Νικολέτα Βλαβιανού

Είναι λίγο δυσδιάκριτα τα όρια του Σαββατοκύριακου για εμάς τους ηθοποιούς. Μετά τη βραδινή παράσταση της Παρασκευής, και την έξοδο που ακολουθεί με τους συναδέλφους, τα ξημερώματα του Σαββάτου με βρίσκουν να πέφτω στο κρεβάτι για ύπνο. Αρα το Σάββατό μου ξεκινά αργά, κατά τις 11 το πρωί, με έναν ωραίο ελληνικό καφέ στο σπίτι κι ένα κουλουράκι Θεσσαλονίκης… Η μέρα συνεχίζεται με δεύτερο καφέ, αυτή τη φορά στην πλατεία της Νέας Σμύρνης. Ως Νεοσμυρνιώτισσα γέννημα θρέμμα αγαπώ πολύ την περιοχή και δεν την αλλάζω με τίποτα. Το πρωί του Σαββάτου κάθομαι στο Αρωμα διαβάζοντας την εφημερίδα της ημέρας κι όλο και κάποιος θα περάσει να πούμε ένα γεια ή να κουβεντιάσουμε λίγο.

Συνήθως είμαστε πολλοί σε αυτή την πρωινή σαββατιάτικη έξοδο που επιμηκύνεται ως το μεσημέρι: Η κόρη μου, ο ενός έτους εγγονός μου και κάποιες φορές φίλες της κόρης μου με τα δικά τους παιδιά.

Μετά την απαραίτητη βόλτα στα γειτονικά μαγαζιά και ένα πέρασμα από το σουπερμάρκετ για τα ψώνια της εβδομάδας, θα καταλήξουμε για τσιμπολόγημα σε κάποιο από τα μαγαζιά της πλατείας. Το Pizzoteca, που έχει μεγάλη ποικιλία, είναι ένα από τα αγαπημένα μου!

Μέχρι τις τέσσερις που θα μαζευτώ στο σπίτι, προσπαθώ να κυλά χαλαρά το Σάββατο. Γιατί δύο ώρες μετά φεύγω για το θέατρο. Για το Θέατρον Ελληνικός Κόσμος, όπου ανεβάζουμε την παράσταση «Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη». Κατά τις εξίμισι θα είμαι εκεί, στις οκτώ αρχίζει η παράσταση και διαρκεί τρεις ολόκληρες ώρες. Κατά τις 23.30 που θα τελειώσω, έχω μεγάλη υπερένταση και… τεράστια πείνα οφείλω να ομολογήσω! Γι’ αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να επιστρέψω κατευθείαν στο σπίτι. Με συναδέλφους από το θέατρο θα πάμε για φαγητό, συνήθως στο πρώην Zonars – το σημερινό Athénée – το οποίο μένει ως αργά ανοιχτό. Είναι δίπλα στο θέατρο Παλλάς και κοντά σε πολλά άλλα θέατρα – στο Αλίκη, στο Βρετάνια – και λειτουργεί ως στέκι για εμάς τους ηθοποιούς. Εκεί λοιπόν θα συναντήσουμε κι άλλους συναδέλφους και με κουβεντούλα και χιούμορ θα αποφορτιστούμε…

Ξημερώματα πια θα επιστρέψω στο σπίτι. Αλλά δεν θα κοιμηθώ αμέσως. Θα ρίξω μια ματιά στην τηλεόραση, θα διαβάσω ένα βιβλίο – διαβάζω πολύ και σχεδόν τα πάντα: από πολιτικά βιβλία μέχρι βιβλία εσωτερικής αναζήτησης, μυθιστορήματα, ποίηση και θέατρο. Και έτσι τελειώνει το Σάββατο…

Η Κυριακή είναι μια μέρα διαφορετική γιατί είναι αργία για όλους τους υπόλοιπους… Προσπαθώ αυτό να το αξιοποιήσω συναντώντας φίλους που δεν έχουν σχέση με τον χώρο και θα προτιμήσω να βρεθούμε σε κάποιο από τα καφέ της Στοάς Σπύρου-Μίλιου. Κατευθύνομαι προς το κέντρο, λοιπόν, το οποίο αγαπώ πολύ. Και εκνευρίζομαι όταν οι δρόμοι κλείνουν για αγώνες δρόμου ή ποδηλασίας – μια Κυριακή μάς μένει να το χαρούμε!

Ιδανικά μ’ αρέσει να συνεχίσω τη βόλτα μου προς την Ακρόπολη και τον πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου, ένα σημείο όπου βγαίνω συχνά για περπάτημα. Αν δεν πιω καφέ στη Στοά, θα πάω μια βόλτα ως το Κολωνάκι, στη Δεξαμενή ή στη Βιβλιοθήκη για brunch, αφού η παράσταση τις Κυριακές ξεκινά νωρίς και το στομάχι πρέπει να είναι ελαφρύ…

Τις Κυριακές μετά την παράσταση θα βγούμε οπωσδήποτε, αφού όχι μόνο τελειώνουμε νωρίτερα, αλλά ετοιμαζόμαστε και για αργία την επομένη – τη Δευτέρα τα θέατρα αργούν. Θα βρεθούμε με συναδέλφους σε αγαπημένα στέκια: Στο Salero στα Εξάρχεια… στο Alo, το μαγαζί του Θύμιου (πρώην Εν Δελφοίς) στο Κολωνάκι… και στη Μαίρη στην πλατεία Αγίου Γεωργίου, στην Κυψέλη. Σε αυτά συνήθως μαζευόμαστε γιατί κρατάνε πιο αργά, γιατί μας αγαπούν και μας φροντίζουν πιο πολύ…

Οι ηθοποιοί, άλλωστε, είμαστε ένας μικρόκοσμος που γυρνά ξανά και ξανά γύρω από τα ίδια μέρη, μιλάει ξανά και ξανά για τα ίδια θέματα…

Αν νοσταλγώ κάτι τα Σαββατοκύριακα, είναι οι εκδρομές. Θυμάμαι μικρή, ή λιγότερη μικρή, που πηγαίναμε στο Καρπενήσι για σκι, τότε που ακόμη δεν υπήρχε πίστα∙ τώρα το σκι είναι απαγορευμένο λόγω δουλειάς υπό τον φόβο τραυματισμών…

Παρ’ όλ’ αυτά δεν αισθάνομαι ότι μου λείπει κάτι. Κι αν κάποιος μου ζητούσε συμβουλή για ένα ιδανικό Σαββατοκύριακο, θα του έλεγα: Να συναντηθεί με αγαπημένους, να πάει μια βόλτα στην Αθήνα, να δει ένα ωραίο θέατρο ή μια ταινία. Αυτά που κάνω εγώ δηλαδή…!