Χωματερές

Παρότι δεν είναι πολύ ευχάριστο θέαμα, είναι εύκολο να δει κανείς πεθαμένο ζώο στην Αθήνα. Δηλητηριασμένες κατσαρίδες στην είσοδο της πολυκατοικίας, νεκρά περιστέρια, ψόφιους ποντικούς. Καμιά πατημένη γάτα στην άκρη του δρόμου, μέχρι και σκυλιά που πέθαναν βασανιστικά από φόλα. Οσο εύκολα γίνονται ένα με τον αστικό ιστό, με τον ίδιο εύκολο τρόπο χάνονται, εξαφανίζονται μέσα σε σακούλες σκουπιδιών του δήμου. Η φάλαινα που βρέθηκε στην ακτή Σίλιμποστ ζύγιζε περίπου 20 τόνους, είχε μήκος περίπου 14 μέτρα και δεν χωρούσε σε καμία σακούλα. Το σώμα της, όμως, λειτούργησε ως χωματερή. Φιλοξένησε εκατό κιλά ανθρώπινα σκουπίδια στην κοιλιά της – πλαστικούς σωλήνες και ποτήρια, σχοινιά και λαστιχάκια από αυτά που χρησιμοποιούν για να τυλίξουν το τυρί στο μπακάλικο. Ξεστράτισε από τον δρόμο της και στο τέλος ξεβράστηκε μαζί τους στην ακτή, εκπληρώνοντας την αποστολή της.

Η ακτή Σίλιμποστ βρίσκεται στο νησί Χάρις και απέχει 4.245 χιλιόμετρα από την πλατεία Συντάγματος. Πολύ πιθανό η είδηση για την πεθαμένη φάλαινα να πέρασε στην οθόνη ενός κινητού την ώρα κάποιου αθηναϊκού πρωινού. Αυτού που συνοδεύεται από τον πρώτο ζεστό καφέ της ημέρας, αυτού που κοστίζει λίγο πάνω από ένα ευρώ «στο χέρι» και που απολαμβάνει κανείς πραγματικά μόνο στα πρώτα κρύα. Κι αυτή η απόλαυση άργησε φέτος. Χρειάστηκε να μπει ο Δεκέμβριος για να αποφασίσουμε πως ήρθε η ώρα να κατεβάσουμε τα χειμωνιάτικα. Αλλά καλύτερα, γλιτώσαμε την αιθαλομίχλη από τα υλικά που καίγονται στα τζάκια. Μπορεί, πάλι, η φρίκη των σκωτσέζων ψαράδων να ήταν το σάουντρακ μιας βόλτας με το αυτοκίνητο προς το κοντινότερο σουπερμάρκετ, θυμίζοντας, με μια δόση ενοχής, πως οι σακούλες πολλαπλής χρήσης ξεχάστηκαν πάλι στο ντουλάπι της κουζίνας. Δεν πειράζει, υπάρχουν πάντα αυτές που πουλάει το κατάστημα και τα έσοδά τους πάνε απευθείας  στο περιβαλλοντικό ταμείο. Μόνο που, όταν φτάσει η ώρα της πληρωμής, ο ταμίας εξηγεί πως η πολιτική της εταιρείας είναι να καταργήσει τη «μαλακή» σακούλα, γι’ αυτό προτείνει μια ακόμη από τις «σκληρές» – από αυτές που (δεν θα το πει) δεν υπάγονται στην ίδια νομοθεσία και εύκολα θα ξεχαστούν στο ίδιο ντουλάπι με τις υπόλοιπες.

«Η φάλαινα που βρήκαν στη Σκωτία είναι σαν τον Μόμπι Ντικ, ε;». Η κοπέλα που βγαίνει από το μπάνιο θα ρωτήσει τον σύντροφό της όσο καθαρίζει τα αφτιά της με μπατονέτα μιας χρήσης. Εκείνος θα απαντήσει θετικά και θα ζητήσει μία για τα δικά του αφτιά. Και οι δυο τους, χαρούμενοι, διαπιστώνουν πως έχουν διαβάσει το βιβλίο. Πριν φύγει για τη δουλειά, εκείνη θα του ζητήσει να πετάξει την ανακύκλωση στον μπλε κάδο. Και αυτός θα φτάσει ως εκεί για να διαπιστώσει πως, για άγνωστους λόγους, ο κάδος μετακινήθηκε μέσα στη νύχτα. Ρίχνει δύο κλεφτές ματιές από τη μια στην άλλη πλευρά του δρόμου, όμως μπλε πουθενά. Κι έτσι, με λίγες τύψεις που περισσότερο έχουν να κάνουν με την κοπέλα παρά με τη φάλαινα (κι επειδή βιάζεται να πάει στο γραφείο), πετά τις πλυμένες, ανακυκλώσιμες συσκευασίες στον κανονικό κάδο, τον πράσινο. Αυτόν που θα καταλήξει στη χωματερή.

Την κανονική, όχι τη φαλαινίσια – φάλαινες φυσητήρες, όλοι το ξέρουν, δεν κυκλοφορούν στη Μεσόγειο. Ή μήπως κυκλοφορούν;