Οι διαδηλώσεις {CR}στο Ιράν

Διαδηλώσεις ξέσπασαν στο Ιράν αμέσως μετά την παραδοχή της κυβέρνησης ότι κατέρριψε από λάθος ένα επιβατικό αεροσκάφος με 176 επιβαίνοντες. Αυτή η καταστροφή συνέβη εν μέσω κλιμακούμενης έντασης με τις ΗΠΑ για τη δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί, επικεφαλής της ισχυρής δύναμης Αλ Κουντς της χώρας. Τα πλήθη ζητούν την παραίτηση του ανώτατου ηγέτη, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, και οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν απαντήσει με δακρυγόνα, ελαστικές σφαίρες, ακόμα και πραγματικά πυρά.

Αυτή η φαινομενική αλλαγή στάσης των ιρανών πολιτών απέναντι στην κυβέρνησή τους έχει μπερδέψει κάποιους παρατηρητές. Πριν από μόλις μία εβδομάδα οι Ιρανοί έμοιαζαν ενωμένοι στον θρήνο ενός στρατηγού, αλλά σήμερα κατεβαίνουν στους δρόμους εναντίον της κυβερνώσας ελίτ. Φυσικά, η δυαδική θεώρηση που διέπει αυτή τη σύγχυση είναι εσφαλμένη και μειωτική.

Οχι, δεν ενώθηκε όλο το Ιράν στον θρήνο για τον Σουλεϊμανί, ούτε όμως προσπαθεί όλο το Ιράν να ανατρέψει το καθεστώς. Επιπλέον, γιατί θεωρούμε ότι δεν υπάρχει αλληλοεπικάλυψη; Υπάρχουν αναφορές για πολίτες που έδωσαν το «παρών» και στις δύο εκδηλώσεις. Διότι τα αιτήματα του λαού είναι πολλά και ποικίλα. Οι Ιρανοί είναι κάτι περισσότερο από ικανοί να καταδικάζουν ξένες απειλές εναντίον της εθνικής τους κυριαρχίας καθώς και την εσωτερική καταστολή του καθεστώτος.

Η απλοϊκή θεώρηση του Ιράν που μοιάζει να έχουν οι αμερικανοί αξιωματούχοι είναι επικίνδυνη. Αν τα αμερικανικά «γεράκια» δουν τις ταραχές στους δρόμους ως ένα σημάδι ότι η στρατηγική τους λειτουργεί και προσπαθήσουν να τις υποδαυλίσουν, θα αποδυναμώσουν τελικά τους Ιρανούς που επιθυμούν τον συμβιβασμό και θα ενισχύσουν τους σκληροπυρηνικούς που θέλουν να δουν περισσότερη σύγκρουση.

Ο Ρεζά Ακμπάρι είναι διαχειριστής προγραμμάτων στο Institute for War and Peace Reporting