Ο γραπτός κρατήρας

Ο γραπτός χώρος που κάποτε φιλοξενούσε ευφυή λιβελογραφήματα από γραφείς επώνυμους και τιμωρήσιμους-μανιασμένους και μορφωμένους, τώρα, μέσα στα δίκτυα, το FB, συχνά και το Twitter, καταλαμβάνεται από ενεδρεύοντες, καλά κρυμμένους διαδικτυακούς μαχαιροβγάλτες. Μπορεί με πρόφαση μια αναρτημένη «λυρική» εικόνα να αναβλύσει απέραντη λεκτική τρυφερότητα και το επόμενο δευτερόλεπτο μια ατάκα, μια ανακοίνωση, να ενεργοποιήσει απέραντη κοπρολαγνεία, μίσος, δολοφονική ορμή. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι, οι μελίρρυτοι και οι αισχρολόγοι; Πιθανόν, όχι. Είναι ένας άλλος κόσμος; Φοβάμαι πάλι, όχι. Μέσα από την καταδυναστευτική αγάπη και το ξέχειλο μίσος, γίνεται η εναλλαγή του νομίσματος, η εξαλλαγή του (νομισματο)κτήτορος.

Η διαδικτυακή αγάπη συνήθως «εκσφενδονίζεται» για να «τραυματίσει» τον άλλον, όχι να τον γιάνει. Είναι κυριαρχική, χρησιμοποιείται ως τέχνασμα για να στοιχειοθετηθεί μια θανατική καταδίκη κάποιου που δεν γουστάρουμε. Ή κάποιου που πιθανολογούμε, που υποπτευόμαστε ότι δεν γουστάρουμε. Εμπαθείς «ακόλουθοι», αναγνώστες, διαδικτυακά πλήθη, πάνε σε ένα «dark room» όπου μπορούν να φουμάρουν, να πιουν μέχρι τελικής πτώσεως, να χτυπήσουν ενέσεις, να πλακωθούν, να βιάσουν ανενόχλητα και ατιμώρητα. Και το χειρότερο είναι ότι την ατιμωρησία (τους) την ταυτίζουν με την αθωότητά (τους). Αθώοι τραμπούκοι.

Δεν είναι αφορμή μόνο τα διαμειβόμενα με στοχοποιήσεις και κόντρα στοχοποιήσεις επώνυμων γραφιάδων- όχι παραδοσιακών πολιτικών προσώπων (Μανιάτη, Ακρίτα, Τατσόπουλου, πριν καιρό της Σπανού και τόσων άλλων). Στοχοποιήσεις με διαφορετική αφορμή, όπου ένα ανεξήγητα έντονο, αβυσσαλέο μίσος εναλλάσσεται με μια εξίσου αβυσσαλέα κατασπαρακτική και υποδουλωτική αγάπη (μια μεταμφίεση της εγωπαθούς, ελεήμονος συμπόνιας σε «αγάπη»). Δεν ξέρω αν τα περιστατικά κειμενικής βίας είναι αποτέλεσμα ή αίτιο της μεγάλης ανάγκης κατίσχυσης επί του αντικειμένου της αγάπης ή του μίσους. Εκείνο που αισθάνομαι είναι ότι η ανταγωνιστική σχέση, η αγωνία κάρπωσης, κατασπάραξης ενεργοποιεί το μίσος επί επωνύμων, εκτεθειμένων, ευκρινών προσώπων. Ενώ, από την άλλη, από τα επώνυμα πρόσωπα απαιτείται η μέγιστη και αναγκαστικά αυτολογοκριτική, πολιτική ορθότητα. Δύο επικράτειες. Οι ελεύθεροι ανώνυμοι κανίβαλοι και οι αιχμάλωτοι επώνυμοι λιντσαρισμένοι. Μέχρι που η πραγματικότητα να γεφυρώσει τις δύο όχθες. Και ως συνήθως, να νικήσει το Κακό. Ο χώρος του λόγου να γίνει ο κρατήρας ελεύθερων φόνων. Υπό αυτή την πολιτιστική συνθήκη εξελίσσεται η υπερερμηνεία ιστορικών γεγονότων. Οπως η δολοφονία του Αλέξανδρου. Οπου πρέπει να εγκατασταθεί ένα γρήγορο νόημα πάνω στην επέτειο, να ερμηνευθούν οριστικά και η δολοφονία και οι αντιδράσεις και οι επετειακές εκδηλώσεις. Η ανάγκη εξατομίκευσης και οικειοποιητικής διασκευής στα καθ’ ημάς, είναι συνήθως κακοποιητική και για τα δύο. Ούτε τον Αλέξανδρο υπενθυμίζουν ούτε τους μνήμονες εξουσιοδοτούν. Τα διάφορα διάσπαρτα «εγώ» πρέπει να εξατομικεύσουν τη μνήμη, την αφήγηση, την αλληλουχία των γεγονότων. Να ενοχοποιήσουν, να αθωώσουν, να παραποιήσουν, να προφασιστούν. Κυρίως να κατισχύσουν, να «νικήσουν» τα γεγονότα, τα πρόσωπα.

Σαν να αποδιώχνουν έτσι τη λύπη ή, ακριβέστερα, σαν να ξορκίζουν την αυτολύπηση.