Και φτωχοί και πατριώτες

Το να είσαι φτωχός οπουδήποτε στον κόσμο είναι σκληρό, το να είσαι όμως φτωχός στην Αμερική είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Οι άνθρωποι αυτοί δουλεύουν περισσότερο, οι μισθοί τους παραμένουν στάσιμοι, ενώ τα επιδόματα που λαμβάνουν ωχριούν σε σχέση με άλλες χώρες. Και τότε γιατί δεν εξεγείρονται;

Για να δώσουμε μια απάντηση, πρέπει να λάβουμε υπόψη την ένταση των πατριωτικών τους αισθημάτων. Το 90% των πιο φτωχών Αμερικανών θα προτιμούσαν να είναι Αμερικανοί παρά υπήκοοι άλλης χώρας. Οκτώ στους δέκα πιστεύουν ότι η Αμερική είναι καλύτερη χώρα από τις περισσότερες άλλες. Και στο σύνολό τους δηλώνουν υπερήφανοι. Τα θετικά πατριωτικά αισθήματα έγιναν ακόμη θετικότερα στη διάρκεια της πρόσφατης οικονομικής κρίσης.

Γιατί όμως οι φτωχοί Αμερικανοί είναι τόσο πατριώτες; Πέρασα λίγο καιρό στην Αλαμπάμα και τη Μοντάνα, δύο οχυρά του πατριωτισμού. Και έβγαλα τα εξής συμπεράσματα. Πρώτον, οι φτωχοί εξακολουθούν να θεωρούν ότι μόνο στην Αμερική είναι όλοι κατ’ αρχήν ίσοι μεταξύ τους. Δεύτερον, πιστεύουν ότι η Αμερική είναι η αγαπημένη χώρα του Θεού. Τρίτον, βλέπουν πάντα την πατρίδα τους ως τη γη «του γάλακτος και του μελιού»: αν δουλέψεις σκληρά, μπορείς να τα καταφέρεις. Τέταρτον, θεωρούν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η γη της ελευθερίας. Ενας νεαρός από τη Μοντάνα μου είπε ότι είναι άστεγος από επιλογή, για να κάνει διάλειμμα από τη ζωή.

Αυτό που μοιάζει με αίνιγμα τελικά δεν είναι. Οι φτωχοί της Αμερικής παραμένουν προσκολλημένοι στα ιδανικά της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, της αφθονίας και της αυτοδιάθεσης επειδή δεν μπορούν να προσκολληθούν σε τίποτα άλλο.