Στ’ άρματα, στ’ άρματα

Δεν θα ήταν όλα πιο εύκολα μόνο σαράντα ή πενήντα χρόνια πριν. Θα ήταν πιο εύκολο ακόμη και πριν από πέντε χρόνια. Ακόμη και τότε η συριζαϊκή Αριστερά θα μπορούσε να καταγγείλει τις βάσεις του θανάτου, τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, το ΝΑΤΟ, την ενδοτική κυβέρνηση που προσφέρει γη και ύδωρ χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Θα ήταν τόσο εύκολο όσο να ξεσκονίσει μια από εκείνες τις παλιές, γεμάτες καταγγελτικό πάθος ανακοινώσεις και να αλλάξει την ημερομηνία.

Αλλά τώρα; Μπορεί να θυμηθεί τον παλιό, αγνό εαυτό του όταν ο αμερικανός πρεσβευτής έχει αναγνωρίσει πως οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις έφτασαν στο καλύτερο σημείο τους από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όταν η πρώτη φορά Αριστερά βρέθηκε στην εξουσία; Ακόμη περισσότερο, μπορεί να καταγγέλλει τη συμφωνία για τις βάσεις του θανάτου όταν είναι αυτός που έκανε τη συμφωνία για τις βάσεις του θανάτου; Μπορεί να μην ψηφίσει ή να απόσχει από την ψηφοφορία στη Βουλή όταν η κυβέρνηση της ΝΔ έπιασε το νήμα από εκεί ακριβώς που το είχε αφήσει η δική του κυβέρνηση;

Μπορεί. Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπολιτεύεται τον εαυτό του. Δεν είναι η πρώτη φορά που η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιπολιτεύεται μόνο αυτή αλλά και την προηγούμενη κυβέρνηση – τη δική του. Πριν από μερικούς μήνες καταψήφισε τη δική του συμφωνία για τους υδρογονάνθρακες, αν και το μόνο που είχε αλλάξει στη συμφωνία ήταν η κυβέρνηση.

Δεν είναι όμως τον παλιό του εαυτό που ψάχνει ο ΣΥΡΙΖΑ, εκείνον τον αντιαμερικανισμό που από τον Ζακ Ζιγιάρ είχε υποδειχθεί δηκτικά ως «σοσιαλισμός των ηλιθίων». Αν αναζητά κάτι, αυτό είναι ο εθνικολαϊκιστικός εαυτός του – έστω και σε πολύ πιο χαμηλά ντεσιμπέλ από εκείνα με τα οποία συστήθηκε στην πλατεία των Αγανακτισμένων. Αναζητά εκείνη την επαφή που είχε με τον δρόμο, εκείνο τον δίαυλο που είναι απαραίτητος για να ξαναβρεί τον υποτιθέμενο κινηματικό του χαρακτήρα.

Είναι κάτι που διαπιστώνεται στη δικαιολογία για την καταψήφιση της συμφωνίας. Θα ψηφίζαμε, λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, εάν η κυβέρνηση είχε αποσπάσει στον Λευκό Οίκο την καταδίκη της Τουρκίας από τον Τραμπ. Αυτή θα ήταν η υπερήφανη εξωτερική πολιτική: Μας δίνουν την καταδίκη, τους δίνουμε τις βάσεις. Ε όχι και να μας θεωρούν δεδομένους.

Είναι η περίπτωση όπου ο αντιαμερικανισμός περνάει μέσα από τον αντιτουρκισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ζητάει από τη ΝΔ μόνο να πετύχει κάτι που δεν είχε πετύχει ποτέ καμία κυβέρνηση στο παρελθόν, ούτε να γίνει κάτι που δεν ήταν ποτέ ο ίδιος. Της ζητάει να γίνει και λίγο Καμμένος, να ζαλωθεί τα άρματα του υπερπατριωτικού αντιαμερικανισμού, της υπερτροφικής εσωτερικής κατανάλωσης και του μηδενικού διπλωματικού αποτελέσματος.

Δεν είναι όμως μόνο τα εύσημα του αμερικανού πρεσβευτή που κυνηγούν σαν φάντασμα τον ΣΥΡΙΖΑ – τον ΣΥΡΙΖΑ που ήταν πολύ καλός με τις Ηνωμένες Πολιτείες για να είναι αληθινός κι όμως ήταν ένας ΣΥΡΙΖΑ με σάρκα και οστά. Είναι και η επίσκεψη του αρχηγού του στον Λευκό Οίκο. Σε εκείνη την επίσκεψη δεν θριάμβευσε ο παλιός εαυτός, αλλά ο νέος. Εκείνος που ήταν τόσο καλός με τις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ ώστε να αναγνωρίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ μόνο απέραντη καλοσύνη.