Δηλώσεις

Από την επίσκεψη του Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον συγκρατώ μια εικόνα που είναι χίλιες λέξεις.

Πριν αποτραβηχτούν για τη μεταξύ τους συνάντηση, ο Τραμπ απαντάει (που λέει ο λόγος) σε ομοβροντία ερωτήσεων αμερικανών δημοσιογράφων για τη Μέση Ανατολή ή την παραπομπή του σε δίκη.

Ο Μητσοτάκης παρακολουθεί καταφανώς αμήχανος, δεν θέλει να μπλεχτεί στα θέματα αυτά, αλλά το βλέμμα του είναι όλα τα λεφτά. Κοιτάει τον Τραμπ με την ίδια έκφραση απόγνωσης που έχει συνήθως όταν ακούει τον Τσίπρα στη Βουλή!

Οπως όλα τα ταξίδια ελλήνων πρωθυπουργών στην Ουάσιγκτον, το ταξίδι του Μητσοτάκη δεν ήταν ούτε θρίαμβος, ούτε φιάσκο.

Το γενικότερο κλίμα ήταν καλό. Αλλά ο Τραμπ είναι μια μορφή από άλλον πλανήτη. Δεν τον ενδιαφέρουμε, δεν τον γουστάρουμε. Εχει διαλέξει ομάδα και δεν είναι η δική μας.

Από εκεί και πέρα θα σταθώ σε δύο δηλώσεις. Μία που έγινε και μία που αναζητείται.

Στην πρώτη δήλωση ο Μητσοτάκης δηλώνει ότι η Ελλάδα «είναι αξιόπιστος και προβλέψιμος σύμμαχος των ΗΠΑ».

Καμία αντίρρηση. Αλλά νομίζω ότι δεν είναι δουλειά του έλληνα Πρωθυπουργού να διαλαλεί το ένα ή το άλλο. Αν ισχύει, είναι δουλειά των άλλων να το διαπιστώνουν.

Αλλωστε με συνομιλητή τον Τραμπ δεν ξέρω ποιον πολιτικό παράγοντα συμφέρει να δηλώνει σιγουράκι. Τα «σιγουράκια» στην πολιτική δεν πουλάνε.

Στη δεύτερη δήλωση ο Μητσοτάκης φέρεται να «υποστηρίζει τις ενέργειες των ΗΠΑ σε σχέση με την εκτέλεση του ιρανού στρατηγού στο Ιράκ» (Κύκλοι ΣΥΡΙΖΑ, «ΕφΣυν», 8/1).

Οσο κι αν έψαξα, τέτοια δήλωση Μητσοτάκη δεν βρήκα.

Στην συνάντηση με τον Τραμπ δεν αναφέρθηκε καν στο θέμα. Νωρίτερα είχε πει μιλώντας στο Atlantic Council:

«Πρώτον είμαστε σύμμαχοι με τις ΗΠΑ. Στεκόμαστε στο πλευρό των συμμάχων μας σε δύσκολες περιόδους. Καταλαβαίνω πως η συγκεκριμένη απόφαση ελήφθη λαμβάνοντας υπόψη το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ. Την ίδια στιγμή όμως πρέπει να έχουμε πλήρη επίγνωση ότι υπάρχουν ευρείες ανησυχίες για πιθανή κλιμάκωση και πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες ώστε να γίνουν κινήσεις που θα αποκλιμακώσουν την ένταση» (7/1).

Δεν ξέρω τι άκουσαν οι «κύκλοι ΣΥΡΙΖΑ». Αλλά με δεδομένο ότι ο Μητσοτάκης μιλούσε σε αμερικανικό ακροατήριο αναρωτιέμαι πόσο πιο ισορροπημένα μπορούσε να αγγίξει το θέμα. Εκτός αν οι «κύκλοι» θεωρούν ότι έπρεπε να φωνάζει «φονιάδες των λαών Αμερικανοί»!

Αυτά ειπώθηκαν στην Ουάσιγκτον. Αντιθέτως στην Ελλάδα η διεθνής πολιτική αντιμετωπίζεται σαν το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.

Πρώτα θέλουμε να ξέρουμε ποιος κέρδισε. Μετά το σκορ. Κι ύστερα τσακωνόμαστε αν ήταν ή δεν ήταν πέναλτι.