Συγκρίσεις

Μετά την ήττατου Εργατικού Κόμματος στις πρόσφατες εκλογές, τη μεγαλύτερη από το 1935, ο Τζέρεμι Κόρμπιν έκανε μια δήλωση που στα περισσότερα αφτιά ακούστηκε προκλητική. «Κερδίσαμε τη μάχη των επιχειρημάτων» είπε. «Ξαναγράψαμε τους όρους της πολιτικής συζήτησης».

Παρηγοριά στον άρρωστο; Κύκνειο άσμα ενός χαμένου; Ισως να μην είναι μόνο αυτό, γράφει στους Financial Times ο Τζον
ΜακΤέρναν, που διετέλεσε στο παρελθόν σύμβουλος του Μπλερ και του Μπράουν, αντιτάχθηκε με σφοδρότητα αρχικά στον Κόρμπιν, για να κάνει στροφή τα δύο τελευταία χρόνια και να τον υποστηρίξει. Από τη διαχείριση του εταιρικού καπιταλισμού μέχρι την πολιτική για τη στέγη, κι από την κλιματική αλλαγή μέχρι τις μεταφορές – γράφει -, οι ιδέες των Εργατικών πλαισιώνουν τις αποφάσεις που λαμβάνει η νέα κυβέρνηση.

Κι αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, σημειώνει ο αρθρογράφος. Το ίδιο γινόταν και επί Εντ Μίλιμπαντ, του προκατόχου του Κόρμπιν. Οι Εργατικοί πρότειναν ένα μέτρο. Η κυβέρνηση των Τόρις το χαρακτήριζε ακραίο. Τα ταμπλόιντ αναλάμβαναν να το αποδομήσουν. Και στο τέλος η κυβέρνηση το υιοθετούσε. Συνέβη με το πλαφόν στις τιμές των καυσίμων. Συνέβη και με τον ελάχιστο μισθό.

Μα αυτή δεν ήταν πάντα η μεγάλη δύναμη του καπιταλισμού, ήδη από την εποχή των διαδηλώσεων για το οκτάωρο; Η ικανότητά του να υπερνικά τις εσωτερικές του αντιφάσεις και να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της εποχής αποτελούσε ανέκαθεν τη συνταγή της νίκης. Από μια άποψη είναι άδικο: όταν κάνουν το ίδιο πράγμα οι σοσιαλδημοκράτες, κατηγορούνται ότι ξεπουλάνε τις ιδέες τους και στη συνέχεια συνήθως διασπώνται και τιμωρούνται. Αλλά τι να γίνει, είναι άδικη η πολιτική, όπως είναι άδικη και η ζωή.

Τις τελευταίες ημέρες έχουν γίνει συγκρίσεις ανάμεσα στους Εργατικούς και τον ΣΥΡΙΖΑ, σε μια προσπάθεια να αντληθούν διδάγματα από την ήττα των πρώτων για το μέλλον του δεύτερου. Αυτές οι συγκρίσεις είναι μάλλον κολακευτικές για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, όπως ήταν άλλωστε παλιότερα και οι ανάλογες συγκρίσεις με το Podemos. Ποτέ δεν υπήρξε εδώ από την πλευρά της ριζοσπαστικής Αριστεράς μια σοβαρή επεξεργασία θέσεων ή μια σοβαρή προετοιμασία διακυβέρνησης. Ο βασικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν να ακολουθηθεί ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης, αλλά να εγκαθιδρυθεί ένα άλλο πελατειακό κράτος που να εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα. Γι’ αυτό και η αποτυχία ήταν πλήρης, ακόμη και σε προνομιακά πεδία όπως οι σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας.

Αλλά και από τη θέση της αντιπολίτευσης, αντί να διεξάγει μια μάχη ιδεών – όπου το πεδίο δόξας είναι λαμπρό -, ο ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνεται σε ζητήματα όπως η ασφάλεια, παραγνωρίζοντας την απέχθεια που προκάλεσε όλα αυτά τα χρόνια στους πολίτες η στάση του απέναντι στη βία.

Να γιατί το Bloco και σύντομα το Podemos λαμβάνουν μέρος σε προοδευτικές κυβερνήσεις συνεργασίας, ενώ στην Ελλάδα κάτι τέτοιο θα αργήσει πολύ.