«Εντός παρενθέσεως»

Ανάμεσα Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά η ζωή σαν βουτιά σε χαραμάδα. Ενα χάσμα του καιρού έξω από πολιτικές, με τα προβλήματα σε συσκευασία δώρου και την τρεχάμενη ζωή στολισμένη με λαμπιόνια, ελατοειδείς γιρλάντες κι επιχρυσωμένες κουκουνάρες.

Ενα αίσθημα μετέωρο σαν να θρύεται ο χρόνος ανάμεσα στα δάχτυλα. Μέρες γιορτής χωρίς γιορτή. Μέρες χαράς αναίτιας. Περίεργο τοπίο με όλα τα χιόνια να έχουν μετακομίσει από τα βουνά στις βιτρίνες και τα δώρα μισανοιγμένα. Δεν ξέρω πώς να τον βολέψω ετούτον τον καιρό. Ισως φταίει κι η δουλεία μου (άλλοι τη λεν λειτούργημα, εγώ το αποφεύγω για λόγους αισθητικής), βλέπεις στο θέατρο αργούμε τις εργάσιμες και δουλεύουμε τις αργίες. Οπότε με ποιους να γιορτάσω; Με ποιους να δουλέψω; Μπέρδεμα. Εχει ένα καλό αυτό το ενδιάμεσο τουλάχιστον για μένα. Μου φαίνονται άγνωστες λέξεις τα «Ερντογάν», «Τραμπ», «Μπρέξιτ», «Λιβύη», «ΑΟΖ», «Πολάκης» και άλλα εξωτικά. Αγνωστες κι αχρείαστες. Ενα παρδαλό μεσοβδόμαδο που σε απορρυθμίζει. Είναι κι αυτές οι διαφημίσεις που έχουν πάρει τον κατήφορο της παράνοιας και δεν ξέρεις ποιος διαφημίζει τι. Εχθές άκουγα έναν ξελιγωμένο άντρα να γδύνει μια αγνώστων λοιπών στοιχείων σιγά σιγά και μόλις την τσιτσιδώνει ανακαλύπτει ότι δεν είναι γυναίκα αλλά μια απλή ασφάλεια ζωής. Και μια άλλη μωρομάνα να νανουρίζει το μωρό της τραγουδώντας τις αρετές του πετρελαίου ντίζελ.

Εχεις χορτάσει και με τα πάσης φύσεως γλυκά. Ειδικά με το ζεύγος μελομακάρονο – κουραμπιές που έχεις καταβροχθίσει είσαι έτοιμος για καμπύλη ζαχάρου. Είδα και κάτι ανταποκρίσεις στην τηλεόραση πώς γλεντάει ο κόσμος στα νυχτερινά κέντρα κι έπαθα μια μελαγχολία, ένα πλάκωμα, ένα να μην τη θέλω τη ζωή μου, και πολύ θέλει ο άνθρωπος;

Στο σπίτι δεν έχεις πού να κάτσεις. Παντού τα ένθετα των εφημερίδων έχουν καταλάβει τραπέζια, καρέκλες, καναπέδες και μερικά που δεν έχουν βρει μια θέση μέσα στο σπίτι έχουν απλωθεί στη βεράντα να κάνουνε παρέα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και τα αλεξανδρινά. Μια πανδαισία ποικίλης περιττής ύλης. Από δισέλιδες διαφημίσεις μέχρι ιλουστρασιόν περιοδικά με όλα τα είδη δώρων, τόμοι με σκηνές από την Επανάσταση του Εικοσιένα και πάρα πολύς σκληρόδετος αρχαίος φιλόσοφος. Ο αρχαίος φιλόσοφος με το τσουβάλι. Επίσης δεν υπάρχει εφημερίδα αυτής της εβδομάδος που να μη διαθέτει ένα δεκαεξασέλιδο τουλάχιστον αφιερωμένο στις νέες εκδόσεις. Λες, τι λαός βιβλιοφάγος αυτοί οι Ελληνες. Μα στον Θεό σας, που ο υιός του είχε γενέθλια προχθές, έχετε δει εσείς πουθενά Ελληνα να διαβάζει; Στο μετρό, στην καφετέρια, στο τρόλεϊ, στο παγκάκι ή οπουδήποτε αλλού; Εγώ όλους, και διορθώστε με αν κάνω λάθος, με ένα κινητό στο χέρι τούς βλέπω όλους και μερικούς με ένα τάμπλετ. Τότε για ποιους τόσα βιβλία; Εκτός αν υπάρχουν πουθενά κρυφά σχολειά και μαζεύονται κρυφά τη νύχτα οι βιβλιόφιλοι και το ρίχνουν στην ανάγνωση. Οπως τότε, τα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς. Υπάρχει δε γι’ αυτές τις περιπτώσεις το ανάλογο ποίημα (νομίζω του Ιωάννη Πολέμη), το οποίο και απήγγειλα στη Δ’ Δημοτικού με μεγάλη αποτυχία, κι ακόμα το θυμάμαι.

«Το κρυφό σχολειό». Απ’ έξω μαυροφόρ’ απελπισιά, πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι, και μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά, στην εκκλησιά, που παίρνει κάθε βράδυ την όψη του σχολειού, το φοβισμένο φως του καντηλιού τρεμάμενο τα ονείρατα αναδεύει, και γύρω τα σκλαβόπουλα μαζεύει. Λέω να μην το προχωρήσω παρακάτω γιατί με βλέπω να το γυρίζω στο πού ‘ναι τα χρόνια, ωραία χρόνια, και δεν μου πάει η νοσταλγία καθόλου. Εδώ και κάμποσο καιρό δεν θέλω πια να νοσταλγώ. Θέλω να ζω. Να ζω στο παρόν και στο μέλλον. Καλώς να ορίσει το 1920 και να ζήσουν οι εχθροί μας για να γινόμαστε καλύτεροι.