Η σύγκρουση

Αυτή τη φορά δεν χτύπησαν την πόρτα του γείτονα. Δεν ζήτησαν τη συνδρομή του για να εκτελέσουν την αποστολή που είχαν λάβει. Ανοιξαν με τροχό την πόρτα του ανακατειλημμένου κτιρίου, συνέλαβαν τα άτομα που ήταν μέσα και τα οδήγησαν στην Ασφάλεια. Το ίδιο έκαναν και στο δεύτερο κτίριο. Ψύχραιμα (παρά τη βροχή αντικειμένων που δέχονταν), νόμιμα (ο εισαγγελέας ήταν παρών από την αρχή) και αποφασιστικά.

Γιατί δεν συνέβη το ίδιο και την προηγούμενη φορά; Γιατί οι αστυνομικές δυνάμεις που κλήθηκαν παραμονές των γιορτών να τερματίσουν τις καταλήψεις δύο κτιρίων στο Κουκάκι δεν επέδειξαν τον ίδιο επαγγελματισμό; Είχαν άλλες εντολές; Δεν είχαν σαφείς εντολές; Αιφνιδιάστηκαν από τη βιαιότητα των καταληψιών;

Εχει χυθεί πολύ μελάνι γι’ αυτή την ιστορία. Γράφτηκε ότι ο Δημήτρης Ινδαρές όφειλε από την αρχή να ανοίξει το σπίτι του στην Αστυνομία, κάτι που ο ίδιος έχει πει ότι ήταν πρόθυμος να κάνει εφόσον υπήρχε εισαγγελέας. Υποστηρίχθηκε με βεβαιότητα ότι τα παιδιά του μετείχαν στην κατάληψη του γειτονικού κτιρίου, κάτι που μέχρι στιγμής δεν έχει αποδειχθεί. Αμφισβητήθηκε – μετά του αναγκαίου χλευασμού – η καταγγελία του Νίκου Αλιβιζάτου ότι ο σκηνοθέτης έφαγε ξύλο κατά τη σύλληψή του, με τον ιατροδικαστή όμως να επιβεβαιώνει ότι ο Ινδαρές και οι γιοι του υπέστησαν «σωματικές βλάβες συμβατές με χτυπήματα από θλώντα και αμβλέα όργανα».

Σε μια κοινωνίαπου παραμένει ζαλισμένη από τη διπλή λαίλαπα της λιτότητας και της δημαγωγίας συγκρούστηκαν, έτσι, με άκρως επικίνδυνο τρόπο δύο ανάγκες που υπό κανονικές συνθήκες πρέπει να συνυπάρχουν αρμονικά. Η μία είναι η ανάγκη της δημόσιας τάξης. Ο αρμόδιος υπουργός δείχνει αποφασισμένος να κερδίσει αυτό το στοίχημα, όσο κι αν τον απειλούν οι αντιεξουσιαστές και τον καταγγέλλει ο Ραγκούσης. Τα κατειλημμένα κτίρια πρέπει να αποδοθούν στους ιδιοκτήτες τους, τα Εξάρχεια στους κατοίκους τους, τα πανεπιστήμια στους καθηγητές και τους φοιτητές τους.

Η άλλη ανάγκη είναι ο σεβασμός των νόμων και του κράτους δικαίου. Στο πλαίσιο της μάχης για την αποκατάσταση της κανονικότητας δεν επιτρέπεται η ταπείνωση ή η παραβίαση των δικαιωμάτων ούτε ενός πολίτη, είτε αυτός εμπλέκεται σε μια παράνομη πράξη είτε είναι παρατηρητής ή απλός περαστικός. Αν ο Ινδαρές παρανόμησε, θα πρέπει να υποστεί τις προβλεπόμενες κυρώσεις. Σε αντίθετη περίπτωση, απαιτείται καταλογισμός ευθυνών – και μια συγγνώμη. Μέση οδός δεν υπάρχει. Η λήθη, ας πούμε, δεν παίζει.

Γι’ αυτή τη σύγκρουση των αναγκών ευθύνεται η κυβέρνηση, που αισθάνεται ώρες ώρες ότι έχει το πράσινο φως για επίδειξη αυταρχισμού. Ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, που αρνείται ακόμη και μετά την κυβερνητική του θητεία να λύσει τους λογαριασμούς του με τη βία. Ευθυνόμαστε κι εμείς, τα μέσα ενημέρωσης, που βιαζόμαστε, παρασυρόμαστε και φανατιζόμαστε. Στα σοβαρά τώρα πιστέψαμε ότι ο Ινδαρές προσπάθησε να αρπάξει το όπλο ενός αστυνομικού;