Η σπατάλη της βίας

Φαίνεται να έγιναν όλα γλυκά – γλυκά με τον τρόπο του Μάκη Βορίδη. Ή μήπως έγιναν ακόμη χειρότερα; Μήπως η «αναγκαστικότητα του ξύλου» στην κατάληψη της οδού Ματρόζου ξεπέρασε όχι απλώς τη λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει τη νόμιμη βία από την αυθαιρεσία αλλά τον Ρουβίκωνα που τη χωρίζει από τη βαρβαρότητα; Την απάντηση θα έδιναν κανονικά τα γεγονότα. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση, η καταγραφή δεν είναι μία, αλλά πολλές.

Εγιναν τα πράγματα έτσι όπως τα περιγράφει η αστυνομία και ο προϊστάμενος υπουργός της που είπε πως δεν υπήρξε αστυνομική βία παρά μόνο φονικές καταπακτές με πρόκες; Ή έγιναν έτσι όπως τα καταγγέλλει ο Νίκος Αλιβιζάτος, επικεφαλής της επιτροπής για τη διερεύνηση περιστατικών αστυνομικής βίας; Τα ερωτήματα είναι αμέτρητα. Ηταν ή δεν ήταν καταληψίες τα παιδιά της οικογένειας της διπλανής πόρτας; Εξετάστηκαν ή όχι σε νοσοκομείο, όπως καταγγέλθηκε και πάλι επωνύμως; Ο πατέρας τους ήταν πολίτης υπεράνω πάσης υποψίας ή πάτερ καταληψίας; Και πώς δικαιολογείται εκείνη η φλου φωτογραφία στην ταράτσα του ανθρώπου που κάθεται στο έδαφος με χειροπέδες και κουκούλα;

Τα γεγονότα κινδυνεύουν να συνθλιβούν σε αυτή την περίπτωση ανάμεσα στην πραγματικότητα, τις φήμες και τις υποθέσεις όλων εκείνων των ντετέκτιβ που δεν είναι ντετέκτιβ αλλά πληκτρολόγοι των σόσιαλ μίντια, όπως σε άλλες περιπτώσεις δεν είναι προπονητές της εξέδρας ή σεισμολόγοι. Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που ξεπερνά τα χθεσινά γεγονότα – είναι ένα ερώτημα προθέσεων, ένα ερώτημα σκοπού. Και αφορά τον λόγο για τον οποίο η κυβέρνηση ξοδεύει όλο αυτό το επικοινωνιακό κεφάλαιο. Ή, με άλλα λόγια, τον λόγο για τον οποίο το δόγμα «νόμος και τάξη» δείχνει να εκτρέπεται σε έναν πόλεμο τυφλής βίας ανάμεσα στο κράτος και τους αρνητές του.

Μοιάζει παράδοξη όλη αυτή η σπατάλη του επικοινωνιακού κεφαλαίου της κυβέρνησης εάν λάβει υπόψη του κανείς πως το δόγμα «νόμος και τάξη» απολαμβάνει μια σπάνια κοινωνική αποδοχή. Ακόμη και το πολύ πιο σκληρό δόγμα της μηδενικής ανοχής, όμως, το δόγμα με το οποίο έκανε καριέρα ο δήμαρχος Τζουλιάνι και η Νέα Υόρκη έγινε μια άλλη πόλη, δεν θα είχε τύχη εάν οι αστυνομικοί δεν άνοιγαν το βιβλιαράκι τους για να διαβάσουν με δυνατή φωνή τα δικαιώματα εκείνων στους οποίους πέρναγαν τις χειροπέδες.

Σε αυτόν τον πόλεμο που όπως όλοι οι πόλεμοι διεξάγεται και σε επίπεδο προπαγάνδας, η κυβέρνηση είναι χαμένη εάν το βιβλιαράκι των εκπροσώπων του νόμου δεν αντικαταστήσει τα κλομπ που κατεβαίνουν με δύναμη στην πλάτη. Είναι χαμένη ακόμη και απέναντι στα πράγματα που γίνονται γλυκά – αλλά γλυκά με τον τρόπο του Γιώργου Κατρούγκαλου. Τι είναι οι καταλήψεις; Πολιτιστικό φαινόμενο, λέει. Δεν βλέπετε πώς αγκάλιασε το Βερολίνο και το Αμβούργο το κίνημα της αντικουλτούρας;

Η αλήθεια είναι πως το αγκάλιασαν επειδή το κίνημα της αντικουλτούρας δεν κρατούσε μολότοφ, καδρόνια και πέτρες και, ακόμη περισσότερο, δεν τις εκτόξευε στους αστυνομικούς. Η αγκαλιά έγινε στο περιβάλλον της ήπιας παραβατικότητας που είναι οι καταλήψεις και όχι της άγριας παρανομίας που είναι όλα τα υπόλοιπα. Εγινε με ένα είδος κοινωνικού συμβολαίου ανάμεσα στις δυο πλευρές και όχι με μεσαιωνικές καταπακτές. Εγινε χωρίς να σπαταληθεί τόση, μα τόση βία.