Ψευδεπίγραφα διλήμματα

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η τουρκική επιθετικότητα απέναντι στην Ελλάδα επιτείνεται ανησυχητικά. Λόγω αυτού προκαλούνται εύλογες ανησυχίες για τις στοχεύσεις της Τουρκίας που μπορούν να οδηγήσουν ακόμα και σε θερμό επεισόδιο.

​​Αναγκαία συνθήκη ερμηνείας αυτής της τουρκικής επιθετικότητας αποτελεί η άμεση διασύνδεσή της με τις αντίστοιχες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή, στο έδαφος της συνύπαρξης ιμπεριαλιστικών συνεργασιών και ανταγωνισμών, για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών και αγωγών.

​Στο «κουβάρι» αυτό, πέρα από ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, ΕΕ, εμπλέκονται η Ελλάδα, η Τουρκία, η Κύπρος, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, τα Εμιράτα κ.ά. και οξύνονται οι ανταγωνισμοί των αστικών τάξεων. Ολα αυτά  δομούν μια οδυνηρή πραγματικότητα για τους λαούς της περιοχής, με τις αστικές αναλύσεις σκόπιμα να την προσπερνούν, συσκοτίζοντας μεθοδευμένα και τις συνέπειες των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

​​Αυτό είναι το γεωπολιτικό περιβάλλον απ’ το οποίο «αναπηδά» και το τουρκικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», κύριο εργαλείο για την επίτευξη της γεωστρατηγικής αναβάθμισης των τουρκικών μονοπωλίων και του κράτους τους.

​​Αναγκαία βήματα αυτού του δόγματος αποτελούν ο αυθαίρετος καθορισμός της υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και η συμφωνία  Τουρκίας – κυβέρνησης Σάρατζ της Λιβύης για τον καθορισμό της μεταξύ τους Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

​Οι προαναφερόμενες τουρκικές κινήσεις επιτυγχάνουν συρρίκνωση της ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ, με αντίστοιχη αύξηση της τουρκικής. Επιπλέον, δίνουν στην Τουρκία τη δυνατότητα εκμετάλλευσης πλουτοπαραγωγικών πόρων που βρίσκονται, με βάση το Διεθνές Δίκαιο των Θαλασσών, σε  ελληνικές και κυπριακές θαλάσσιες ζώνες, ενώ τροφοδοτούν νέο γύρο αντιπαραθέσεων για τον αγωγό East Med που προωθούν οι αστικές τάξεις του Ισραήλ, της Ελλάδας, της Κύπρου με τη στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ.

​Στην κατεύθυνση αυτή, αρχίζει να προβάλλεται το δίλημμα: συμβιβασμός, έστω και επώδυνος, και συνεκμετάλλευση, έστω και με κάποιες υποχωρήσεις στα κυριαρχικά μας δικαιώματα, ή πόλεμος με ό,τι αυτό συνεπάγεται;

​Το δίλημμα αυτό είναι ψευδεπίγραφο, γιατί συγκαλύπτει ότι μια σύγκρουση μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη ενός συμβιβασμού υπό την επικυριαρχία του ΝΑΤΟ, αλλά και το ότι ένας συμβιβασμός ενέχει το σπέρμα μιας μελλοντικής σύγκρουσης.

Αλλωστε είναι προφανές ότι η αναφορά στη συνεκμετάλλευση δεν αφορά τη συνεργασία υπέρ των λαών. Αφορά «συνεργασία» μονοπωλιακών ομίλων, με τεράστια και αντικρουόμενα συμφέροντα, όπου αντικειμενικά σε αυτή την περίπτωση διαμορφώνεται επικίνδυνο πεδίο για συγκρούσεις.

​Είναι πλέον φανερό ότι η εμπλοκή της Ελλάδας στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες ΝΑΤΟ και ΕΕ όχι μόνο δεν διασφαλίζει την ειρήνη, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, τα συμφέροντα του λαού, αλλά αποτελεί σημαντικό παράγοντα της γεωπολιτικής αστάθειας στην περιοχή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ειρήνη και την ευημερία των λαών.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις, τόσο η σημερινή της ΝΔ όσο και οι προηγούμενες, είναι εκτεθειμένες γιατί εφησύχασαν το λαό καλλιεργώντας την εντύπωση ότι η ενεργότερη εμπλοκή στα σχέδια των Αμερικανονατοϊκών θα ήταν ασπίδα για τον λαό και τη χώρα. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έσπασε ρεκόρ αμερικανοπληξίας. Μετέτρεψε τη χώρα σε ορμητήριο των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ και σε αυτόν τον δρόμο συνεχίζει η κυβέρνηση της ΝΔ. Σήμερα όλα αυτά καταρρέουν κι ακόμη και οι εμπνευστές τους παραδέχονται ότι «σε περίπτωση σύγκρουσης η Ελλάδα θα είναι μόνη».

​Είναι αναγκαίο όσο ποτέ σήμερα η Ελλάδα να αποδεσμευτεί από ΝΑΤΟ – ΕΕ, να χαράξει μια πορεία με κύριο και βασικό γνώμονα τα συμφέροντα του λαού και των άλλων λαών της περιοχής, δημιουργώντας συνθήκες ειρηνικής τους συνύπαρξης.

Ο Νίκος Παπαναστάσης είναι αντισυνταγματάρχης ε.α. & βουλευτής Ν. Αιτωλοακαρνανίας του ΚΚΕ