Aπεντζελ

Το 1959 έφτιαξαν στην Ελβετία μια πατέντα. Αποφάσισαν πως όποιο αποτέλεσμα κι αν έχουν οι εκλογές, θα μετέχουν στην κυβέρνηση τα τέσσερα βασικά κόμματα.

Μοίρασαν ακόμη και τα υπουργεία. Από δυο παίρνουν οι σοσιαλδημοκράτες, οι φιλελεύθεροι κι οι συντηρητικοί, ένα οι  χριστιανοδημοκράτες. Πάπαλα.

Η πατέντα άρεσε τόσο πολύ στους Ελβετούς που την ονόμασαν «μαγικό κανόνα» (Zauberformel). Εκτοτε λειτουργεί μια χαρά επί εξήντα χρόνια με κάποιες σποραδικές αντιξοότητες – αντιξοότητες για τα μέτρα της ελβετικής πολιτικής, να εξηγούμαστε…

Στις περισσότερες ευρωπαϊκές δημοκρατίες και στην Ελλάδα έχουμε άλλη πατέντα. Οι εκλογές βγάζουν μια κυβέρνηση και μια αντιπολίτευση.

Αν βγουν οι ίδιοι συνεχίζουν οι ίδιοι. Αν βγουν οι άλλοι συνεχίζουν οι άλλοι. Το ξέρουν οι ψηφοφόροι όταν ψηφίζουν.

Αν εκλέξουν συνεπώς τον Μητσοτάκη δεν περιμένουν να συγκυβερνήσει με τον Παυλόπουλο, τον Παπαγγελόπουλο και τη Θάνου. Ούτε να εφαρμόσει τα οράματα του Γαβρόγλου στην παιδεία. Ούτε να βάζει φόρους μαζί με τον Τσακαλώτο.

Διότι η εκλογική διαδικασία είναι μια κρίση. Μια ετυμηγορία. Εγκρίνει κι αποδοκιμάζει ταυτοχρόνως.

Συνεπώς κανείς δεν περιμένει από τον νικητή των εκλογών να κάνει την πολιτική εκείνου που καταψηφίστηκε. Και όλοι περιμένουν να κάνει την πολιτική για την οποία εξελέγη διότι αυτή η πολιτική εγκρίθηκε από τους ψηφοφόρους.

Εως τις επόμενες εκλογές. Τότε θα κριθούν και πάλι κυβέρνηση κι αντιπολίτευση για όσα έκαναν ή δεν έκαναν.

Αυτή είναι η θεμελιώδης λογική της δημοκρατίας. Την οποία ευλόγως δεν κατανοούν, ενδεχομένως ούτε συμμερίζονται, διάφοροι θαυμαστές παλαιότερων καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» όπου δεν γίνονταν ποτέ εκλογές.

Εκεί η έννοια της λαϊκής κρίσης δεν υπήρχε. Κατ’ αναλογία λοιπόν θεωρούν ότι ακόμη κι αν βγήκε ο Μητσοτάκης θα πρέπει να κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ διότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δίκιο παρά την εκλογική ετυμηγορία!

Κατά την αμφίβολης δημοκρατικότητας λογική τους μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αποδοκιμάστηκε αλλά αποδοκιμάστηκε από λάθος, παρεξήγηση ή παραπλάνηση. Διότι η ορθότητα της Αριστεράς προκύπτει αφ’ εαυτής, υφίσταται εξ ορισμού και δεν υπόκειται σε κρίση. Ατόφια λογική ολοκληρωτισμού.

Ευτυχώς στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία. Η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση άλλοτε θα συμφωνούν χωρίς απαραιτήτως να παντρεύονται κι άλλοτε θα διαφωνούν χωρίς υποχρεωτικά να σφάζονται. Θέμα πολιτισμού.

Διότι η δουλειά τους είναι διαφορετική. Η κυβέρνηση κυβερνά. Η αντιπολίτευση ελέγχει.

Κι επειδή η Σοβιετική Ενωση τελείωσε, όποιος διαφωνεί μπορεί να μετακομίσει στο ένδοξο καντόνι του Aπεντζελ – όπου όμως δεν νομίζω να ψηφίζουν δαγκωτό ΣΥΡΙΖΑ.

Διότι προφανώς η συναίνεση είναι καλό πράγμα. Αλλά η δημοκρατία είναι ακόμη καλύτερο.