Μέχρι θανάτου

Πρώτα απ’ όλα, να ευχηθούμε και στους δυο τους να αφήσουν τις μαύρες σκέψεις και να ζήσουν χαρούμενα και δημιουργικά. Ο ένας, για να συνεχίσει να λέει με τον μοναδικό του τρόπο τα ωραία του καλαμπούρια με τις φυματικές σαρανταποδαρούσες και τους φρουιζελέδες. Ο άλλος, για να συνεχίσει τη διαδρομή του από κόμμα σε κόμμα, αναζητώντας εκείνο που θα τον εκφράζει περισσότερο έστω κι αν αποτελείται μόνο από τον εαυτό του.

Ο λόγος που ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είπε στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης ότι αριστερός είναι τα τελευταία 40 χρόνια και αριστερός θα πεθάνει ήταν για να εκφράσει τη διαφωνία του με τη διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ προς τα πασοκικά απολιθώματα. Με την ευκαιρία αυτή επανέλαβε την πεποίθησή του πως, όσο κι αν τον έχουν ξεγράψει εδώ και τρεις δεκαετίες, ο διαχωρισμός Αριστεράς και Δεξιάς εξακολουθεί να υπάρχει. Κι έχει δίκιο: αρκεί να δει κανείς τι συμβαίνει στην Ιταλία, στη Βρετανία, στην Ισπανία.

Αυτό που παραλείπει τεχνηέντως ο πρώην υπουργός Οικονομικών είναι ότι τον διαχωρισμό τον οποίο υπερασπίζεται, πρώτο το κόμμα του τον ακύρωσε (αν δεν τον εξευτέλισε) στην πράξη. Συμμαχώντας κατ’ αρχάς με την Ακροδεξιά. Φαντάζεται κανείς το Δημοκρατικό Κόμμα της Ιταλίας να συγκροτεί κυβερνητικό συνασπισμό με το κόμμα του Σαλβίνι; Ή το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ισπανίας να συμμαχεί με το Vox;

Η απάντηση που έχει δοθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν είχε άλλη επιλογή. Είναι ψέμα: αν ήθελε πραγματικά να ακολουθήσει μια αριστερή μεταρρυθμιστική πολιτική, θα συμμαχούσε με το Ποτάμι. Αλλά προτίμησε τον Καμμένο. Και ο Τσακαλώτος, παραμένοντας φανατικά αριστερός, ανέχθηκε αυτή την επιλογή και τη νομιμοποίησε.

Αλλά και από τις τρεις διαχωριστικές γραμμές που κατά τη γνώμη του αποδεικνύουν τον διαχωρισμό Αριστεράς – Δεξιάς, μόνο στο ένα τρίτο της μιας (τα δικαιώματα) μπορεί να διεκδικήσει με αξιώσεις το κόμμα του τον τίτλο του αριστερού. Στα άλλα δύο τρίτα (δημοκρατία και πρόσφυγες) απέτυχε. Το ίδιο συνέβη και με τις δύο άλλες γραμμές, την καταπολέμηση των ανισοτήτων και την πράσινη ανάπτυξη. Ποσοστό επιτυχίας 11%, δεν είναι και για να πανηγυρίζεις.

Είναι προφανές λοιπόν ότι ο Τσακαλώτος δεν θεωρεί ότι κυβέρνησε πραγματικά την προηγούμενη τετραετία η Αριστερά, όπως τουλάχιστον την οραματίζεται εκείνος. Αυτό το σημείο, και όχι η αναγκαιότητα ή η κατεύθυνση της διεύρυνσης, είναι η μεγαλύτερη διαφωνία του με τον Νίκο Μπίστη. Ο τελευταίος, παρεμβαίνοντας επίσης στη συνεδρίαση της ΚΕΑ, εξέφρασε την ελπίδα, πριν έρθει το μοιραίο, να προλάβει να δει «τη δεύτερη κυβέρνηση της Αριστεράς». Με ποιον σύμμαχο άραγε αυτή τη φορά; Τον Βελόπουλο; Ή μήπως τον Βαρουφάκη, για να ξεκινήσει πάλι η περιπέτεια από την αρχή;

Ναι, αν δεν είχαν μεσολαβήσει οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αυτό το «αριστερός μέχρι θανάτου» θα μπορούσε να έχει κάτι το συγκινητικό.