Ελένη Πέτα

Μεγαλώνοντας σε μια οικογένεια με πατέρα μουσικό, τα Σαββατοκύριακα δεν ήταν για εμάς ποτέ κάτι το ξεχωριστό. Ηταν ημέρα δουλειάς και καθημερινής ρουτίνας. Ηρθαν έτσι τα πράγματα που αυτή η «διαφορετικότητα» συνεχίστηκε και στη δική μου ζωή. Από το 1989, όταν ξεκίνησα ως νεαρή κοπέλα να τραγουδώ επαγγελματικά, μέχρι και σήμερα, τα Σαββατοκύριακα δεν σήμαιναν ποτέ για μένα χρόνο διαφυγής – ούτε στιγμές κοσμικών εξόδων και γκλάμουρ διασκέδασης όπως μπορεί αρκετοί να έχουν στον νου τους για τους καλλιτέχνες…

Το Σαββατοκύριακό μου μοιάζει περισσότερο με τα Σαββατοκύριακα τόσων και τόσων μαμάδων που εργάζονται… Και μάλιστα με τα Σαββατοκύριακα μαμάδων που δεν έχουν ιδιαίτερη βοήθεια, καθώς οι γονείς μου ζουν στη Θεσσαλονίκη και ο σύζυγός μου, ως μουσικός, εργάζεται κι εκείνος αυτές τις μέρες.

Μετά τον ερχομό του παιδιού μου στη ζωή, το σαββατιάτικο ξύπνημα έχει γίνει πολύ πρωινό για μένα. Συνήθως λίγο πριν από τις επτάμισι θα έχω σηκωθεί και το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να φροντίσω όσα χρειάζεται ο 7χρονος γιος μου. Σχεδόν ταυτόχρονα ετοιμάζω τον ελληνικό μου καφέ – διαφορετικά είναι αδύνατον να λειτουργήσω!

Οσο ο καιρός είναι καλός, βγαίνουμε με τον μικρό έξω για βόλτα. Συχνά πάμε στις κούνιες ή και στον κινηματογράφο. Ευτυχώς έχουμε σχεδόν τα πάντα κοντά. Ακόμα πιο ιδανικά, το πρωί του Σαββάτου θα συναντηθούμε σε κάποιο σπίτι με φίλους, τα παιδιά των οποίων κάνουν καλή παρέα με τον Νίκο.

Το μεσημέρι του Σαββάτου δεν συνηθίζω να κοιμάμαι, άλλωστε κατά τις επτά το απόγευμα πρέπει να είμαι στον χώρο όπου θα εμφανιστώ. ΚΑι ας ξεκινούν οι παραστάσεις κατά τις 10.30 ή 11 το βράδυ. Είναι αυτές οι ώρες που αφήνω πίσω μου τελείως τη διάθεση της ημέρας και όλη μου η ενέργεια συγκεντρώνεται σε αυτό που θα ακολουθήσει: την παράσταση…

Οταν η παράσταση τελειώσει, κατά τη μία ή μιάμιση θα επιστρέψω κατευθείαν σπίτι. Δεν ήμουν ποτέ, ακόμα και πολύ νεότερη, άνθρωπος του «έξω». Η ανάγκη μου, ειδικά εκείνη τη στιγμή, είναι να γυρίσω σπίτι, σε έναν χώρο χωρίς καμία φασαρία, όπου θα χαλαρώσω διαβάζοντας ένα βιβλίο ή βλέποντας λίγο τηλεόραση. Ενα χαλαρό ποτό ή θέατρο με φίλους είναι για μένα ιδανικές έξοδοι όταν δεν δουλεύω.

Αντιθέτως, θεωρώ το μεσημέρι της Κυριακής μια πολύ ωραία στιγμή για φαγητό εκτός σπιτιού. Ετσι, πολλά κυριακάτικα μεσημέρια μάς βρίσκουν στη «Δάφνη», ένα εξαιρετικό εστιατόριο στο Περιστέρι που μου αρέσει, ειδικά όταν έχει καλό καιρό, καθώς έχει μια όμορφη αυλή. Οπως είπαμε, άλλωστε, δεν αγαπώ τον συνωστισμό και τους κλειστούς χώρους…

Γι’ αυτό κάποιες φορές αναπολώ τα Σαββατοκύριακα που ζούσα στη Θεσσαλονίκη. Το κέντρο της είναι αναμφισβήτητα η αναφορά της και οι αναμνήσεις από αυτή τη μαγική, ιδιαίτερη πόλη μοναδικές. Τα ανέμελα Σαββατοκύριακα με φίλες ή με μεγάλες παρέες, οι φίλοι, οι συγγενείς είναι αυτό που μου λείπει από τα χρόνια εκείνα…

Είναι κάτι σαν τα ταξίδια. Μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω, να βλέπω νέους τόπους, νέους ανθρώπους, νέους πολιτισμούς, όμως πια δεν είναι τόσο εύκολες αυτές οι αποδράσεις. Πλέον, τα απογεύματα της Κυριακής έχουν προπονήσεις του γιου μου στο ποδόσφαιρο, παιδικές παραστάσεις και βέβαια προετοιμασία για το σχολείο που ξεκινά την επόμενη μέρα. Κι έπειτα το βράδυ είναι οι ώρες της δικής μου χαλάρωσης, της μελέτης ή της οργάνωσης προσωπικών μου υποχρεώσεων. Και ώρες προετοιμασίας για τη δουλειά της επομένης, αφού από τη Δευτέρα και για τρεις Δευτέρες θα εμφανίζομαι στη μουσική σκηνή «Σφίγγα»…

Μπορεί το Σαββατοκύριακό μου να ακούγεται συνηθισμένο, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον για κάποιους, όμως εγώ θεωρώ αυτές τις χαλαρές στιγμές που έχω με το παιδί μου το μεγαλύτερο δώρο και τη μεγαλύτερη ευτυχία που θα μπορούσα να νιώσω. Με αυτά αισθάνομαι πιο γεμάτη από ποτέ. Και αυτό μού αρκεί…