Η πιο μεγάλη επιτυχία

Προχθές ταξίδεψε στη Δαμασκό για να επιθεωρήσει τα ρωσικά στρατεύματα, να δει τον Ασαντ και να επισκεφθεί μαζί του το Τζαμί των Ομαγιαδών και τον καθεδρικό ναό της Παναγίας. Χθες πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να συναντηθεί με τον Ερντογάν και να λύσουν τις διαφορές τους για τη Λιβύη. Και μεθαύριο δέχεται στη Μόσχα την καγκελάριο Μέρκελ.

Αν είχατε αμφιβολίες ποιος είναι ο μεγάλος κερδισμένος όχι μόνο της τελευταίας κρίσης στη Μέση Ανατολή, αλλά όλων των μεγάλων κρίσεων των τελευταίων ετών, τώρα ξέρετε. Την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ γκρεμίζει, ο Βλαντίμιρ Πούτιν κτίζει. Ενώ ο πρώτος απομονώνεται, ο δεύτερος επεκτείνεται. Η Ρωσία δεν είναι πλέον απλώς μια χώρα που όλοι πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους. Είναι μια υπερδύναμη που ανταγωνίζεται επαξίως την Αμερική, την Κίνα και, φυσικά, την Ευρώπη.

Αυτό ήταν από την πρώτη στιγμή το όνειρο του Πούτιν: να αποκαταστήσει το χαμένο κύρος της σοβιετικής αυτοκρατορίας. Επί των ημερών του, ο πλανήτης θα σεβόταν και θα φοβόταν εκ νέου τη Ρωσία. Τίποτα δεν θα τον σταματούσε, ούτε οι κυρώσεις των ξένων ούτε η δίψα των συμπατριωτών του για δημοκρατία. Ακόμη και στην εκλογική διαδικασία άλλων χωρών θα παρενέβαινε για να τη στρέψει σε κατεύθυνση που θα ωφελούσε τη χώρα του.

Η επιδείνωση των σχέσεων της Ουάσιγκτον με τη Βαγδάτη μετά τη δολοφονία Σουλεϊμανί δημιουργεί ένα κενό που η Μόσχα είναι έτοιμη να καλύψει – με διπλωματικά ανοίγματα, εμπορικές συμφωνίες, πωλήσεις όπλων ή ακόμη και αποστολή στρατιωτικών συμβούλων. Τα κέρδη της Ρωσίας δεν περιορίζονται όμως μόνο σε στρατηγικό επίπεδο. Η περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου από τον πρόεδρο Τραμπ αφαιρεί από την αμερικανική ηγεσία και το δικαίωμα να επικρίνει τη Ρωσία για ενέργειες όπως η προσάρτηση της Κριμαίας ή οι δολοφονίες διαφωνούντων στο εξωτερικό.

«Στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, περιλαμβανομένων και όλων σχεδόν των φοιτητών μου από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και τη Νότια Ασία, η αίσθηση που επικρατεί είναι ότι η διεθνής συμπεριφορά των Αμερικανών είναι εξίσου επιθετική, παράνομη και ανήθικη με εκείνη των Ρώσων», λέει στη Washington Post ο Ανατόλ Λίβεν, ειδικός για την παγκόσμια τρομοκρατία και την πρώην Σοβιετική Ενωση στο Georgetown University.

Ισως αυτή να είναι τελικά η πιο μεγάλη επιτυχία του Πούτιν ύστερα από είκοσι συναπτά χρόνια στην εξουσία: όχι τόσο ότι ανέβασε το στάτους της χώρας του όσο ότι κατέβασε το στάτους των χωρών που τον απειλούσαν. Και έγινε ο ίδιος ένα αρνητικό παγκόσμιο πρότυπο. Ολοι οι μεγάλοι ηγέτες της εποχής, ο Σι, ο Κιμ, ο Ερντογάν, και φυσικά ο Τραμπ, είναι κυνικοί, αδίστακτοι και ψεύτες.

Τι μένει; Η Ευρώπη του Διαφωτισμού, φυσικά. Οσο κι αν γκρινιάζουμε, είναι η μόνη μας ελπίδα.