται όμως όταν η κουβέντα φτάνει στη στήριξη και στην αγάπη που δέχτηκε από όλον τον κόσμο. Γιατί ακόμα και η πιο γενναία αθλήτρια, όπως η Μαρία, στη μάχη για την επόμενη μέρα χρειάζεται πάντα συμμάχους.

Πώς κατάλαβες ότι κάτι δεν πάει καλά;

Ξέρεις, οι μαστογραφίες δεν είχαν δείξει ποτέ πως υπήρχε πρόβλημα! Είχα εφησυχάσει, έλεγα OK, κάποια στιγμή θα πάω να κάνω κι ένα υπερηχογράφημα. Οταν το έκανα, βγήκε θετικό. Διαγνώστηκα με καρκίνο του στήθους στις 24 Ιουνίου. Hμουν τυχερή: είχα τον καρκίνο τρία χρόνια, όμως εκείνος εξελισσόταν μόνο κατά 12% τον χρόνο. Βρήκα πολύ καλούς γιατρούς, την ογκολόγο Ελενα Λινάρδου, τον χειρουργό Βασίλη Βενιζέλο. Απίστευτοι άνθρωποι, τους ευχαριστώ. Δεν μου έγινε μαστεκτομή αλλά αφαίρεση του όγκου. Τελείωσα τις 16 χημειοθεραπείες την περασμένη Παρασκευή. Τερματίζω λοιπόν και αυτόν τον μαραθώνιο. Γιατί ουσιαστικά όταν ξεκίνησα αυτή την περιπέτεια την είδα σαν έναν μαραθώνιο: Ηθελα να ξεκινήσω με μια καλή τακτική. Να έχω πολύ θετική σκέψη, να κρατάω δυνάμεις, να είμαι πολύ προσεκτική. Hμουν πάρα πολύ τυχερή που είμαι μαραθωνοδρόμος· ο μαραθώνιος μου δίδαξε τη σημασία της αντοχής, της θετικής διάθεσης, της υπομονής και της επιμονής.

Πώς σε βοήθησε το τρέξιμο σε όλο αυτό;

Δεν σταμάτησα καθόλου, μα καθόλου να τρέχω. Πιστεύω ότι το τρέξιμο ήταν το καλύτερο παυσίπονο για μένα. Με βοήθησε στην αποβολή των τοξινών των φαρμάκων με τον ιδρώτα. Μετά, λειτουργούσε καλύτερα το εντερικό μου σύστημα που διαταράσσεται από τα φάρμακα. Ο αιματοκρίτης, που πριν από τον καρκίνο ήταν στο 42 και αναμενόταν να πέσει έως και στο 28 με τη χημειοθεραπεία, σιγά σιγά αυξήθηκε μέχρι το 38. Επίσης, πήρα μόνο τέσσερα κιλά – τα μισά τα έχασα ήδη. Καθάριζε το μυαλό μου και είχα κέφι χάρη στις ενδορφίνες που απελευθερώνονται στον εγκέφαλο. Φυσικά έπειτα από μια χημειοθεραπεία είχα εμετούς, δυσφορία, πόνους, ναυτία. Εντούτοις με το τρέξιμο κατάφερνα να είμαι σε πολύ καλή κατάσταση. Αλλες φορές έβγαινα για πέντε χιλιόμετρα, αλλά έφτασα να κάνω μέχρι και 18! Και όταν ήταν δύσκολη μέρα, έβγαινα,  έκανα δυναμικό βάδισμα ή έτρεχα πολύ λίγο. Κατάφερα μάλιστα στο τέλος να μη χρειάζομαι παυσίπονα ούτε για την προετοιμασία πριν από τη χημειοθεραπεία ούτε για τις επόμενες ημέρες από αυτήν. Μπορούσα να περνάω ωραία χωρίς να χρειάζεται να πάρω και άλλα φάρμακα, όπως κορτιζόνη. Αυτό πιστεύω ότι μπορεί να το κάνει οποιαδήποτε γυναίκα. Το να κάτσεις στο κρεβάτι και να περιμένεις είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει. Νομίζω ότι θα πρέπει συνέχεια το σώμα σου να κινείται. Εννοείται όμως ότι θα πρέπει να είσαι προσεκτικός. Πρέπει να το απομυθοποιήσουμε όλο αυτό. Είναι διαχειρίσιμος πια ο καρκίνος του μαστού – και οι θεραπείες. Ακόμα και την επόμενη ημέρα της χημειοθεραπείας έβαζα τα παπούτσια μου στις έξι το πρωί και είχα τέτοιον ενθουσιασμό για να βγω να τρέξω λες και το έκανα πρώτη φορά, να με χτυπήσει ο αέρας και να απολαύσω το τρέξιμο. Λίγο; Πολύ; Αργά; Γρήγορα; Ούτε με ένοιαζε. Δεν έβαζα ρολόι. Κάθε πρωί ήμουν στο ΟΑΚΑ κι έβλεπα το ψαροκόκαλο φωτισμένο κι έλεγα «Είμαι εδώ! Δεν με σταματάει τίποτα!». Εβγαλα τεράστια δύναμη από μέσα μου, σε βαθμό να είμαι μέσα στην τρελή χαρά. Στο δωμάτιό μου στο Metropolitan ήταν σαν να γινόταν πάρτι. Ακουγες μόνο γέλια. Δεν είπα ποτέ «γιατί σε μένα;». Πάντα φρόντιζα να σκέφτομαι θετικά, άκουγα χαρούμενα τραγούδια, έβλεπα κωμωδίες. Γυρνούσα στο σπίτι μου και εξαφάνιζα τα πάντα. Δεν υπήρχαν φάρμακα μπροστά μου, νοσοκομεία. Ελεγα κάποτε πως ήθελα να κάνω τον γύρο της Γης τρέχοντας για να δω, να μάθω πράγματα. Τελικά όμως νομίζω πως τα καλύτερα μαθήματα της ζωής μου τα πήρα αυτή την περίοδο. Και εντατικά και προχωρημένα. Κανένας από τους αγώνες που είχα κάνει δεν συγκρινόταν με αυτόν τον μαραθώνιο. Εδώ, έπρεπε να τερματίσω νικήτρια.

Πώς διαχειρίστηκες ψυχολογικά τον καρκίνο;

Νομίζω ότι ο φόβος στο άκουσμα της λέξης είναι το χειρότερο. Εγώ όταν ξεκίνησα το είπα αμέσως. Είπα στους ανθρώπους «αυτό έχω». Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι κρύβεις πως έχεις καρκίνο, λες και είναι ταμπού.  Ηρθαν μηνύματα από παντού, τηλέφωνα από φίλους, γνωστούς, τους δρομείς μου. Ολοι έγιναν μια μεγάλη αγκαλιά για μένα. Αυτό νομίζω ότι ήταν κάτι πολύ σημαντικό και θέλω να πω σε όλους ένα μεγάλο ευχαριστώ, όπως και στον Κώστα Παναγόπουλο και τη σύζυγό του. Γιατί ένας άνθρωπος που περνάει κάτι τέτοιο θα πρέπει να έχει μια τεράστια αγκαλιά από το περιβάλλον του. Για να ανταποκριθείς σε όλα θέλει ψυχραιμία πολλή, αισιοδοξία και να μπορείς να κοιτάς στο τέρμα χαμογελαστός. Οπως έκανα στον μαραθώνιο. Και τώρα βλέπω τον τερματισμό στον ορίζοντα. Πρέπει να κάνω ένα γενικό τσεκ κι έπειτα ακτινοβολίες. Τέλος Μαρτίου θα μπορώ να πω ότι πια τελείωσα οριστικά με τα νοσοκομεία. Η άνοιξη έρχεται. Είναι εδώ. Τη μυρίζω. Τη βλέπω.

Τι σου έμεινε από όλη αυτή την περιπέτεια;

Επρεπε να καταφέρω να βγάλω ό,τι ήξερα όλα αυτά τα χρόνια, ό,τι είχα μάθει, για να μπορέσω να καταστρώσω ένα σχέδιο έτσι ώστε να μη γίνει κανένα λάθος στον μαραθώνιο για τη ζωή. Τώρα νιώθω πολλές φορές ότι κοιμάμαι με τα μάτια ανοιχτά. Είμαι σε τέτοια εγρήγορση και σε τέτοια καλή κατάσταση που θέλω να τα ρουφήξω όλα. Τα βράδια δεν κλείνω καν τα παντζούρια, που συνήθως ήθελα σκοτάδι για να κοιμηθώ. Τώρα θέλω με την πρώτη ακτίνα του ήλιου να ανοίξω τα μάτια μου και να δω αμέσως τον ουρανό. Γιατί στη ζωή μην παίρνεις τίποτα  δεδομένο.

Τα επόμενα σχέδιά σου πλέον ποια είναι;

Σίγουρα συνεχίζω με τις ομάδες μου, τους δρομείς μου. Θα συνεχίσω να είμαι η προπονήτρια έτσι όπως ήμουν, γιατί το αγαπώ πάρα πολύ αυτό. Θέλω να τρέξω όσο  περισσότερα χιλιόμετρα μπορώ, όσο περισσότερους μαραθώνιους μπορώ, να κάνω περισσότερα ταξίδια. Σκοπεύω να κάνω ομιλίες για το πώς μπορείς να διαχειριστείς όλη αυτή την κατάσταση. Και βέβαια κάνω τη δική μου δράση, το «Run your Life» που συνδυάζει το τρέξιμο με τον καρκίνο, το μότο μου «Τίποτα δεν είναι Aκατόρθωτο», και ό,τι μπορώ καλύτερο να δώσω στις γυναίκες.