Οι Ετι Γκριν των Χριστουγέννων

Χριστούγεννα, μια συνωμοσία αγάπης και παλιανθρωπιάς. Ανθρωποι που προσφέρουν από το στέρημά τους και απάνθρωποι που ανάβουν κεριά στη μεγαλύτερη τσιγκούνα του κόσμου, την Ετι Γκριν.

«Σας έχω ευχάριστα νέα. Σας έβαλα το δώρο. Ξέρετε τι πρέπει να κάνετε. Μέχρι το απόγευμα να μου το έχετε επιστρέψει».

Τούτες οι μέρες είναι οι χειρότερες του χρόνου για τις σύγχρονες Ετι Γκριν. Ακους εκεί, να τις υποχρεώνει ο Νόμος να δίνουν «δώρο» στους εργαζομένους. Πού ακούστηκε. Και στο κάτω κάτω, τι το νοιάζει το κράτος. Οταν χρωστάει τόσους μισθούς κανείς δεν την ενοχλεί. Το «δώρο» είναι το πρόβλημα;

Ψυχούλες του κόσμου οι «Ετι Γκριν». Σε κοιτάζουν στα μάτια και δακρύζουν από την καλοσύνη.

Νεαροί που δουλεύουν από τα μαύρα σκοτάδια μέχρι να ανάψουν ξανά τα φώτα και αμείβονται με τον μισθό σκλάβων περιμένουν πώς και πώς αυτές τις μέρες για να πάρουν ένα φράγκο παραπάνω.

Ζουν με το όνειρο πως ίσως φέτος να μη χρειαστεί να επιστρέψουν το περίφημο «δώρο».

Ο,τι δεν γνωρίζεις δεν σε πειράζει, ή τουλάχιστον δεν σε πειράζει πολύ. Υπάρχουν όμως κι αυτοί που ξέρουν. Που δούλευαν τριάντα χρόνια και η ριμάδα η κρίση έκανε ριφιφί στη ζωή τους.

Τους έκλεισε ραντεβού με τις «Ετι Γκριν» και αναγκάζονται να λένε κι ευχαριστώ για το ξεροκόμματο.

Μέρες που για πολλούς είναι γεμάτες χαρά, για άλλους τόσους είναι σκέτη κόλαση. Προσωπική και οικογενειακή.

Μια ανάξεση της πληγής. Ανθρωποι που έχασαν τα πάντα, δουλειές, σπίτια, αξιοπρέπεια, που αδυνατούν να προσφέρουν πια στην οικογένεια, που νιώθουν το βάρος του εαυτού τους ασήκωτο.

Ανθρωποι με γκρίζους κροτάφους που αναγκάζονται να σκύβουν το κεφάλι σε κάθε προσβολή για πενταροδεκάρες. Κι αν σηκώσεις παντιέρα, η Ετι Γκριν σού δείχνει την πόρτα. «Αν σ’ αρέσει. Αλλιώς να πας αλλού».

Αλλού, πού; Στις δουλειές που έκλεισε η άκριτη πολιτική των «λαμπροειμονούντων»; Στις δουλειές των δύο ευρώ την ώρα, ανασφάλιστα; Στα τετράωρα που είναι δωδεκάωρα;

Ποιος χαίρεται με τα Χριστούγεννα όταν γνωρίζει πως ο φίλος, ο συγγενής, ο συνάδελφός του υποφέρει;